Hulp van Boven

Veel is onzeker, ook onderweg. Er is dreiging van alle kanten. Psalm 121 leert ons op Wie we mogen vertrouwen als alles wankelt. Het is een pelgrimslied – gezongen tijdens de reis. De heuvels zijn in zicht, maar het doel is nog ver.

Het is vakantietijd. Veel mensen pakken de auto of caravan en rijden richting Frankrijk, Duitsland of verder. Misschien kom je onderweg langs bergen. Je rijdt over smalle wegen, slingert omhoog of kijkt vanuit een dal naar machtige bergtoppen. Zo’n moment dwingt je als vanzelf om omhoog te kijken. De bergen maken indruk. Je voelt je klein en misschien ook kwetsbaar.

Spannend vooruitzicht

Dat gevoel zal de pelgrims op weg naar Jeruzalem niet vreemd zijn geweest. Voor hen waren de bergen geen vakantieplaatje, maar een spannend vooruitzicht: er konden rovers opduiken, de paden waren smal en gevaarlijk. Tegelijk kwamen ze dichter bij de heilige stad (Psalm 122:1-2). Dáár lag Jeruzalem, de stad van God. Maar eerst: steile paden, dreiging en onzekerheid.

Daarom slaat de pelgrim zijn ogen op en zegt: ‘Vanwaar zal mijn hulp komen?’ Het is geen retorische vraag, maar een echte, diepe levensvraag. De reis is niet zonder risico’s. Ons leven evenmin. Wat als het moeilijk wordt? Waar komt dan mijn hulp vandaan?

Hulp van de HEERE

Het antwoord komt direct: ‘Mijn hulp is van de HEERE, Die hemel en aarde gemaakt heeft.’ Geen twijfel, geen aarzeling. De pelgrim weet waar hij moet zijn. Zijn hulp komt niet van de bergen zelf, maar van de God Die die bergen schiep. Het is een belijdenis, letterlijk midden op de weg. De HEERE Zelf is erbij. Hij is de Schepper van hemel en aarde. Deze woorden klinken vaker in de Psalmen, bijvoorbeeld in Psalm 124:8. Het is een kort credo. De HEERE, Die alles gemaakt heeft, laat Zijn schepping niet los. De pelgrim klemt zich vast aan deze God. In Hem vindt hij houvast.

Ook wij hebben hulp nodig – in een wereld vol onzekerheid en schijnzekerheid.

Mensen zoeken hun hulp vaak op verkeerde plekken, bij andere ‘bergen’: technologie, kunstmatige intelligentie, geld, mensen. Maar wie dáár zijn hulp van verwacht, komt bedrogen uit. De profeet Jeremia waarschuwt: ‘Voorwaar, tevergeefs verwacht men het van de heuvels, en de menigte van de bergen. Voorwaar, in de HEERE, onze God, is het heil van Israël.’ Hulp van de bergen verwachten doe je tevergeefs, hulp van de HEERE verwacht je nooit tevergeefs.

Hardop zeggen

Mensen zeggen soms iets hardop om het beter tot zich te laten doordringen. Zo klinkt het ook in Psalm 121. De pelgrim zegt tegen zichzelf: ‘Mijn hulp is van de HEERE.’ Soms is het nodig om jezelf eraan te herinneren waar je hulp vandaan komt. Ik denk aan een man die ondanks twijfel toch bidt. Of aan een moeder die Psalm 121 voorleest aan haar kind in het ziekenhuisbed.

Geloof is geen gevoel. Gevoelens kunnen schommelen en je in de steek laten. Geloof is vertrouwen dat zich richt op God, op Wie Hij is. Daarom zegt de pelgrim het hardop. Niet als blijk van innerlijke kracht, maar als houvast aan wat buiten hem ligt. Dat komt ook terug in Psalm 42: ‘Wat buigt u zich neer, mijn ziel, en bent u onrustig in mij? Hoop op God.’ Geloofstaal in moeilijke omstandigheden. Soms is het nodig om het gewoon weer hardop te zeggen.

Niet alleen op weg

De reis is nog niet voorbij. Niet voor de pelgrim, niet voor ons. Wie het de pelgrim nazegt, gaat niet alleen. God is niet ver weg. Hij helpt niet vanaf de top van een berg, maar is nabij. Zijn bewaring voor onderweg is geen belofte van gemak, maar van trouw. Ook deze zomer – of je nu op reis gaat, thuisblijft of stilzit. Wie omhoogkijkt, hoeft niet bang te zijn. Mijn hulp komt van boven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen