Hij weet ervan

Christus kent onze zwakheid. Hij is de grote Hogepriester, Die ons niet veroordeelt, maar meeleeft. Wie zich zwak voelt, mag komen tot de troon van de genade. Zonder angst.

Hebreeën 4 is geschreven aan mensen die het moeilijk hebben: gelovigen die onder druk staan en dreigen terug te vallen. Midden in die strijd wijst de schrijver hen op Jezus. Niet als Iemand van ver, maar als Hogepriester, Die de weg tot God heeft geopend.

Vasthouden

De schrijver wijst zichzelf en zijn hoorders op hun rijkdom: wij hébben een grote Hogepriester. Het gaat over Jezus, de Zoon van God, Die meer is dan Aäron. Hij is de verhoogde Zoon van God in de hemel. De schrijver roept op aan deze belijdenis vast te houden: Jezus is de Zoon van God en onze Hogepriester. Waarom vasthouden? Omdat het gevaar bestaat dat de hoorders, onder druk van de joodse stadgenoten, zich van hun geloofsovertuiging laten afbrengen. De verleiding is groot om los te laten wat je eerder hebt beleden. Daarom: houd de belijdenis van de Hogepriester vast. Dat betekent: blijven vertrouwen op Hem, ook als het moeite kost. Niet loslaten wat het hart belijdt: dat Jezus onze Hogepriester is. Voor altijd.

Hij weet wat het is

De schrijver voegt er iets wezenlijks aan toe: deze Hogepriester leeft – en Hij leeft mee. Hij heeft medelijden met onze zwakheden. Hoe dat kan? Omdat Hij in alles op dezelfde wijze als wij is verzocht. Hij weet wat het is om beproefd te worden. Hij staat er niet boven, maar is er doorheen gegaan (Hebr. 2:18). Jezus heeft ervaren wat het is om het moeilijk te hebben. Hij begrijpt de strijd van binnenuit. Als Hogepriester is Hij Zijn hele leven op de proef gesteld: om de belijdenis los te laten, om nee tegen God te zeggen. Maar Hij hield stand. Hij bleef gehoorzaam. Daarom kan Hij voluit meeleven – niet als Iemand Die op afstand toekijkt, maar als Eén Die weet wat verzoeking is.

Vrijmoedig naderen

Hij kent onze zwakheid, maar is Zelf niet bezweken. Daarom mogen wij met vrijmoedigheid naderen tot de troon van de genade. Wat een bemoedigend woord! In het Oude Testament was het ondenkbaar om zomaar tot God te naderen. Alleen de hogepriester mocht dat – en slechts eenmaal per jaar. Maar de schrijver laat zien dat wij nu zonder angst mogen komen.

Wat betekent dat concreet? Naderen doe je door te bidden. Door je nood bij Hem neer te leggen. Door Zijn Naam aan te roepen. Lege handen zijn geen bezwaar. Juist wie niets heeft, mag komen tot deze troon van de genade. Geen troon van oordeel, maar van ontferming. Dat is mogelijk dankzij onze Hogepriester, Jezus Christus.

Precies op tijd

De schrijver roept op om met vertrouwen tot de troon van de genade te gaan — met een doel: ‘opdat wij barmhartigheid verkrijgen en genade vinden.’ Wie komt, wordt niet afgewezen, maar ontvangt wat nodig is. Want God is, zoals Hij Zichzelf noemt (Ex. 34:6), ‘barmhartig en genadig, lankmoedig, groot van goedertierenheid en trouw.’ Bij God vinden wij geen afwijzing, maar ontferming; geen toorn maar genade. Hij geeft wat wij missen – juist als de nood het hoogst is. Altijd op het juiste moment. Dat is het moment waarop wij zelf dreigen los te laten. Juist dan mogen we barmhartigheid en genade ontvangen. Zijn hulp komt nooit te laat, maar precies op tijd.

We mogen met vertrouwen naderen.

Zoals A.F. Troost dichtte:

Laat ons dan zeer vrijmoedig

de weg gaan tot de troon –

God is om Hem, de Zoon,

genadig en lankmoedig;

al wie Zijn hulp verlangen

zullen te Zijner tijd

als Hij als Priester pleit

barmhartigheid ontvangen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen