Betuttelend?

Willem de Mérode (1887-1939) noemde een gedicht naar deze zin uit de Bijbel. Het is een van de mooiste gedichten van deze dichter, die in zijn eenzame leven met ontzettend veel pijn en strijd te maken had:

De zomernacht werd zwart,

Toen, zacht en duid’lijk klonk er

Een klare stem door 't donker:

Mijn zoon, geef Mij uw hart!

Ik aarzelde… verward…

Was het de wind die zoefde?

En weer zei, maar bedroefder,

De stem: geef Mij uw hart!

Ik wrong mij op de grond,

Tot ik de woorden vond:

Heer, 't moet door U genomen!

En nog eens overviel

Die stille stem mijn ziel:

Daartoe ben Ik gekomen.

Het gaat over: De liefde die wij erin horen. De strijd die ons dit aandoet. De vrede die ons hierdoor overkomt.

Als een jongen vroeger wilde trouwen met een meisje (u glimlacht), moest hij aan de vader van dat meisje om haar hand vragen. Maar om haar hart vroeg hij haar zelf. Dat maakte hij met haar samen wel uit.

Er trekt veel aan ons hart. Goed en kwaad. En vriend en vijand zegt: ‘Geef mij uw hart.’ Als het om je hart gaat, gaat het over de liefde van je leven. In de liefde is er altijd maar één. Anders is het geen liefde, maar verraad. De liefde vraagt heel ons hart.

De ‘Opperste Wijsheid’ spreekt hier, God zelf. Wij gaan Hem aan het hart. Hij heeft zoveel liefde voor ons, dat Hij Zijn Zoon, Zijn teerste bezit, tot in de dood van het kruis voor ons heeft overgehad.

Een ‘ouderwetse’ tekst vinden wij dit. Een klassiek woord. Betuttelend misschien. Ik probeer me voor te stellen dat iemand dit iets van vroeger vindt, toen de wereld er heel anders uitzag. Dit sluit niet meer aan op ons wereldbeeld. Deze vader heeft voor ons gevoel wel veel te zeggen.

Daar komt nog bij: er is tussen vaders en zonen soms veel verdriet. Ze stellen elkaar vaak teleur. Er zit nogal eens wat pijn tussen hen, want ze lijken te veel op elkaar. Maar nu is God zo’n Vader die onze pijn kent en de pijn van Zichzelf. Hij overstijgt dat en vraagt in grondeloos erbarmen: ‘Geef Mij je hart.’

Dat God dat vraagt, is daar een bijzondere aanleiding voor? Jazeker. Het zegt wel iets dat het in Spreuken 13 over de ‘vreemde vrouw’ gaat.

Dat is niet vrouwvijandig bedoeld, maar het is de technische term voor de verleiding die op je loert en je in het ongeluk stort. En het gaat in vers 31 bijvoorbeeld over ‘de rode wijn die fonkelt in de beker’, die een verslavende invloed heeft op je. Ik heb eens gelezen: ‘De meeste zonden zijn zonden tegen het zevende gebod. Het gebod dat ons zegt dat wij rein zullen leven en niet moeten bezig zijn met wat ons driftleven schaadt en ons geweten verwondt.’ Het andere gebod waartegen veel wordt gezondigd is het gebod ‘Gij zult niet stelen’. Daar valt ook onder dat je geen slaaf wordt van de drank of het geld. Een pijnlijke waarheid voor ons.

Maar wat een liefde: midden in ons ingewikkelde, schuldige leven met daarin zo veel kwaad komt God ons niet dwingen en straffen, maar bewogen spreekt Hij: ‘Geef Mij uw hart!’ Niet omdat wij het zo kwaad niet hadden bedoeld, maar vanwege Zijn liefde die geen dwang kent, maar ons als een wonder overkomt.

Ik hoop niet dat het u overkomt, maar stelt u zich eens voor dat u een kind hebt dat u na een lange tijd van verwijdering weer ziet. Zo verlopen, zo ongelukkig, zo aan de rafelrand van het leven en zo aan het duister vervallen zoals u het nooit had gewenst. Wat zou u dan doen? Wat God doet, leest u hier. Hij vraagt: ‘Mijn zoon, geef Mij uw hart!’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen