Geraakt door Gods liefde

Dat vuur is het vuur van de liefde. Geraakt door de liefde van God. Dat is bij Vergunst gebeurd in de kerk.

Als kind word je meegenomen. Je hoort dat je gedoopt bent en wat dat betekent. God strekt zich uit naar mensen. Dat gebeurt midden in de wereld, op een bepaalde plaats – Sommelsdijk, Ooltgensplaat, Tiendeveen, Barneveld. Er gebeurt op die plek al eeuwenlang iets, iets van God. En jij bent daarin ingebed. Opvoeding is enorm belangrijk. Een biddende moeder, een vader die de Bijbel leest en leeft, de zondagsschool waar je Psalmen leert zingen. Je krijgt de sfeer mee van de kerk, de vaderlandse kerk. Er ligt een bedding. Hoe ouder je wordt, hoe meer je je verwondert over Gods zorg. De kerk is als een moeder. Daar zit een mystieke kant aan, maar het wordt tegelijk heel concreet: je wordt samen met anderen geroepen om Christus lief te hebben.

Bediening van het Woord

Het geheim van de kerk is de verkondiging van het evangelie. Daar klopt het hart van Gods liefde. Hij wil niet dat iemand verloren gaat. Je herinnert je nog die en die dominee. Was hij zo belangrijk? Voor jou wel, op dat moment. Niet vanwege die dominee, maar omdat het heilig evangelie openging. Het ging gloeien in je hart. De Heilige Geest bracht tot inkeer, geloof, verwondering, en gaf je de bereidheid om te dienen. Christus brengt Zijn gemeente bijeen. Dat stille wonder voltrekt zich in de plaatselijke gemeente. Het gebeurt tegelijk ook wereldwijd.

Gods verbond

Onlangs sprak Vergunst voor studenten over de betekenis van Gods verbond. De HEERE heeft Abraham verkozen, om met hem een verbond op te richten. Alleen daarom al moeten verkiezing en verbond dicht bij elkaar gehouden worden. Het verbond is principieel eenzijdig van opzet. Het vloeit voort uit Gods hart. De HEERE is de God van de generaties. ‘Ik ben uw God en Ik ben de God van uw nageslacht.’ Wij denken vaak dat de draad wordt doorgesneden. Denkt de HEERE nog wel aan Zijn verbond? Denken wij er nog aan? De angst slaat je om het hart als je leest over Gods toorn over de afvalligheid van Israël. Wat blijft er van de dienst van de verzoening over als Israël in ballingschap is?

Diezelfde vragen kun je stellen bij de voormalige Nederlandse Hervormde Kerk en bij de Protestantse Kerk in Nederland. In diepe verootmoediging blijft voor ons niets anders over dan te pleiten op Gods verbond. Is Christus niet de Middelaar van dat verbond? Kan Zijn werk zonder vrucht blijven? In de jaren rond 2004 zijn we met deze vragen door het vuur gegaan. We zijn er niet ongezegend uitgekomen. Intussen blijft de aanvechting voortbestaan, in alle hevigheid.

Geen slapend bezit

Het eenzijdige verbond wordt in de uitwerking tweezijdig. De Heilige Geest opent het hart van zondaren, leidt hen tot berouw en bekering, tot geloof en heiliging. Dan wordt de Naam van Christus beleden. Die belijdenis sluit aan bij wat de vaderen hebben beleden. Dat is geen nostalgie. Wel is er het diepe besef dat in het belijden van de kerk de leiding van de Heilige Geest zich weerspiegelt.

De belijdenis is de spreekregel van de kerk. Wij zijn niet de eersten. Wij staan op de schouders van anderen. In de gemeenschap der heiligen waken we voor het rechte belijden van de kerk. Steeds weer dreigt het gevaar dat de belijdenis wordt vervormd of vergeten. Bij die waakzame houding past de aantekening dat het gaat om het levend belijden. De belijdenisgeschriften mogen geen slapend bezit worden. De leerdienst is van groot belang voor de geestelijke opbouw van de gemeente. Wanneer de avonddienst in het slop is geraakt, vervaagt het profiel van de christelijke gemeente.

Ook de formulieren van de verbondstekenen en -zegels, doop en avondmaal, verdienen uitleg en toepassing. Zo leert de gemeente en elke gelovige om het Lam te volgen waar het ook heen gaat.

Roeping

Vanwege het verbond is er hoop voor de kerk. Vergunst heeft ons altijd voorgehouden dat we niet mogen wegkruipen in het veilige hoekje van onze eigen gemeente. Gereformeerde belijders weten zich hartelijk verbonden met de kerk, ook met die gemeenten die zich niet afficheren met de Gereformeerde Bond. De term ‘Gereformeerde Bondsgemeente’ heeft geen bestaansrecht. Gereformeerde belijders hebben een roeping voor het geheel van de kerk. Wij hoeven ons nergens voor te schamen.

We wijzen graag op de kracht van de belijdenis, waar de kerk alleen tot haar eigen schade aan voorbij kan gaan.

Beslist en bescheiden

Maar wat valt er voor goeds te zeggen van de kerk, in concreto van de Protestantse Kerk in Nederland? Inderdaad, er is aan het kerkelijk leven een al te menselijke kant. Vergunst heeft daar in zijn werkzame leven zeer nadrukkelijk kennis mee gemaakt. Gesjoemel, machtsspelletjes, getouwtrek, persoonlijke belangen, ontrouw, verdachtmakingen, en meer narigheid dan hier kan worden opgesomd. De bruid van Christus leeft op aarde in doodsnood. En toch is zij de bruid.

Wij hebben omwille van Christus de kerk lief, zelfs ook in haar zonden. In het diepe besef dat die zonden de onze zijn. Wij zijn voor Gods aangezicht niet beter dan een ander. Daarom zijn we beslist wanneer het belijden van de kerk in het gedrang komt. Tegelijk zijn we bescheiden, omdat we weten dat ook wij zelf niet immuun zijn voor dwaling en ongeloof. Vroeg of laat komt elke christen op de zeef van satan. Onder aan de streep blijft niets anders over dan de voorbede van Christus. Hij alleen weet waarom ons geloof niet ophoudt.

Liefde voor de gemeente

Vergunst heeft ons liefde geleerd voor de plaatselijke gemeente, ook als die zeer klein is geworden. In de gemeente voltrekt zich het kerkzijn. Daar vindt de bediening van Woord en sacramenten plaats. Daarom kwam hij graag spreken voor kerkenraden en tijdens gemeenteavonden. Met tact en wijsheid gaf hij leiding. Vergunst had oog voor de individuele mens. Hij vroeg altijd naar je herkomst, je gang door de kerk, de plaats die je inneemt, de roeping die je ervaart. Bijzondere zorg verleende hij in menige pastorie, met een open oor en bij een open Bijbel.

Glorie aan Christus

Wij zijn slechts dienaren. Wij doen wat ons is opgedragen. Maar we doen dat met grote vreugde, verwonderd dat we verwaardigd zijn tot dienst aan de grote Koning. De liefde van Christus komt tot uiting in liefde voor Zijn kerk. Hij zal door alle strijd en aanvechting heen Zijn kerk bijeenbrengen. Uit Hem en door Hem en tot Hem zijn alle dingen. Aan Hem komt de eer toe, nu en eeuwig!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen