Zelfverloochening en een pastoraal hart

Zelf heb ik Vergunst vooral leren kennen in de jaren dat ik deel uitmaakte van het hoofdbestuur van de Gereformeerde Bond. Ik kijk hier met dankbaarheid op terug, en dat had zeker ook met hem in zijn rol als algemeen secretaris te maken. Wat me al snel opviel, was zijn grote kennis over alle terreinen van het werk. En dat hij wars was van kerkpolitiek. Dat werkte weldadig!

Wat ik bovenal gewaardeerd heb, is de zelfverloochening die hij voorstond en beoefende. Als hem onrecht werd aangedaan, zag ik pijn in zijn ogen. Een enkele keer zelfs tranen. Maar nooit heb ik hem lelijk zien reageren. Hij speelde het nooit op de man. Wie ziet daarachter niet de Man van smarten oprijzen die, toen Hij gescholden werd, niet terugschold?

Hierbij moet ik ook denken aan enkele kritische noties van mijn gewaardeerde leermeester ds. A. Beens over bepaalde ontwikkelingen binnen de Gereformeerde Bond ten tijde van Vergunst. Prachtig hoe laatstgenoemde het boek waarin de opmerking gemaakt werd, op een zeer integere manier recenseerde, zonder enige vorm van zelfverdediging. Over zelfverloochening gesproken.

Ds. Beens hield het voor mogelijk dat het ‘tafellaken’ nog eens ‘doorgesneden’ zou moeten worden. Ik snap hem wel, maar moeten we dan meedoen met alle scheuringen die we binnen onze gereformeerde gezindte al veel te veel kennen? Zelf zie ik het ook als de kracht van Vergunst dat hij, in alle ontwikkelingen die ondanks een rechtzinnig bestuur toch plaatsvinden, de hele ‘club’ bij elkaar wist te houden. Terwijl hij tussen alle schakeringen pal stond voor de Waarheid.

Waarin we weleens van mening verschilden, was onze visie op het geheel van de Protestantse Kerk. Onze algemeen secretaris behoorde tot de ‘braafste jongetjes’ van de PKN- en PThU-klas, braver dan ik zelf weleens was.

Wat vooral opviel, was zijn trouw en discipline. Vergunst was een harde werker, soms zelfs een beetje perfectionistisch. Hij had het ervoor over om voor de kerk die hem lief was, zijn leven als een kaars te laten opbranden, als hij maar licht verspreidde. Hij kreeg ook niet zomaar een hartinfarct. Eens vertelde hij dat hij ’s avonds tot kwart over tien werkte – dan was zijn emmertje leeg.

Wat me vooral ook trof in Vergunst als algemeen secretaris, was dat hij oog had voor de bestuursleden als mens. Ik herinner me verschillende persoonlijke en waardevolle gesprekken, waarin zijn pastoraal hart duidelijk naar voren kwam.

Moeten we eindigen met het roemen in een mens? Nee, laten we roemen in de Heere, Die hem jarenlang aan Zijn kerk en ons heeft geschonken.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen