Leren van de kerk in Albanië

Eind april ging een groep jongeren vanuit het diaconale project ‘Ik geloof, ik deel’ van de GZB en HGJB op een zogeheten Experience-reis naar Albanië. Dit land staat centraal in dit project. Albanië was van 1944 tot 1992 een gesloten land. Religie was verboden.

Tegenwoordig behoort Albanië tot de vijf armste landen van Europa. Er is veel ongelijkheid, armoede en werkloosheid. De sociale voorzieningen zijn beperkt. Te midden daarvan staat een kleine kerk, die belangrijke dingen doet.

De reis had als doel jongeren diaconaal bewuster te maken, door hen te laten zien hoeveel nood er is in de wereld. ‘Dat gebeurt op zo’n reis door mensen te ontmoeten en te ontdekken hoe de kerk in een andere context dan die van jezelf omziet naar anderen’, vertelt Esther van Maanen. Ze is jeugdwerkadviseur bij de GZB en was begeleider tijdens de reis. ‘Het is mooi en verrijkend dat de jongeren hier een steentje aan bijdragen door samen met de Albanese kerk praktische hulp te bieden aan mensen die dat goed kunnen gebruiken.’

Onder de indruk

Bas, Ruben en Guus waren ook mee op reis. Ze vertellen over een indrukwekkende ervaring die hen belangrijke inzichten gaf. Guus: ‘Aan de ene kant leer je ervan, aan de andere kant kun je ook wat aan die mensen geven. Dat was voor mij heel waardevol. Toen we voedselpakketten uitdeelden, kwamen we echt in het arme Albanië. Het raakte me erg dat je dan een beetje hoop of vreugde kunt geven in zo’n gemeenschap.’

Bij Ruben staat een gezin met twee zwaar gehandicapte kinderen hem nog scherp voor ogen: ‘Het ging om jongeren van 16 en 18 jaar. Ze lagen de hele dag in bed en waren in hun leven amper buiten geweest. Het gezin had eigenlijk niks, maar ze verwelkomden ons met een lach op het gezicht. Hoe bijzonder is dat?’

Ook Bas was onder de indruk: ‘We zagen veel jongens van onze eigen leeftijd. Weet je, voor hetzelfde geld was ik daar geboren – dan had het leven er echt gigantisch anders uitgezien. Een gevoel van dankbaarheid neem ik daarom zeker mee na deze reis.’

De jongens vinden het bijzonder hoe de kerk een rol speelt te midden van armoede en onrecht. Ruben: ‘Toen we bij hen in de kerk waren, was er een vrolijke stemming. Maar als je wat dieper in gesprek gaat, ontdek je al snel dat ze uit heel benarde situaties komen. Toch konden ze troost en vreugde vinden in de kerk!’

Diaconaal actief

‘Doordat er minder sociale voorzieningen zijn, lijkt diaconaat in Albanië sterker naar voren te komen dan in Nederland’, zegt Wilma de Vries, GZB-werker in Albanië. ‘Ik denk dat voor veel Nederlandse jongeren rijkdom zo normaal is, dat een reis waarin armoede dichtbij komt, heel goed kan bijdragen aan hun diaconale ontwikkeling.’

Wilma ziet dat de Albanese kerk vooral diaconaal actief is zonder geld. ‘Ze hebben niks, dus ze delen vanuit niks. Ze delen door om te zien naar de ander en open te staan voor de ander. De les vanuit Albanië is: kijk om je heen, verder dan wat je op het eerste gezicht ziet, en wees praktisch aanwezig.’

De reis naar Albanië werd zo een mooie leerplek om diaconaal actief te zijn. Daarbij hielp het dat de jongeren niet in hun eigen vertrouwde omgeving waren. Wilma: ‘Daardoor kijk je makkelijker onbevangen om je heen. En het draagt bij aan bewustwording van de wereld waarin ze leven. Ze gaan nadenken over hoe God zorgt, wat God doet – zowel in Nederland in rijkdom als in Albanië in armoede.’

De jongeren leerden op de reis over delen van hun geloof. ‘Je geloof deel je niet alleen met woorden,’ vertelt Guus. ‘Dat gebeurt ook met praktische zaken. Je bent een getuigenis door je daden.’ Bas vult aan: ‘Het zit in het omkijken naar de mensen, met de kinderen spelen. Er gewoon zijn. De samenleving helpen.’

Ervaring

De jongens concluderen dat ze tijdens deze reis iets mochten brengen aan de mensen in Albanië, maar dat de reis ook henzelf heeft verrijkt. Ruben: ‘Je ziet daar aangrijpende dingen, daar ga je gewoon anders door denken. Je staat meer stil, bent veel bezig met Bijbelstudie en gebed. Ik ben echt gegroeid in mijn relatie met God tijdens deze reis.’ Een bijzondere ervaring dus. Bas, Ruben en Guus zijn het over één ding zeker eens: ‘Krijg je de kans voor zo’n reis? Zeker gaan!’

Maar het moet niet bij een ervaring blijven. ‘Uiteindelijk is de vraag: wat ga jij in jouw eigen omgeving doen?’ zegt Wilma. ‘Albanië en Nederland zijn erg verschillend, maar de opdracht is hetzelfde: kijk om naar de ander, op de plek waar je bent.’

De diaconale reis was als het ware een oefening. Guus: ‘Je geloof delen gaat op de een of andere manier in het buitenland makkelijker dan in Nederland. Je bent in een vreemde omgeving en bent veel met het geloof bezig. Ik denk dat je een drempel over bent als je eenmaal die ervaring gehad hebt. Het heeft me zeker geholpen om in Nederland ook meer te delen van mijn geloof.’

Diaconaal project

Het materiaal van het diaconale project ‘Ik geloof, ik deel’ van de GZB en de HGJB wil kinderen, tieners en jongeren bewust maken van diaconaat, met inspirerende verhalen uit Albanië. Het project daagt hen ook uit om praktisch aan de slag te gaan en geld in te zamelen voor de Albanese kerk, zodat die om kan zien naar de mensen om haar heen. Meer informatie en gratis materialen zijn beschikbaar via hgjb.nl/ diaconaalproject.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen