God ligt wakker

Zo leerden wij het op school: Israël zou eindelijk uit Egypte wegtrekken. Nu was het heel dichtbij. Iedereen moest klaarstaan: de kinderen en het vee waar ze van leefden. Deze nacht ging Israël opnieuw geboren worden.

De nadruk lag bij de vertelling op het feit dat Israël die nacht niet kon slapen. En de toepassing was dat God tegen ons ook zei: ‘Zijn jullie reisvaardig? Reizen wij onze weg in het geloof? Weten wij bij Hem ons geborgen?’

Dat alles zit er ook in. Maar in eerste instantie staat dat er niet. Het begint ermee dat God wakker ligt. ‘Een nacht van waken voor de Heere.’ Je kunt dat niet anders lezen dan met een snik in je stem.

Zo menselijk durfden wij vroeger in de kerk niet over God te spreken. En dat durfden wij niet uit eerbied. Dat was niet fout, maar ook niet goed. Want dan moet je ‘vertellenderwijs’ – bijvoorbeeld in het geval van onze tekst – zeggen dat God niet echt wakker is gebleven…

Calvijn ging die kant dikwijls op. Hij vond dat God geen berouw kon hebben, omdat hij de mensen tot hun troost leerde: ‘God is de onveranderlijke God. Als Hij dat niet is, kun je je niet veilig aan Hem toevertrouwen.’ Wij zijn gaan inzien dat God niet minder eeuwig en almachtig is als Hij van Zijn bewogen hart blijk geeft.

In onze tekst zien wij God de Vader, God de Zoon en God de Heilige Geest.

Het is nacht. Dat is symptomatisch. De nacht staat voor je angst en je strijd. In de nacht zijn de dingen het ergst. God zag de zwepen kletsen op de blote ruggen van de slaven en Hij zei: ‘Ik haal jullie eruit!’

Dat gaat Hij nu doen. Nu is het zover. Ademloos lezen we het. Al zo vaak ging het niet door. Omdat farao – ‘het hoge hof’ is zijn naam – voor de God van zijn slaven niet boog. Maar nu is het zover. ‘Kom mee, Ruben, Zebulon, Benjamin, jullie ballingschap is voorbij. Nu gaan we naar huis!’

De kinderen van Jakob hadden nooit een dag vrij. Want Egypte houdt geen zondag; en wie geen zondag houdt, leeft in Egypte. Ze hadden nooit vakantie en zijn gehavend en gebroken. Maar nu is het zover. God heeft hun roepen gehoord.

Dit is ook voor ons geschreven. Letterlijke slaven zijn wij niet, maar de dingen die wij maken en verzinnen, en waarvan wij denken dat ons leven ervan afhankelijk is – afgoden zijn dat in de Bijbel – maken ons arm en ongelukkig.

Zeg het maar eens: ‘Ik red het niet. Niet met wat ik mezelf opgelegd heb. Niet met waar ik een slaaf van ben. Niet met wat mij aangedaan wordt. Ik red het niet!’

Hij redt ons. ‘Ik kom jullie halen en dan gaan we naar huis.’ Vanwege het verbond (iemand noemde dat de ‘samenzwering’) dat God met Abraham had gesloten.

Nu, deze nacht, gebeurt het. Hij is ervoor wakker gebleven. De strijd van God tegen de machten die ons vernederen is reëel en ernstig. Het spant erom. Ik bedoel het eerbiedig als ik zeg: Hij heeft ervoor op moeten blijven, anders had het nog mis kunnen gaan. Al denk je dan alweer erg menselijk als je het zo zegt. Is God niet almachtig? Het had toch niet werkelijk mis kunnen gaan? Maar zo tekent ons de Bijbel dit.

Dat het goed gaat, is een wonder. Want wij maken de dingen niet weer goed; het komt alleen maar weer goed omdat God – in de nacht van de verlorenheid en de schuld van de wereld, tegen alles in, ook tegen ons ongeloof in – zegt: ‘Want Ik zal u niet verlaten, totdat Ik gedaan heb wat Ik tot u gesproken heb!’ (Gen. 28:15)

Als wij nog slapen, en van deze wereld en haar zonde de gevaren niet zien, waakt God al over de verlossing van Zijn kinderen onderweg door de tijd. De Bewaarder Israëls blijft wakker zolang wij nog onderweg zijn.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen