Als zoekers aankloppen

Toen ik predikant was in de Jeruzalemkerk in Amsterdam, kwamen er geregeld spontaan mensen binnen tijdens een kerkdienst. Voor mijzelf werd zo’n ontmoeting telkens een geestelijke oefening: een oefening in het verwelkomen namens Jezus.

Ik heb mijzelf aangeleerd om in stilte de Geest te vragen het gesprek te leiden. Want wanneer iemand binnenkomt, is dat altijd een teken dat er iets in beweging is gekomen. Dat vraagt om wijsheid en om geestelijk onderscheidingsvermogen. De neiging kan ontstaan om meteen iets aan te reiken of te zeggen, maar juist dan is fijngevoeligheid nodig om te weten wat werkelijk goed is. Daarom houd ik mij eerder terug; ik zal niet snel ongevraagd iets aanbieden.

Verlangen

Wanneer ik probeer te ontdekken wat iemand werkelijk nodig heeft, denk ik vaak aan de drie Engelse woorden believing, belonging en behaving. Sommigen komen met een geloofsvraag: ‘Ik zoek God, kan ik Hem hier vinden?’ Anderen zijn op zoek naar betekenis in hun leven – dat is iets anders dan de vraag naar God.

Weer anderen verlangen er vooral naar om deel uit te maken van een gemeenschap. Deze drie invalshoeken houd ik steeds voor ogen. Ze geven richting aan mijn vervolgvragen en helpen mij beter te verstaan waar iemand naar verlangt.

In de media horen we regelmatig verhalen over mensen die tot geloof komen of op zoek zijn naar God. Daarom organiseert de IZB op 15 november een toerustingsdag rond dit thema, met als titel: ‘Help, er klopt een bekeerling aan’.

Onzeker

De metafoor van de deur staat hierbij centraal. In de Bijbelstudie richten we ons zowel op de wereld vóór de deur – wat speelt er daar, wat beweegt mensen vandaag? – als op wat er achter de kerkdeur gebeurt. Hoe gaan we om met zoekers die aankloppen? Weten we hen te ontvangen, of voelen we ons daarin juist onzeker?

Drempels wegnemen is vaak niet eenvoudig, maar soms doorbreekt de Geest alle belemmeringen. Onlangs sprak ik iemand uit een gemeente die een IZB-Focustraject volgt. Zij was zeven jaar geleden, via een vriendin, met het geloof in aanraking gekomen. Toen ze voor het eerst een kerk binnenstapte, vond ze veel vreemd: het zingen, de banken, de hele sfeer.

Begroet

Toch werd zij opgemerkt door een paar hartelijke gemeenteleden die haar vriendelijk begroetten. Daardoor voelde ze: dit is een plek die betekenis heeft. Wat er werd gezegd, raakte haar diep – en dat was genoeg. ‘Er waren zoveel dingen die ik vreemd vond, maar ze hebben me er niet van weerhouden’, vertelde ze. Wat een zegen dat ze juist die ene zondagochtend werd gezien.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen