Arm, maar vrijgevig

Toch hoorde ik de predikant van een Romagemeente onlangs tijdens een lezing zeggen: “Wij zijn rijk” – en hij herhaalde het met nadruk. Dat klonk opmerkelijk, want zijn gemeente telt veel kinderen die in armoede opgroeien. Veel vaders werken in het buitenland om geld te verdienen, moeders houden met moeite het gezin draaiende, en de kinderen brengen veel tijd op straat door, waar drugs en misbruik voortdurend op de loer liggen.

Hij doelde niet alleen op de rijkdom in Christus, maar ook op letterlijke rijkdom. De Bulgaarse Methodistenkerk had namelijk besloten, naar het voorbeeld van haar Amerikaanse zusterkerk, geld in te zamelen voor broeders en zusters in Rwanda. En inderdaad: vergeleken met hen staat de Bulgaarse kerk er financieel beter voor. In Rwanda verdienen predikanten nog minder, verkeren gebouwen in nog slechtere staat en hebben kinderen soms nauwelijks te eten.

Dankbaarheid

Daarna dankte een andere predikant in zijn gebed voor alles wat de kerk hier in de afgelopen decennia heeft mogen ontvangen – en wat ze nu zelf mag doorgeven.

Bij mij, iemand uit het welvarende Nederland, riep dat gemengde gevoelens op. Allereerst voelde ik respect en dankbaarheid: hoe bemoedigend is het om te zien dat de kerk hier, die naar Nederlandse maatstaven arm is, zich inzet voor broeders en zusters in een ver land dat ze alleen kennen van een filmpje en een paar foto’s? Dat ze dankbaar zijn voor de hulp die ze zelf uit het Westen hebben ontvangen en nu zélf de stap zetten om te geven aan anderen ver weg?

Beschamend

Maar het riep ook een gevoel van beschaming bij me op. Helemaal toen de gemeente hier in Varna besloot om de kosten te betalen voor vijf jongeren uit haar midden die naar een landelijk jeugdweekend gingen. Van hen kwamen er twee uit Duitsland en één uit Nederland – en die Nederlandse is niet eens officieel lid, maar slechts een paar maanden hier voor een tussenjaar. Deze drie jongeren hadden de reis prima zelf kunnen bekostigen, maar toch wilde de gemeente dit op zich nemen, terwijl ze zelf nauwelijks rondkomt.

Ik moest denken aan het penninkje van de weduwe. Zo arm als zij is de kerk misschien niet, maar toch… De predikant in Varna wees de gemeente op het voorbeeld van de rijke jongeling: hoe gemakkelijk kan ons bezit onze relatie met God in de weg staan. In Nederland hebben we vaak de neiging dat verhaal te vergeestelijken, want als we het letterlijk nemen, wordt het ongemakkelijk. Natuurlijk heeft het ook een geestelijke betekenis, maar misschien zouden we het juist wat vaker wél letterlijk mogen nemen. Want: “Wij zijn rijk!”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen