Gericht op Jeruzalem

Het verbond waar de heilige doop teken en zegel van is, mag ons iedere dag ondersteunen. Het is een plaats van gebed en het richt ons op het nieuwe Jeruzalem.

Psalm 122 is een van de meest geliefde psalmen. Veelal wordt het eerste couplet gezongen aan het begin van de eredienst. Het is een psalm van David, die Ezra zeker gekend en zeer waarschijnlijk gezongen heeft. Wellicht heeft hij dat wel gedaan bij de rivier die naar Ahava stroomt. De vreugde in het hart die de mond doet zingen. De vreugde om op te gaan naar Jeruzalem en in het bijzonder naar het huis van de Heere.

Een belangrijk aspect: deze psalm is geen lied van een enkeling, maar van de gemeente. Van degenen die gereedstaan om op te trekken naar Jeruzalem, om de Naam van God te loven. Ezra staat ook niet alleen. Hij is samen met vele anderen die op weg willen gaan.

Verbondstrouw

Naast een enkeling uit het priestergeslacht en het koninklijke geslacht zijn er twaalf familiehoofden die genoemd worden. Hun nakomelingen staan gereed om op te gaan. Hoewel geslachtsregisters ons niet aanspreken, zijn ze veelzeggend. Ze tonen de trouw van de Heere van generatie op generatie: Zijn verbondstrouw. Hij houdt Zijn verbond tot in het duizendste geslacht.

Ezra en zij die bij hem zijn, staan in Gods verbond. Ze doen dit op een plaats die mogelijk een plaats van gebed is geweest. Dit kennen we van Lydia de purperverkoopster. Buiten de stad Filippi was er bij de rivier een plaats van gebed. Juist bij het water, vanwege alle reinigingsrituelen. Op sommige plekken is er een huis van samenkomst gebouwd op een gebedsplaats. Berea is zo’n voorbeeld. Een synagoge als een huis van samenkomst om de verbondstrouw van de God van Israël te vieren.

Gedoopt sterven

Wanneer we spreken over Gods verbond en over water, denken we binnen de kerk al snel aan de heilige doop: teken en zegel van Gods verbond dat van generatie op generatie wordt doorgegeven. Een teken dat ons hele leven meegaat. Want gedoopt zijn is niet slechts een gebeurtenis uit het verleden. Iedere dopeling mag op ieder moment zeggen: “Ik ben gedoopt en ik sta in het verbond.”

Het gedoopt zijn in de Naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest is een troost in het leven en bij het sterven. Het mag de rust geven dat er een Vader in de hemel is Die zorgt. Dat de Zoon de straf voor de zonde gedragen heeft aan het kruis. Dat de Heilige Geest gegeven is als onderpand van onze erfenis.

Het maakt dat we ons met een gerust hart kunnen richten op het onbekende land. De God van het verbond is nabij. En als we sterven, is Hij er ook bij. Hij zal eenieder die van Christus is het nieuwe Jeruzalem laten binnengaan.

Jeruzalem

De doop is zo bezien een plaats van gebed. Staande op het teken en zegel van dit sacrament vragen we de Heere of Hij ons op Zijn tijd tot Zich wil nemen. Zo mogen we dit ervaren, bijvoorbeeld als we geliefden door de dood moeten loslaten. Net als Ezra en de zijnen mogen we dan ons hart gericht houden op het nieuwe Jeruzalem.

Bij de overgang naar Gods Rijk wordt de rivier de Jordaan vaak gezien als de doodsrivier: de grens die moet worden overgestoken op weg naar het beloofde land. Ook de naam Ahava – die met ‘Ik zal bestaan’ kan worden vertaald – spreekt boekdelen. Op grond van de doop kunnen we dit zeggen: “Ik zal bestaan omdat Jezus vóór mij afgedaald is en dwars door de dood een weg heeft gebaand naar Gods Koninkrijk.” Daar mogen we God loven met allen die ons in geloof zijn voorgegaan. "Jeruzalem, dat ik bemin, wij treden uwe poorten in.”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen