Omkeer

In de adventstijd beseffen we – ook al is Gods Zoon tweeduizend jaar geleden geboren – dat we altijd weer in verwachting zijn van Zijn geboorte. Psalm 85, een van de traditionele adventspsalmen, wekt die verwachting.

Waarom zou je ieder jaar opnieuw toeleven naar de geboorte van Jezus en alweer vieren dat Hij is geboren? Dat heeft te maken met wat in de Bijbel ‘gedenken’ heet. We staan opnieuw stil bij de wonderen die God lang geleden heeft gedaan, door met Kerst de geboorte van Gods Zoon te vieren en ook door in de adventstijd te verlangen dat Hij opnieuw zal komen.

In Psalm 85 is het woord ‘omkeer’ de rode draad die het verleden, het heden en de toekomst met elkaar verbindt. Het begint met de omkeer in de gevangenschap van Jakob. God kan omkeren – ook Zijn oordelen en Zijn toorn. Ook wanneer Israël muurvast zit door eigen schuld, wanneer levens en situaties volledig vastlopen, wanneer alles verloren lijkt. In dat ene woord ‘omkeer’ trillen hoop, opluchting en verwondering mee.

Verlangen

God heeft het oordeel van de ballingschap omgekeerd, maar het is nog niet voorbij – de ellende en Gods toorn evenmin. “Breng ons terug, o God van ons heil, doe Uw toorn over ons teniet.” In dat gebed klinkt datzelfde woord opnieuw mee. “Breng ons terug” is letterlijk: keer ons om. U hebt het eerder gedaan, doe het nu weer. “Zou U ons niet weer levend maken?” Opnieuw datzelfde verlangen: “Zou U niet omkeren en ons nieuw leven geven?”

Ook wij kunnen trouwens omkeren, ten goede en ten kwade. In vers 9 klinkt het woord ‘omkeren’ voor het laatst in deze Psalm: dat Gods volk, Zijn gunstelingen, niet terugkeren tot dwaasheid. Dat zou wrang zijn: God keert Zich naar ons toe, en wij zouden Hem de rug toekeren en weer teruglopen naar het dwaze leven zonder Hem. Laat dat ons niet overkomen!

De Psalm eindigt met een visioen van een toekomst van sjalom, waarin hemel en aarde elkaar raken. Waarin goedertierenheid, trouw, gerechtigheid en vrede elkaar in de armen vallen en met een kus begroeten. Waarin de aarde onder de genadige glimlach van de hemel opbloeit en vrucht draagt.

Dat visioen – zo lazen de kerkvaders uit de eerste eeuwen het – is met Kerst werkelijkheid geworden. God heeft van vrede gesproken, de hemel heeft de aarde aangeraakt, goedheid en trouw, gerechtigheid en vrede hebben elkaar omarmd en gekust, toen God mens werd. Aan de ballingschap van Israël is een einde gekomen. God heeft Zijn schepping en de mens eindelijk weer in Zijn armen gesloten. Dat wonder is een feest waard.

Terug bij af

En toch belanden we, zelfs na die grote omkeer, steeds weer bij het begin van de Psalm. De ballingschap is namelijk nooit helemaal voorbij – niet voor Israël, niet voor de kerk, niet voor de wereld. Soms voelt het alsof we opnieuw terug bij af staan. Hemel en aarde lijken mijlenver uit elkaar te liggen, en God blijft oorverdovend stil.

De engelen zongen in Bethlehems velden “Vrede op aarde, in mensen een welbehagen”. Maar nu… Keer ons om, breng een keer in ons lot en dat van de aarde. Keer Uzelf om en maak ons levend. Spreek opnieuw van vrede, nog een keer, alstublieft!

Zo raken we opnieuw in de verwachting van Gods komst. Dat Hij komt om de dingen om te keren – in ons leven, in ons huis. In het heilige land waarover de Psalm zingt, waar vrede en gerechtigheid nu zo ver weg zijn. Op deze aarde, die nog altijd de pijnlijke barensweeën van een nieuwe tijd moet doorstaan. En ook op dat kleine, platte stukje aarde dat Nederland heet, waar we zo ontworteld en zo bang zijn geworden. We verlangen naar omkeer ten goede – van God, van onszelf – steeds weer, opnieuw en opnieuw.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen