In zicht

Jarenlang was Kees Boer uit Groot-Ammers het letterlijke eerste aanspreekpunt bij de GZB. De administratief medewerker in ruste vierde onlangs een bijzonder jubileum. Het Kontakt, een streekblad voor de Alblasserwaard, besteedde er aandacht aan (8 oktober).

Zondagsschoolmeester van drie generaties

Kees Boer was 17 toen hij zondagsschoolmeester werd. Deze maand vertelt hij al vijftig jaar Bijbelverhalen aan de kinderen uit zijn dorp Groot-Ammers. “Dit jaar had ik voor het eerst een derde generatie in mijn groep.”

Boer is een man die graag van alles bewaart, zowel gewoonten als spullen. In zijn woonkamer staat het harmonium dat van zijn grootouders was, hij woont al zijn hele leven aan de Voorstraat en werd ten doop gedragen in de hervormde dorpskerk, waar hij nog steeds lid is. Voor hem liggen boekjes uit decennia zondagsschoolgeschiedenis, ook het leesboekje dat hij kreeg na afloop van zijn eerste zondagsschoolkerstfeest. “Ik gooi niet makkelijk iets weg”, erkent hij lachend.

Kerstfeest

Herinneringen aan Kerst met de zondagsschool brengen een fonkeling in zijn ogen. “Die viering was altijd het hoogtepunt: ’s avonds in het donker naar de kerk, de vertellingen, een boek en een zak met snoep, appel en mandarijn na afloop...” Met een haast beschaamde lach: “Dat is nog steeds zo.” De leesboekjes die hij kreeg zijn inmiddels vergeeld, het eerste dateert uit 1966. Het zijn verhalen met een Bijbelse moraal. Hij was er blij mee destijds. “Ik heb altijd veel gelezen.”

Openbare school

In zijn kinderjaren kwamen er ook kinderen van de openbare school naar de zondagsschool. “Dat is niet meer zo. Maar toen de zondagsschool hier in 1889 werd opgericht, was er nog geen christelijke school in Groot- Ammers. In de kerkorde van 1951 staat dat de zondagsscholen een voorbereiding zijn op de catechisatie. Zo zie ik het tegenwoordig ook. Het gaat om onderwijs uit Gods Woord.”

Eerste les

Toen Boer aantrad als zondagsschoolmeester was hij net aan de pedagogische academie begonnen (PA, tegenwoordig pabo). “Uit de kerk ging ik bij vrienden koffiedrinken, een oudere zus zei: er komt een vacature voor de oudste groep, die kun jij mooi invullen. Ik ben er in oktober naartoe gegaan en altijd gebleven. Ik kwam in een team van mensen bij wie ik zelf in de klas had gezeten. Aan de beurt was ‘Jozef als droomuitlegger’. Dat verhaal had ik de week ervoor als kwekeling op een lagere school ook verteld.” En ja, het boekje met het leesrooster heeft hij ook bewaard.

De eerste les was ‘wel spannend natuurlijk’. De ruim twintig kinderen luisterden gelukkig goed. Wat hielp, was dat ze als leiding altijd met zijn drieën zijn. De PA maakte hij overigens niet af. “Ik ben administratief werk gaan doen.” Over zijn motivatie zegt hij: “Ik vind het reuzebelangrijk dat de psalmversjes geleerd worden en dat we het Bijbelse onderwijs doorgeven. Het staat in Psalm 78. Ik vind het mooi om mee te werken aan de uitbreiding van Gods koninkrijk.”

Kinderen veranderd

Boer vindt dat kinderen veranderd zijn. “Ze zijn opener, spontaner, niet zo voor gezag. Het is niet altijd verkeerd dat ze zeggen hoe ze erover denken. Wat hetzelfde bleef: de vertelling is centraal blijven staan.” Er is wel een hedendaagse toevoeging: “Tegenwoordig heb ik mijn laptop bij me, zodat ik ook een filmpje kan laten zien.” Van een kindernevendienst is Boer geen voorstander. “We hebben het er in de kerkenraad weleens over gehad, toen ik zelf nog kerkenraadslid was. Er is gezegd: de zondagse erediensten zijn voor de hele gemeente. Doordeweeks heb je kinderclub en kringen voor verschillende leeftijdsgroepen.”

Bekende in het dorp

In het dorp is hij na al die jaren een bekende. “Ik heb zo’n 750 kinderen op de zondagsschool gehad. Mensen groeten me omdat ze me daarvan kennen.” Met een verbaasd lachje: “Dit jaar had ik voor het eerst een derde generatie in mijn groep. O jongens, heel bijzonder.”

Hoelang hoopt hij nog door te gaan? “Dat vraag ik me ook weleens af. Zouden ze me niet te oud vinden? Ik vind het gewoon nog ontzettend leuk en heb er nog de energie voor. Zolang dat zo blijft, hoop ik te blijven.”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen