Kerst met Jozef

Jozef is in de Bijbel letterlijk een stille man. We horen geen enkel woord direct uit zijn mond komen. Hij is geen prater. Hij weet dat zwijgen goud is en dat je beter niet te veel kunt spreken (Pred. 5:1-2). Jozef is de stille man, in de stille, heilige nacht van Kerst. Een van die “stillen in den lande” waarover het adventslied zingt.

In het Evangelie van Lukas komt hij niet uit de schaduw van Maria, zijn vrouw. Zij spreekt, zij zingt, zij bewaart de woorden en de gebeurtenissen in haar hart. Hij is de man op de achtergrond, de steunpilaar van de vrouw die de hoofdrol vervult bij de geboorte van Gods Zoon op aarde. Bij de evangelist Mattheüs is het anders, die laat het licht meer op Jozef vallen. Het beeld dat je in Mattheüs’ Evangelie van hem krijgt, is het beeld van een trouwe en dienst bare, wat passieve man, die vooral reageert.

Moordcommando

Als Jozef merkt dat Maria zwanger is, maar weet dat het kind onmogelijk van hem kan zijn, besluit hij haar onopgemerkt te verlaten, om haar niet te schande te maken. Het is dat de engel van God hem in een droom op andere gedachten brengt, anders was hij stilletjes vertrokken en hadden we nooit meer iets van hem gehoord. Nu blijft hij en trouwt met zijn Maria en neemt haar Kind aan als zijn zoon.

Ook na de geboorte komt hij steeds pas in actie als er een engel in zijn dromen verschijnt. Eerst om te vluchten voor het moordcommando van koning Herodes en asiel aan te vragen in Egypte. Daarna zijn het twee dromen die hem weer in beweging zetten, vanuit het asielzoekerscentrum terug naar het land Israël en dan naar Galilea, ver weg van de macht van het koningshuis van Herodes (Matth. 2:13-23).

Jozef is vrijwel altijd op reis in de Bijbel. Het tekent zijn dienstbaarheid. Onderweg met zijn vrouw en het Kind, om hen te beschermen en een plek voor hen te zoeken. Kerst is het feest van de mensen onderweg, de pelgrims, de mensen voor wie geen plaats is in de herberg, de familie op de vlucht. En Jozef zien we steeds weer opstaan, alles inpakken en uitpakken en maar zeulen met dat Kind, dat niet eens van hem is.

Pakezels

De laatste keer dat we hem tegenkomen, is ook weer onderweg, op zoek naar de inmiddels 12-jarige Jezus. Als ze Hem gevonden hebben in de tempel, staat hij er stilletjes bij, terwijl moeder en Zoon met elkaar spreken (Luk. 2:41-52). En daarna horen en zien we niets meer van hem.

Als we Kerst met Jozef vieren, worden we ons bewust van de betekenis van die stille, dienstbare mensen, die zonder ophef handelen en hun geloof niet met mooie of grote woorden uiten, maar met hun handen en voeten. De pakezels die de Zoon van God over de aarde torsen en die weer verdwijnen als hun werk is gedaan. Laten we hen niet vergeten; zij vormen de grote meerderheid van het volk van God.

Al die Jozefs leven in dienst van de Zoon van God. Het moment dat we Jozef toch bijna horen spreken, is wanneer het Kind van Maria is geboren en hij Hem Zijn naam geeft: Jezus (Matth. 1:25). Het is tekenend voor deze stille man. Hij gaf Hem de naam Jezus: de HEERE redt!

Redden

Jozef zal de wereld niet redden. Zonder de engelen in zijn dromen kan hij niet eens zichzelf en zijn gezin redden. God is Redder en Verlosser. En in de volheid van de tijd, in die stille, heilige nacht van Kerst, is God in de wereld gekomen, onder, met en voor ons mensen, in dat wonderlijke Kind.

Jozef kan het alleen maar laten gebeuren en op zijn eigen trouwe, stille manier erin geloven. Hij gaf het Kind Zijn naam: Jezus. Die goede, reddende naam, waarmee God tot het einde van de wereld met ons zal zijn.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen