Thuis bij Zijn kribbe

Maar eerlijk is eerlijk: dat gevoel van ‘thuis’ is niet vanzelfsprekend. De wereld ligt in de duisternis; haar werken zijn boos. De samenleving lijkt steeds harder en ik-gerichter te worden. Ontevredenheid wordt sneller geuit, tegenstellingen worden groter, antisemitisme groeit, emoties lopen in allerlei discussies hoog op. Er heerst een diep wantrouwen richting de politiek. Het nieuws wordt gedomineerd door oorlog, geweld en onrust. De problemen rondom vrede en veiligheid en een leefbare wereld, roepen vragen op bij jong en oud. De mens verlangt naar warmte, geborgenheid en verbondenheid. Naar een plaats waar je ziel tot rust komt. Waar vind je die plek?

Waar God werkt

De kerk wil zo’n plaats zijn: een huis van gemeenschap, waar God woont en werkt. De plaats waar God de mens ontmoeten wil en Zijn stem klinkt. Daar gaat het Woord van God open, werkt God door Zijn Geest. God laat zien wie de mens is, in zijn verlorenheid en gebrokenheid, maar dáár leert de mens ook Wie God is in Christus Jezus, Zijn eniggeboren Zoon. Immanuel – God geopenbaard in het vlees.

Schokkend gebeuren

Met Kerst gedenken we dat heilsfeit. In een voerbak wordt Gods Zoon neergelegd. Wij hebben dat geromantiseerd, maar in feite is dit gebeuren schokkend. De Zoon van God geopenbaard in een kribbe, een etensbak voor dieren. Geen paleis, geen tempel, geen eerbetoon, maar armoede en nederigheid. Hij, Die de hemelse heerlijkheid bezat, vernederde Zich tot de laagste plaats, een kribbe.

Die kribbe laat zien Wie God is in Zijn genade. God heeft Hem, Die geen zonde had, tot zonde voor ons gemaakt. Hij zoekt de mens op in zijn lage staat. Paulus zegt: “Want u kent de genade van onze Heere Jezus Christus, dat Hij omwille van u arm is geworden, terwijl Hij rijk was, opdat u door Zijn armoede rijk zou worden” (2 Kor. 8:9). Hij kwam in mijn armoede om mij rijk te maken. De kribbe toont onze verlorenheid, maar tegelijk de rijkdom van het kerstfeest: in die kribbe ligt de Redder van de wereld: Jezus Christus.

Maar die kribbe toont ook ons oordeel. Kerstfeest is in die zin een pijnlijk feest: het leert ons dat we het niet redden met onze maakbaarheid, met onze pogingen om de wereld te verbeteren of onszelf op te poetsen voor God. De diepe vernedering van Christus toont wie wij door de zondeval geworden zijn: rebellen, weglopers, mensen die midden in de dood liggen. Om ons daarvan te verlossen, moest Christus één van ons worden. Hij verliet het huis van Zijn Vader om weggelopen kinderen thuis te brengen in het Vaderhuis.

‘Thuis bij Zijn kribbe’ betekent: dáár bij het Kind mag ik thuiskomen. Het is van levensbelang dat we neerknielen bij dit Kind. Bij Hem vinden we vergeving, rust en vrede. De kerstboodschappen zitten vol met woorden als vrede, liefde en aandacht. Maar wat betekenen deze woorden als de wereld in brand staat en mensen elkaar naar het leven staan? Begint omkeer – noem het bekering – niet daar waar we knielen bij het Kind in de kribbe?

De engel zegt tegen de herders: “U zult het Kindje vinden in doeken gewikkeld en liggend in de kribbe.” Het Kind laat ons zien dat redding van de andere kant komt. Zonder Hem blijft het duister en donker, blijft er de onvrede en de chaos. Maar wie bij de kribbe terechtkomt, vindt vergeving, echte vrede, ware rust, gemeenschap met God.

De kribbe als spiegel

De kribbe is niet alleen een plek van troost, maar ook een spiegel. Ze stelt ons de vraag: waar zoek ik mijn zekerheid en mijn houvast? Waar voel ik me veilig en zeker? De wereld om ons heen leert ons dat veiligheid en zekerheid ligt in controle over je leven, in succes. Maar het Kind toont dat dit zandgrond is. Jezus leert me om mijn houvast en troost te zoeken en te vinden buiten mezelf in Hem.

Bij de kribbe laat God zien dat ik mag loslaten alles waarop ik buiten Hem mijn vertrouwen stel. Wat is het nodig om te knielen aan Zijn kribbe, klein te worden en te worden als een kind. Echte vrede vinden we in de overgave aan dit Kind, in het verliezen van mijn eigen ik en Hem Koning te laten zijn in mijn leven. De kribbe wordt zo een plaats waar je thuiskomt. God daalde af in onze armoede om ons te ontmoeten. Daar hoef je niet te presteren, of eerst iets te worden.

Het thuiskomen bij de kribbe betekent dat ik midden in onzekerheid mijn ankerpunt, mijn enige troost vind in Jezus, Die tegen me zegt: “Kom naar Mij toe, allen die vermoeid en belast bent, en Ik zal u rust geven.” Waar klinkt die boodschap deze dagen? In Gods huis, waar het Woord opengaat. Daar laat Jezus Zich vinden. In de ontmoeting met Hem worden we geroepen om onze zelfhandhaving op te geven, om kinderen te worden die leven in gehoorzaamheid aan Hem.

Betekenis

Wat betekent dat nu voor ons als gemeente en als persoon? Toen de herders de boodschap gehoord hadden, kwamen ze in beweging. “En zij gingen met haast en vonden Maria en Jozef, en het Kindje liggend in de kribbe.” In alle eenvoud ontdekten ze dat het Woord betrouwbaar is. In gelovig gehoorzamen. Zo mag de gemeente een plek zijn waar geloof in eenvoud en verootmoediging beoefend mag worden, in gemeenschap met God en met elkaar. Het vinden van het Kind bracht de herders tot getuigen van Hem. Ze maakten overal het woord bekend dat hun over dit Kind verteld werd. Zo wordt de gemeente geroepen om een getuigende gemeente te zijn, waarin wij als haar leden worden ingeschakeld om getuigen te zijn op de plaatsen waar we zijn gesteld. Om te vertellen Wie God is en hoe goed de Heere is.

De kribbe was ook een open plek. Iedereen was welkom bij dit Kind. Zo mag de gemeente een plek zijn waar iedereen welkom is om het Evangelie van Gods omzien te horen. Het Evangelie van Gods omzien leert de gemeente om te zien naar onze naaste en naar elkaar.

Het Evangelie van het Kind in de kribbe brengt tot danken en verwondering. Bij de kribbe knielen we – dát geeft de kerk kracht om te spreken over Gods daden in alle ootmoed en verwondering.

Kribbe en kruis

Wie bij de kribbe thuiskomt, weet dat het daar niet ophoudt. De kribbe is van hetzelfde hout als het kruis. Ze wijst vooruit naar het vloekhout. De weg van het Kind is de weg van ‘geen plaats’, van de minste zijn, van zelfverloochening en ontlediging. Het is de weg die Jezus in de Godverlatenheid brengt, opdat Hij de gemeenschap met God zou herstellen. Zo bereidt Hij plaats in het Vaderhuis voor allen die in Hem geloven.

In de navolging van Hem, krijgen we deel aan Zijn lijden. We ontmoeten tegenstand en vijandschap. “Ze hebben Mij gehaat, ze zullen ook u haten.” Dat hoeft ons niet te verbazen.

Maar juist dan mag de kribbe, waar Gods liefdesgeschenk ligt, een bron van troost en kracht zijn. Het genadig omzien van God in Zijn Zoon, wat in de kribbe zichtbaar wordt, sterkt ons om staande te blijven in de rauwheid en de kilte van onze tijd.

Ogen van hoop

De gemeente mag een plek zijn waar we anders kijken naar deze wereld en naar de toekomst. We kijken met ogen van hoop, van verwachting en met bewogenheid. Zo mag de kerk een plaats zijn waar het Koninkrijk van God zichtbaar wordt, klein als een mosterdzaadje, maar vol belofte.

‘Thuis bij Zijn kribbe’ klinkt eenvoudig, bijna kinderlijk. Maar is dat niet juist het geheim van de kerk? Midden in de tijd van kilte en verharding klinkt daar de stem van God in de geboorte van het Kind van Bethlehem. Heden is u geboren, de Zaligmaker, Christus, de Heere. In Hem brengt God thuis.

En eens zal dat thuiskomen volmaakt zijn: delen in Zijn heerlijkheid, Hem aanbidden zonder zonde en gebrokenheid. Wat een blij vooruitzicht. Zo mogen we leven in deze wereld: vervuld van Gods liefde in Christus, bewogen met deze wereld en als een hoopvol teken van Hem Die in de kribbe kwam.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen