Oud, maar vitaal

Als de Messias voor het eerst in de tempel komt, wordt Hij verwelkomd door twee vitale ouderen, in wie de Geest van de profetie al jaren werkzaam is.

Met de geboorte van Jezus is de nieuwe tijd aangebroken. De beloften en de verwachting van de profeten zijn vervuld. Maar na veertig dagen gaan Maria en Jozef gewoon naar de tempel voor de oude rituelen van de reiniging van de moeder en het vrijkopen van de eerstgeboren zoon, zoals de wet voorschrijft. Niets nieuws: twee ouders met een baby en twee duiven als een armenoffer, die in de imposante, heilige tempel op zoek gaan naar een priester om hun kind aan God aan te bieden.

Maar zie! Kijk, daar verschijnt een man. Simeon heet hij. We gaan ervan uit dat hij al op leeftijd is, net als Anna, de vrouw die er later ook nog bij komt staan. Rembrandt heeft hem op het schilderij ‘De lofzang van Simeon’ (1631) treffend geschilderd: een oude man met lang, wit haar. Het Kind in zijn armen, in het zachte licht, dat zowel over de frisse, zachte Baby, als de breekbare, tere grijsaard valt.

Opdracht

Deze Simeon is geen vertegenwoordiger van de wet, maar van de profeten. Een man in wie de Geest van God de verwachting van de profeten levend hield. Een goddelijke openbaring had die verwachting aangewakkerd tot een hoogstpersoonlijke opdracht: hij zou niet sterven voordat hij de Messias zou zien. Hij behoort tot de kring van de wachters en profeten van die dagen – degenen die de vertroosting van Israël en de verlossing van Jeruzalem verwachtten.

En Anna, een weduwe van ongeveer 84, hoort ook bij die kring. Deze hoogbejaarde vrouw is profetes en haar rollator is de knielbank, waarop ze dag in dag uit in de tempel bidt en vast, wachtend op de vervulling van Gods beloften van verlossing en vertroosting.

Het is niet alleen ontroerend, maar ook leerzaam, dat het de ouderen zijn die het begin van de nieuwe tijd van Gods welbehagen zien en voor het voetlicht brengen. In Gods huishouden kan ouder worden gepaard gaan met een groeiende geestelijke vitaliteit. Dat moeten we ons in de kerk ook goed in de oren knopen. Onze cultuur heeft een obsessie met jeugdigheid en het jonge lichaam. De graadmeter voor een vitale kerk is vaak of er veel jeugd in de kerk zit. Vitale ouderen zijn ouderen die jong van geest en lichaam blijven.

Achterstevoren

Ouderen kunnen natuurlijk ook hun vitaliteit verliezen. Lichamelijk en mentaal overkomt ons dat allemaal als we op leeftijd komen. Maar je kunt ook je geestelijke vitaliteit kwijtraken. Ouderen die het laatste stukje van hun levensweg achterstevoren lopen, met hun rug naar de toekomst, altijd omkijkend naar vroeger, nostalgisch over de goede, oude tijd of zelfs verbitterd door de tijden die zo snel veranderen. Ook jongeren zijn soms vroeg oud – opgebrand en moe of gedesillusioneerd en zonder hoop. Zelfs de kerk kan achterstevoren in de tijd staan.

Laten wij op de grens van het oude en het nieuwe jaar daarom goed kijken naar die twee geestelijk vitale ouderen: Simeon en Anna. In hen zucht en bruist de Geest, de bron van levend water. De woorden van de profetie houden hun ogen open en hun verwachting levend. Ze zijn oud, maar in staat om Gods nieuwe daden te herkennen en te verwelkomen.

“Jezus Christus is gisteren en heden Dezelfde en tot in eeuwigheid” (Hebr. 13:8). Ook in 2026 is Hij Dezelfde: het licht dat in de wereld schijnt en verschijnt – op nieuwe, verrassende plekken, in het Jeruzalem van vandaag en ook in de oude en jonge kerken van Europa. Zalig de ouderen en de jongeren die zo vitaal van Geest zijn, dat ze Hem zullen zien en zich over Hem verheugen!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen