Boekbesprekingen

De bij Open Doors werkzame theoloog Willem van der Deijl denkt in deze studie theologisch na over christenvervolging. Hij wil het leven van de vervolgde kerk verbinden met het christen-zijn in Nederland en met onze missionaire roeping. Dat doet hij vanuit de overtuiging dat het Nieuwe Testament laat zien dat de weg van lijden naar overwinning loopt. Zijn ‘theologie van vervolging’ sluit hij aan bij de participatietheologie: geloven in Christus betekent delen in Christus: in Zijn lijden én in Zijn opstanding.

Daarom stelt hij de vraag: hoe kan een hermeneutiek van lijden met Christus ons nieuw zicht geven? En hoe krijgt het uitstrekken naar Christus de Gekruisigde vorm in ons eigen leven en in het leven van de kerk?

Van der Deijl heeft een radicaal boek geschreven. Zijn benadering houdt de kerk een spiegel voor: “Het gaat om een bereidheid om alles op te geven voor een onverdeelde toewijding aan Christus.” Welvaart, macht en veiligheid mogen ons daarbij niet afleiden. Zwakheid, zegt hij, is het geheim van de kerk.

Tegelijk verheerlijkt hij het lijden niet. “De kerk is niet geroepen tot lijden op zich; ze is geroepen tot volledige toewijding en overgave op de weg van Gods liefde, de weg van Christus. Lijden is daarvan niet de essentie, maar wel de consequentie.”

In Nederland leren we dit vooral wanneer we de Bijbel lezen door de ogen van vervolgde broeders en zusters.

De rode draad in dit boek is dat naast substitutie (Christus leed en stierf tot verzoening in onze plaats) ook participatie (de christen deelt in Zijn lijden) een volwaardige plek moet krijgen. Wat mij betreft had het Oude Testament daarbij vaker open mogen gaan. Al wordt Mozes zeker genoemd, hij die de smaad van Christus als grotere rijkdom beschouwde dan de schatten van Egypte.

“Christus-in-onze-plaats helpt voor een theologie van verzoening, maar niet voor een theologie van vervolging”, schrijft Van der Deijl. In zijn pleidooi voor dat tweede gaat hij naar mijn gevoel wat te kritisch om met het eerste, bijvoorbeeld in zinnen als: “Kan het zijn dat deze ‘vrolijke ruil’ uiteindelijk heeft geleid tot een theologische kramp die van het Evangelie een karikatuur maakt?” Het zicht op het lijden dat ons richt op de toekomstige verlossing zijn we niet kwijtgeraakt door de theologie van de Reformatie, door de aandacht voor Christus’ plaatsbekleding, maar door onze eigen wereldgelijkvormigheid.

Tegelijk doet dit niets af aan het feit dat Van der Deijl een rijk boek heeft geschreven, vol Bijbels onderwijs dat nauw verbonden is met het leven van de vervolgde kerk. De Bijbeloverdenkingen, het Bijbels-theologisch onderwijs en de krachtige samenvattingen en aansporingen maken dat dit boek je hart niet onberoerd kan laten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen