Ruimte om mens te zijn

“Er zijn hier spoken!” In een Oostenrijks klooster, ouder dan het Habsburgse rijk, mocht ik na een conferentie met een groepje monniken mee-eten. De oudste vierde zijn 94 ^e verjaardag en snoepte nog een extra stukje van zijn taart. Voordat hij wegliep, grapte hij over boze dromen en ronddwalende spoken. Ik keek nog eens op naar de gewelven: deze man was al tamelijk op leeftijd, maar dit klooster had al heel wat eeuwen doorstaan. Zelfs deze oude monnik was hier slechts een voorbijganger.

Tegenwoordig wordt er nog maar weinig gemaakt of gedaan met een visie voor de eeuwen. We zijn eraan gewend nieuwe kleding, nieuw meubilair, een nieuwe auto of nieuwe fiets te kopen. Als er een klein onderdeel stukgaat in de wasmachine, moet zomaar het hele ding worden vervangen. Het hoort thuis in een businessmodel dat wij consumenten vaker dit soort aankopen moeten doen. Dat lijkt ook te gelden voor relaties, Facebookvrienden en zelfs huwelijkspartners. Wie is nog verantwoordelijk voor reparaties en noodzakelijk onderhoud?

De Bijbel leert ons dat het leven vluchtig is, maar ook dat God de mens de eeuw in het hart heeft gelegd. Daarentegen leggen de tech-tijgers van onze tijd ons het ‘carpe diem’ in het hart, om van like naar like (of van woede tot woede) te leven. Elke dag nemen we zo veel vlietende informatie in dat we weinig emotionele ruimte overhouden. Ruimte om dieper na te denken over het verleden en over de toekomst. Ruimte om mens te zijn, in echte relaties met anderen. Ruimte om als actieve burgers iets op te bouwen in de samenleving, in de politiek en in de wereld.

Te midden van cultuuroorlogskabaal, ergerniswekkende Haagse politiek, en het laatste nieuws uit Trumpland, houdt zo’n klooster ons een spiegel voor. Het leven is groter dan onze tijd met alle problemen die ons (terecht) bezighouden. Hoe kunnen wij de verstilling zoeken, ter wille van onze eigen en elkaars emotionele reserves? Graven we onszelf in, of benutten we ons leven om te bouwen aan wat de samenleving nodig heeft? En nemen wij daarin onze toevlucht tot hoogmoedige populisten of tot Degene Die de schepping door de eeuwen draagt?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen