Stemmen en klanken uit den Bond

Mijn Couranten-uurtje. Een vertelling.

III.

Maar, maar, mijne vrienden, dan heb ik nog een vriend, een echten vriend, een hartelijken vriend, een vriendelijken vriend, een Waarheidsvriend. Dat is een ferme jongen, en zooals dat bij ferme jongens het geval is, hij is wat te forsch uit de kluiten gegroeid. Daarom is zijn pantalon wat te kort en zijn mouwen zijn wat te kort, en door zijn drukken, woeligen aard zijn z'n manchetten wat spoedig verdabberd, hoewel zijn moeder hem altijd netjes van huis stuurt. Dat is mijn vriend, mijn echte vriend. . Ik houd hem altijd voor nummer drie, omdat hij de jongste is, maar dan zit hij al te springen van ongeduld om aan 't woord te komen. Hij heeft altijd een heele partij nieuws bij zich, zoo van de heele week opgezameld en van heinde en ver samengebracht. Omdat hij de waarheid durft te zeggen, zijn de andere broeders hem nu juist niet zoo vriendelijk gezind. Vooral de buitenstaanders zijn geneigd hem verkeerd te beoordeelen. Zij noemen hem „de lijdelijke" bij uitnemendheid, en juist het omgekeerde is het geval, want van al de Herv. broeders is hij nog de meest actieve, en als men hem maar niet zoo bond aan handen en voeten, zou hij zijn handen nog wel verder uit zijn mouwen steken.

Vroeger was zijn lust om over „de vrijmaking der kerk" te handelen, maar dat te weinig doorgedachte ideaal laat hij thans maar wat op zij liggen, 't Was ook eigenlijk niet uit zijn eigen hart opgekomen, maar een erfstuk van andere broeders, die trouwens zelf ook hun warmte voor die zaak verloren hebben. Tegenwoordig heeft hij het meer over verbreiden, verdedigen en verdiepen van de waarheid. Nu, dat is een best beginsel, en als 't zoo valt, dan kunnen we er samen wel eens echt gezellig over babbelen en er ons in verlustigen, hoe inwendige reformatie noodig, heerlijk en nuttig is voor onze diepgezonken Herv. Kerk. Och, mocht de Heere de reformatie maar eens ter hand nemen, en die jonge vrienden met heilig vuur en oprechte liefde vervullen voor onze oude moeder, de Kerk, die zoo vaak gelasterd, gesmaad en gehoond wordt.

En zoo zijn er meer van die onderwerpen, die we smakelijk met elkaar kunnen genieten. Te veel om op te noemen!

Kortom, ge begrijpt wel dat we het hartelijk eens zijn met ons beiden in dezen opzichte, en als we over die punten aan den gang komen, dat ons praatuurtje al heel spoedig voorbij is. Dan zijn we er altijd, zonder dat we het weten, direct „over heen", en dan lachen we samen eens hartelijk over de anderen, die er „nog niet aan toe" zijn, al denken ze dat ze het spel al gewonnen hebben en met hun „Gereformeerde beginselen" al klaar zijn en met hun kerkstaat op den hoogsten trap staan.

Ja, eerlijk gezegd, mijn thee wordt meestentijds koud, maar mijn hart warm, en als mijn vrouw niet zoo „van de klok" was, dan geloof ik, dat ik Vrijdagsavonds altijd laat naar bed ging.

Maar . gelukkig, daar zorgt moeder de vrouw goed voor. En als dan ook ons gewone half-elfuurtje geslagen is, dan zeg ik: „nou vrienden, dankje voor je bezoek, 'hoor! 't Was me recht aangenaam je weer te hebben mogen zien. Wel te rusten samen!"

Fluks worden de paperassen dan bij elkaar geraapt en in de kast geborgen, en naar boven gaat het.

In mijn stille eenzaamheid mag ik het dan nog wel eens dankend overleggen, dat God voor Zijn Waarheid zorgt, en niet zal toelaten dat de vijanden de erve des Heeren en Zijner knechten zul­len bemachtigen of verderven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen