Twee moties.

Nog eens duidelijk onze meening zeggend, dat ook wij de beruchte encycliek, zooals daarin onze groote Hervormers met smaadheid worden bejegend, ten sterkste afkeuren, blijven wij er bij, dat de Kerk hare positie verzwakt heeft, door in het aannemen van allerlei moties hare meening over de encycliek te doen kennen.

Men geeft bij het aannemen van zulke moties den indruk, dat men een zwijgende rol heeft te vervullen, wanneer de Naam en eer van Jezus wordt aangetast, maar dat men er bij moet zijn, als het geldt het hooghouden van de eer van Jezus' dienstknecht.

En gaat dit nu wel aan ? Mag men dit doen?

En zoo deed men toch in Rotterdam's Kerkeraad toen men de navolgende motie aannam.

«De vergadering,

met leedwezen vernomen hebbende de schandelijke, leugenachtige en grievende uitlatingen van den Pauselijken Stoel, zoowel wat betreft het gezegend werk der Kerkhervorming der i6de eeuw en de groote mannen dezer godsdienstig-zedelijke beweging, helden die niet geaarzeld hebben hun protest tegen de dwaalleer en zedelijke inzinking met hun bloed te bezegelen — als , wat betreft de beginselen van ons huidig Evangelisch geloof, in de beruchte Borromaeus-encycliek als een geestelijke pest gebrandmerkt;

protesteert ten ernstigste tegen dezen ongemotiveerden, onwaardigen en onheiligen aanval op al wat aan onze Prótestansche Kerken dierbaar is:

constateert hoe bij vernieuwing duidelijk is gebleken, dat het Protestantisme in het Uitramontaansche Rome geen medestander kan eeren ter gemeenschappelijke verdediging van de Christel. beginselen en instellingen, doch veeleer een geduchten tegenstander heeft te zien., die, ten bate eener onchristelijke priesterheerschappij, het op den ondergang van waarheid en vrijheid heeft gemunt;

en besluit dit protest ter kennisse van de leden der Gemeente te brengen».

Voor wat wij bedoelen, komt het op de eerste twee alinea's van de motie aan.

De meening, die daarin door den Kerkeraad wordt uitgesproken, is — om geen ander woord te bezigen — zwak, zelfs zeer zwak.

Immers van een protest tegen de smaadheid aan Christus in eigen Kerk door de verkondiging van de halve waarheid en de leugen aangedaan, geen woord. Daarover bestaat geen groote bekommernis, ten minste zij komt in de motie niet tot uiting.

Het gaat om den dienstknecht, maar niet om den Meester.

Had men iets van de encycliek willen zeggen, dan had men het anders moeten doen, in den geest, zooals de Classis-Leiden het deed. Dat was de rechte weg. Het Besluit der Classis-Leiden luidde:

«De classicale vergadering van Leiden, gezien hebbende meerdere verzoeken, om een protest te doen hooren tegen de jongste encycliek; van oordeel dat de inhoud daarvan het best beantwoord wordt om alles in. het werk te stellen wat dienen kan tot krachtige ontwikkeling van het beginsel der Hervorming: gehoorzaamheid in alle dingen aan het Woord van God, besluit de gemeenten in de classis daartoe op te wekken en haar te verzoeken door collecten den Evangelisatiearbeid onder de Roomschen in binnen en buitenland te steunen en besluit hiervan mededeeling te doen aan de Algemeene Synode der Ned. Herv. Kerk.»

Ziehier een kloek protest. Een protest in den waren zin des woords „protestansch", gespeend aan alle politieke bedoeling en opkomend voor de eere van Gods Woord en voor de eere van den Koning der Kerk.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen