Uit het kerkelijk leven.

Wereldgelijkvormigheid.

Het is verblijdend hoeveel stemmen er van Noord tot Zuid aanstonds opgingen, toen men hoorde dat oud leerlingen en leerlingen van het Geref. Gymnasium te Amsterdam willen gaan tooneelspelen.

En op deze zaak acht te geven, ook in betrekking tot ons en onze kinderen is niet anders dan verstandig.

Daarom deed het ons goed dat bijv. Ds. Rullman, geref. pred. te Garijp, ook nog eens hoogst ernstig in deze gesproken heeft.

En in betrekking tot onze kringen willen we zijn woorden gaarne overnémen.

Er dreigt gevaar !  't Gevaar is groot! Dat we maar niet blind mogen zijn!

Ds. Rullman schrijft dan over het verkeerde om de wereld gelijkvormig te worden. Want, zoo schrijft hij, „want nu we zondige menschen zijn en de zonde ons lichtelijk omringt, zullen we ook den rok haten die van het vleesch besmet is, en zullen we toezien, dat we de Christelijke vrijheid niet misbruiken tot een dekmantel voor het vleesch.

Dat ons hedendaagsch Christendom daar groot gevaar voor loopt is buiten kijf. En we behoeven waarlijk niet allereerst de jeugdige onbezonnenheid van Amsterdamsche gymnasiasten tot mikpunt voor tuchtigende pijlen te kiezen. Laat men eerst maar eens onderzoeken hoeveel volwassen, belijdende leden der Gereformeerde Kerk al geen kwaad meer zien in schouwburgbezoek.

Inderdaad, de wereldgelijkvormigheid neemt in onze gereformeerde kringen schrikbarend toe.

Vooral bij feestelijke gelegenheden voert men met zekere voorliefde allerlei wereldsche instanties in. Getrouwde mannen verwisselen dan hun vrouwen. Heeren presenteeren dan aan dames cigaretten. Ook ontbreekt haast op geen partijtje meer een tooneelstukje.

En terwijl men voor al zulke pretjes tijd noch geld noch moeite ontziet, is men in godsdienstige aangelegenheden zeer laksch. At men vroeger 's Zondags bijtijds, omdat men 's avonds nog naar de kerk wou, tegenwoordig kan men niet in de avondbeurt komen, omdat men laat dineert.

Bovendien acht men het veel te vermoeiend 's Zondags tweemaal ter kerk te gaan. Ook raakt de huiselijke godsdienstoefening op Zondag al meer in onbruik. Men bidt dan 's morgens niet meer aan tafel, omdat men op Zondag in de Kerk toch al zoo dikwijls bidt. En als er een jong paartje in 't huwelijk treedt, is er voor de trouwpartij zooveel noodig, dat er bij de kerkelijke huwelijksbevestiging voor de collecte ten hoogste nog een rijksdaalder overschiet.

Wijst dit alles niet op een afnemen van de godsvrucht en een zinken van het geestelijk, leven tot een lager peil ?

't Heeft ons dan ook heusch niet te verwonderen, dat er in onze gereformeerde kringen nu en dan dingen aan het licht komen, waarover zelfs de wereld schande spreekt, omdat ze nog heel wat erger zijn dan een tooneelvoorstelling als de leerlingen van het Gereformeerd Gymnasium besloten te geven. .

Deze was slechts één symptoom van de ziekte der wereldgelijkvormigheid, die door heel het lichaam van onze gereformeerde samenleving woelt. Want het gansche hoofd is krank, en het gansche hart is mat; van de voetzool af tot het hoofd toe is er niets geheel aan.

En radicale genezing kan er niet komen, tenzij wij eindelijk eens ophouden te roemen in onze eigen voortreffelijkheid, om de waarheid onder de oogen to zien dat we ernstig krank zijn.

Dan zullen we ook gaan breken met al die wereldsche gewoonten, die we ons zelf hoe langer hoe meer hebben aangewend, en zóó onder Gods zegen het kwaad in zijn beginsel aantasten."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen