Allerlei.

Wanneer is het Kerstfeest het eerst gevierd ?

Bij schrijvers uit de laatste helft der 14de eeuw vindt men de eerste afdoende bewijzen voor het feestelijk vieren van de geboorte des Heilands op een daartoe uitsluitend bepaalden dag.

Te Rome werd het Kerstfeest gevierd in de dagen van Liberius, die aldaar bisschop was tusschen de jaren 352 en 366,

Weinige jaren later werd dit voorbeeld gevolgd in de Oostersche kerk.

Op den 25sten December 386 hield Chrysostomus een rede voor de gemeente van Antiochië, waaruit blijkt, dat dit feit 10 jaar te voren aldaar nog onbekend was. Echter werd het in 386 reeds met zulk een geestdrift gevierd, alsof het sinds onheugelijke tijden in gebruik was geweest.

„Want" — zoo liet Chrysostomus zich hooren — „want gelijk een edele en goede spruit, wanneer zij geplant wordt, binnen korten tijd hoog opschiet en vele vruchten draagt, zoo was het ook met dezen dag gegaan, die eerst uit het Westen bekend werd, maar, in het Oosten overgebracht, plotseling was opgewassen en heerlijke vruchten droeg, zoodat de ruimte van den tempel te klein was."

Het voordeel van de verdrukking.

De menschen snoeien rondom de takken van hun boomen, opdat ze hooger en rechter opgroeien; welnu, de Heere komt eveneens de takken bij Zijn kinderen snoeien door velerlei beproevingen en verliezen, opdat zij als cederen Gods hoog en recht mogen opgroeien, hun harte richtend op de dingen, die boven zijn, waar Christus is aan de rechterhand des Vaders.

Door moeite heen.

Gods kinderen worden als diamanten van Godswege gesneden, gekloofd, geslepen, totdat zij eindelijk, geheel afgewerkt, ingezet worden in de kroon van hun Middelaar om daar eeuwig als een pronkstuk van Gods welbehagen te glinsteren.

* **

Gelijk het graan eerst in de donkere aarde moet geborgen worden om te sterven en daarna vrucht te dragen — welke vrucht dan weer gemalen moet worden tusschen harde steenen, vóórdat er brood van gebakken kan worden, zóo moet Sion eerst in de ellende om tot het leven te komen en dan langs een weg van moeite en verdriet voorwaarts, eer dat het kan ingaan in het hemelsch Jeruzalem, om daar met vreugd te verkeeren bij dén Heere en de erfenis van een nieuwen hemel en een nieuwe aarde te ontvangen.

***

Raadseltaal.

Een Christen werd eens om zijn fotografie gevraagd. Tot mijn leedwezen kan ik u mijn portret niet geven — zeide hij — het oude is niet meer gelijkend, en het nieuwe is nog niet gereed, maar het is in bewerking,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen