Uit de brievenbus.

SARDIS, 15 Jan. 1911.

Waarde vriend,

Gij vindt het iets verschrikkelijks, dat gij telkens moet hooren dat dominés op Zondag reizen. Nu ik ook. Ik heb de opmerking wel eens gehoord van een conducteur: „die witte dassen bezorgen ons 's Zondags héél wat drukte." Dat dit wel wat overdreven is, geloof ik vast. Maar om in deze zaak voorzichtig te handelen is van den kant van de dominés plicht. Geef geen ergernis! Laat een ander niet gedwongen worden om arbeid te verrichten, als die arbeid afhoudt van God en Zijn dienst, van Gods huis en van Gods woord.

Daarom vind ik het altijd een verschil om met den trein of met de tram te reizen dan met een boeren wagentje naar de vacature te gaan. Dan is het een liefdedienst, die den predikant en de vacante gemeente bewezen wordt; en predikant en koetsier kunnen rustig binnenvallen bij een ouderling of kerkvoogd in de vacante gemeente en rustig samen naar de kerk gaan. Dan is het geheel en al om in den dienst van Gods Woord bezig te zijn. Om een vacante gemeente te helpen, dat er verkondiging van het evangelie van Jezus Christus is. Dat Sabbatswerk vind ik niet ongeoorloofd.

Vraagt gij mij of ook déze zaak niet beter geregeld kon worden, zóodat een vacante gemeente een héelen Zondag een ringbroeder ontving voor den dienst des Woords?

Zeker! de domine kon dan van Zaterdag tot Maandag in het midden van die gemeente zijn. Maar zoover zijn we nog niet in onzen tegenwoordigen tijd.

Dat reizen van de stad naar het dorp en van het dorp naar de stad op Zondag, terwijl het héél goed anders geregeld kon worden, vind ik verschrikkelijk, 'k Heb het wel gehoord, dat een predikant 's morgens te A, 's middags te B en 's avonds te O preekte en dan in spoor en tram den geheelen dag tusschen de wielen zat! Praat dat nu maar eens goed! En daarom vind ik het heerlijk, dat onze Evangelisaties ook gaan zeggen: „wij hebben graag predikanten in ons midden — maar die op Zondag reizen willen we niet hebben!"

Wanneer de predikanten in eigen gemeente geen schikkingen kunnen maken, dat ze een heelen Zondag weg kunnen gaan, dan kunnen ze met volle vrijmoedigheid zeggen tot een om hulp vragende gemeente: 't spijt mij wel — maar ik ben bezet; ik kan niet komen.

De Gemeenten moeten elkander evenwel leeren helpen. Men moet maar vacant zijn ! Men moet maar in nood zitten. Men moet maar hulp noodig hebben van predikanten die de Waarheid verkondigen. En dan overal 't hoofd stooten. Is 't niet verschrikkelijk? !

En daarom laten de gemeenten elkander leeren helpen. Laat rnen gevoelen, dat wij elkanders leden zijn.

En als dan de predikant eerlijk voor den dag kan komen met de aanvragen, die tot hem komen om te helpen, dan kan dat in den kerkeraad besproken worden en dan kunnen er schikkingen gemaakt worden, dat men elkander rustig en gezegend kan helpen.

Wat ik overigens van „raak niet en smaak niet en roer niet aan" in betrekking tot den Sabbathdag denk?

Ik hoop er u de volgende maal over te spreken.

Wees Gode en Zijn genade bevolen.

t.t. FOKTUNATUS.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen