De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Allerlei.

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Allerlei.

3 minuten leestijd

Slechts één leven.

Een scheepskapitein, die al vele groote  reizen over den oceaan gemaakt had, verhaalde eens aan een zijner passagiers het volgende voorval uit zijn rijke levenservaring:

„Eens voer ik op een boot, waarvan de schroef plotseling brak. Om deze te herstellen, moest de stang er worden uitgenomen; maar, daar men het gat niet tijdig genoeg kon stoppen, stroomde het water door de opening met zulk een geweld naar binnen, dat hét schip begon te zinken. Allen redden zich in de booten. Het was een zeer donkere nacht en een onstuimige zee, zoodat de kans om behouden te worden uiterst gering scheen. Na eenigen tijd bemerkten wij de lichten van een naderend stoomschip, maar hoe zouden wij de opmerkzaamheid trekken ?

Wij doorzochten de boot en vonden gelukkig een oude lantaarn, die nog branden kon, maar — hoe aan lucifers te komen ? Ieder doorzocht zijn zakken, maar vergeefs, niemand vond er een. Ik beval nog eens nauwkeurig te zoeken, en vooral de zakken om te keeren. En zie — eindelijk was een onzer zoo gelukkig een lucifertje te vinden. Aanstonds werd het mij gegeven, allen drongen zich om mij heen, jassen en mantels werden opgehouden om den wind te keeren; aller blik was strak op mij gericht. Naar menschelijke berekening hing onze redding van dien eenen lucifer af. Menig gevaar heb ik moedig onder de oogen gezien, menige moeilijkheid met kalmte overwonnen, maar nooit heb ik zóó'n zware verantwoordelijkheid op mij voelen rusten, als op dat oogenblik, toen ik de lucifer zou aanstrijken. Ik deed het, en — Gode zij dank, het gelukte ! De lantaarn werd aangestoken, heen en weer gezwaaid en door de bemanning van de stoomboot opgemerkt. Men draaide bij en nam ons allen behouden aan boord".

Tot zoover het verhaal. Wat gaf dien eenen lucifer op eens zoo'n groote beteekenis? Zulk een hooge waarde? Dit, dat het de eenige was.

En dit is het juist wat ook uw leven, jeugdige lezers, zulk een hooge waarde geeft.... uw leven is het eenige leven, dat gij hebt. Indien het een verloren leven is — en dat is het als ge de zonde liefhebt — gij geen tweede hebt om de schade te herstellen.

Bedenkt dat steeds!

De roede.

Er zijn vaders, die als Eli door slapheid hunne zonen slecht maken.

Wie de roede ontziet, zal uit zijne kinderen een roede zien groeien.

Zonder geur.

Hoevele christenen zijn als de bloemen zonder geur, die geen insecten kunnen lokken.

Vernieuwd.

Gelijk de boomen elk jaar, zoo lang zij leven, weer nieuw groen dragen, zoo worde Gods kind elk jaar vernieuwd in den geest, om gekroond te worden met goddelijk sieraad!

Keer den wagen, zoodra gij bemerkt, dat gij op een doolweg zijt en rijd den kortsten weg naar huis.

Schaam u niet, als anderen u op het pad terug naar huis zien gaan.

't Is beter ten halve gekeerd, dan ten heele gedwaald.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 7 april 1911

De Waarheidsvriend | 4 Pagina's

Allerlei.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 7 april 1911

De Waarheidsvriend | 4 Pagina's