Ingezonden.

Geachte Hoofdredacteur.

Het zal de meeste lezers van "de Waarheidsvriend" wel gaan als ons, dat zij steeds met belangstelling volgen, hetgeen de Penningmeester in zijn rubriek Finantiën heeft mede te deelen.

Zoo ook het nummer van 28 April j.l., waarin wij met verheuging des harten mochten lezen, dat de Heere de pogingen voor het Leerstoelfonds zoo rijk heeft willen zegenen.

Er is echter een gedeelte in de inleiding van dit overzicht, naar aanleiding waarvan wij ons gedrongen gevoelen u beleefd te verzoeken onderstaande regelen eenige plaatsruimte te verleenen, waarvoor bij voorbaat onzen vriendelijken dank.

Wij bedoelen het gedeelte waar onze Penningmeester eenige woorden wijdt aan de vrees die er helaas nog bij velen voor onzen Bond bestaat.

Broeder Fliehe schrijft daar o.m.: «Bij velen is het nog de Bond tot vrijmaking der Kerken, wat in veler ooren klinkt als een tweede doleantie. Daar is men van geschrokken en die schrik zit er nog in!

Dat de Bond het onzeker standpunt bij de oprichting ingenomen sedert heeft verlaten; zijn statuten veranderd en thans is geworden een Bond tot verbreiding en verdediging van de Waarheid in de Ned. Herv. Kerk, is tot velen nog niet doorgedrongen, maar ze leven nog onder de eerste schrik van de vrijmaking" Men duide het ons niet ten kwade als wij meenen dat deze woorden een verkeerd licht over de geschiedenis van onzen Bond kunnen werpen. Iemand die niet aandachtig de worsteling van den Bond heeft gevolgd, kan hieruit besluiten, dat de Bond het schoone doel om te geraken tot de zelfstandigheid van iedere plaatselijke Gemeente heeft prijs gegeven en dat hij er nu alleen naar streeft de Waarheid te verbreiden en te verdedigen.

Dit is niet in overeenstemming met de werkelijkheid. De bond stelt zich nog wel degelijk ten doel de Kerk, onder beding van des Heeren zegen, te bevrijden van de banden die haar vanwege Synode en Staat drukken, alleen met dit verschil, dat dit doel in het begin sterker op den voorgrond is geplaatst dan nu.

Op de Alg. Vergadering van 7 Oct 1909 heeft men den toestand breedvoerig besproken en is men eenparig tot het besluit gekomen, dat onze roeping voor het oogenblik meer ligt in 't elkander op rechte wijze voor oogen stellen van de breuke en diepen val onzer Kerk en 's Heeren Gemeente op te wekken tot verootmoediging en erkenning van hare zonden voor des Heeren aangezicht.

En om tegemoet te komen aan de vrees van velen voor de woorden "vrijmaking" is toen de naam en in verband daarmede de statuten veranderd. Maar het doel om de kerken van de haar drukkende banden te bevrijden is niet losgelaten.

In art. 4 waar het zegt: som mede daardoor te komen tot de oprichting van de Herv. Kerk uit haar diepen val, en tot wederverkrijging van hare plaats in het midden van ons volk, haar van ouds door den Heere aangewezen, met vasthouding aan de Dordtsche Kerkorde van 1619, ligt de geheele vrijmaking opgesloten.

Maar wat dan te denken van des Penningmeesters uitdrukking, heeft men ons gevraagd. Wij antwoordden daarop in 't vertrouwen dat wij de gedachten van broeder Fliehe daarmede juist weergeven dat de Penningmeester nog eens heeft willen wijzen op het wegnemen van de uitdrukking »vrijmaking« waarvan velen een geheel verkeerde voorstelling maakten.

Mocht het den Heere behagen onze Kerk wedet in vrijheid te stellen om haar te doen zijn een pilaar en vastigheid der Waarheid, een licht op den Kandelaar, om de wille van Zijnen nooit genoeg volprezen Naam. Met broederlijken groet en heilbede.

Het Bestuur der Afdeeling Utrecht

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen