Ned, Herv. Jongelingsbond.

Over de Zending.

Van Azië naar Africa gaande vraagt Abessynië onze aandacht.

Abessynië ligt ten Z. van Egypte en werd ook wel Aethiopië genoemd. De Abessyniërs hebben de eerste zaden des Evangelies waarschijnlijk te danken aan de Egyptenaren, die reeds zeer vroeg het christendom hadden omhelsd.

In de 5de eeuw kwamen twee jongelingen, die krijgsgevangen gemaakt waren, in Abessynië. Daar kwamen ze tot hooge eer en werden belast met de opvoeding van de prinsen. Van deze gelegenheid maakten zij gebruik om het Evangelie aan het hof te prediken. Een van deze twee jonge mannen werd later, door bisschop Athanasius daartoe gewijd, bisschop van Auxuma, hoofdstad van Abessynië.

De Ariaan Theophilus heeft hem veel kwaad gedaan.

Abessynië is hét eenige land van Afrika, waar in dit tijdperk het Evangelie is gekomen.

We zien in dezen tijd het christendom zich vooral uitbreiden in Europa.

We beginnen met de Gothen, omdat zij behooren tot de .eersten onder de Germaansche volksstammen, die het Christendom aannamen.

Op hun rooftochten in het Romeinsche rijk zijn zij reeds vroeg met het Christendom bekend geworden. Op het concilie van Nicea in 325 schijnt reeds een bisschop der Gothen tegenwoordig te zijn geweest,

Ulphilas is bekend als de apostel der Gothen. Hij werd geboren in 318 en op zijn 30ste jaar door de Synode te Antiochië tot bisschop der Gothen gewijd en werkte daar 7 jaar met veel zegen.

In 355 werd hij verjaagd en zocht met een groote schare Gothen bescherming bij de Romeinen. Constantijn de Groote wees hem een woonplaats aan in het tegenwoordige Bulgarije. Daar vormden de talrijke vluchtelingen nu een eigen staat, waarvan Ulphilas het hoofd werd.

Hij besloot, opdat het volk den Bijbel zou kunnen lezen, tot de vertaling van de H. Schrift over te gaan in de Gothische taal, waarvoor hij zelf een alfabet maakte. Behalve met den Bijbel te vertalen heeft hij zich ook onledig gehouden met verschillende stichtelijke boeken te schrijven.

Veertig jaar heeft Ulphilas ónder de Gothen als bisschop kunnen werken. Hij stierf in 388 op 70-jarigen leeftijd te Konstantinopel.

De Kerkvader Chrysostomus heeft zich later nog het meest met de zending onder de Gothen ingelaten. Hij trachtte uit het volk zelf 'zendelingen te vormen. En om belangstelling voor de zending onder de Gothen te wekken, liet hij in 398 of 399 eenige bekeerde Gothen in de Sophiakerk te Konstantinopel in het Gothisch prediken. Op grond hunner prediking werden zij daarna tot geestelijken geordend en naar hun volk terug gebonden.

Van het vaste land van Europa gaan we een oogenblik naar Ierland.

Ierland is de bakermat van een aantal voortreffelijke kloosters, waarin Zendelingen werden gevormd, die ten zegen werden voor bijna geheel Europa.

„Aan Ierland, aan het tegenwoordig zoo arme en onwetende Ierland, heeft het vrije, puriteinsche Schotland, het gelukkige Zwitserland en het geleerde Duitschland het voorrecht te danken, dat zij reeds in het begin van de Middeleeuwen verlicht zijn door het zuivere licht des Evangelies" — zegt een zeker schrijver.

De eerste zaden des Evangelies zijn hier al vroeg gestrooid, doch dit valt buiten den geschiedkundigen gezichteinder. Eerst met Patricius, den Apostel der Britten, is er met zekerheid aangaande de verbreiding van het Christendom aldaar een en ander te melden.

Patricius is in 372 te Bonaven, nabij Glasgow geboren, waar nog ter zijner gedachtenis de „Kirk Patrik" staat. Zijn vader was aldaar diaken, waaruit wij weten, dat er toen reeds gemeenten in Schotland moeten zijn geweest.

Toen Patricius 16 jaar oud was, voerden eenige Schotsche zeeroovers, die langs de kusten van Bretagne kruisten, hem mede naar Ierland, waar zij hem verkochten aan een rijk grondeigenaar, die hem in het gebergte zijne kudde liet weiden. Blootgesteld aan koude en sneeuw; , gekweld door honger en ellende, sleet hij daar zijne dagen. Doch in dezen verlaten toestand dacht God aan hem.

Patricius zegt daarvan in zijne „belijdenis" het volgende: „Ik was 16 jaar oud en ik kende den waren God niet. Maar God opende in het vreemde land de deur van mijn ongeloovig hart, zoodat ik, hoewel laat, mijne zonden gedacht en mij van ganscher harte tot den Heere bekeerde, die op mijne geringheid neer zag, zich over mijne jeugd en onwetendheid ontfermde, die mij bewaarde, eer ik Hem kende en eer ik tusschen goed en kwaad wist te onderscheiden, die mij beschermde en troostte, gelijk een vader zijn zoon troost."

Toen hij daar 6 jaar was geweest, hoorde hij in een droom tot twee malen toe de uitnoodiging naar het strand te komen waar hij een schip zou vinden, gereed, om hem mede te nemen naar zijn vaderland.

Hij gaf gehoor aan deze roepstem en kwam weer in de ouderlijke woning terug.

Tien jaar later werd hij opnieuw door Schotsche zeeroovers gevangen genomen, die. hem nu naar Galatië voerden. Daar kwam hij in, handen van Christelijke kooplieden, die hem terstond weer op vrije voeten stelden en andermaal keerde hij naar de ouderlijke woning terug.

Na al deze uitreddingen koos hij eindelijk de Evangelie-bediening tot zijn levenstaak. Hij wilde nu werken in het land waar hij zooveel had geleden, maar waar hij ook den Heere als zijn Zaligmaker had leeren kennen.' Hij zonderde zich nu 4 jaar af in het St. Martinus Klooster bij Tours, waar hij zich voor zijn roeping bekwaamde. Na volbrachte studie keerde hij in 431 naar Ierland terug.

Patricius trok het land door en riep de schare bijeen door hot slaan op den grooten trommel. Overal waar hij kwam, predikte hij met grooten zegen.

Hij had bizonder takt met menschen om te gaan. Jeugdige personen wist hij voor zich te winnen, die hij dan tot helpers opleidde.

Eens kwam hij in de woning van een man, waar hij de geheele familie doopte. De jongste zoon des huizes werd zóo door Patricius aangetrokken, dat hij hem niet meer wilde verlaten. Hij heeft hem dan ook op al zijn tochten trouw gevolgd en bijgestaan.

Een van degenen die door het woord van Patricius tot het belijden van den naam van Christus kwam was de rondreizende dichter Volubair, die vroeger aan de hoven der Vorsten de godenleer der Druïden bezong, maar nu voortaan het Christendom verheerlijkte in zijn liederen.

Veel kloosters heeft Patricius gesticht, zoodat Ierland den bijnaam kreeg van insulasanctorum d. w. z. het eiland der heiligen. In die kloosters bestudeerde men ijverig de Heilige Schrift, las de oude boeken en richtte zelfs Zendingsscholen op, van waar zendelingen uitgingen naar het vaste - land van Europa.

Tot bijbelvertaler, miste Patricius helaas de wetenschappelijke opleiding, welke Ulphilas was ten deel gevallen.

Maar heeft hij den Bijbel niet voor de Ieren kunnen vertalen, zijn inhoud heeft hij hun medegedeeld.

Patricius stierf ornstreeks 464 op een leeftijd van ruim 90 jaren.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen