Onze Belijdenis.

XXX.

Van de kanonieke boeken des Ouden Verbonds, d. w. z. van die boeken, die de regel van ons geloof en leven moeten zijn, worden onderscheiden de z.g.n. apocriefe. Deze apocriefe Boeken zijn vaak beschouwd als een aanhangsel van het Oude Testament. Wel heeft ook het Nieuwe Testament zijn apocriefen, maar deze hebben nooit in ruimen kring ingang gevonden en zijn dan ook over 't algemeen zeer weinig bekend. Wanneer er dus van de apocriefe boeken van onzen Bijbel gesproken wordt, zijn daarmee in den regel uitsluitend bedoeld die geschriften, die geschreven zijn nadat de verzameling van de Schriften des Ouden Verbonds reeds was afgesloten.

Deze apocriefe boeken zijn in onzen Bijbel gekomen'door de Grieksche overzetting van het Oude Testament, de z.g.n. Septuagint, die in de 3e eeuw vóór Christus in Egypte was ontstaan en waarmee zij later, omstreeks het midden der 2e eeuw na Christus, vereenigd zijn.

Het woord apocrief beteekent juist het omgekeerde van kanoniek. Het wil eigenlijk zeggen verborgen, geheim, twijfelachtig. Waar dus de kanonieke boeken niet twijfelachtig, maar juist integendeel een ontwijfelbare regel voor ons geloof en leven zijn, daar beva, tten de apocriefe boeken, de boeken die geheim gehouden zijn doordat zij in de synagoge en in de Christelijke Kerk niet openlijk gebruikt werden, allerlei dingen waaraan, vaak terecht, getwijfeld wordt.

Evenals de kanonieke, zoo kunnen ook de apocriefe boeken in verschillende soorten verdeeld worden. In de eerste plaats heeft men onder de apocriefe ook historische boeken, boeken waarvan de inhoud voor een deel als werkelijk gebeurd mag aangemerkt worden, maar die voor een ander deel toch ook met allerlei fabelachtige tafereelen zijn vermengd. In de tweede plaats heeft men z.g.n. verdichte verhalen, dat zijn verhalen, waarin men op de wijze van de gelijkenissen des Heeren, een zekere waarheid heeft willen duidelijk maken. Terwijl er in de derde plaats ook z.g.n. Leerboeken zijn, waarin op de wijze van ons Spreukenboek, over verschillende dingen het practisch leven betreflend, onderricht-gegeven wordt.

Tot de eerste soort behooren de twee boeken der Maccabeën, het 3e en 4e boek van Ezra en het bijvoegsel tot de historie van Esther.

Tot de tweede soort behooren de boeken: Tobias, Judith en Baruch, het gebed der drie mannen in het vuur, ook wel het gebed van Azaria genoemd, de historie van Susanna, van het beeld van Bel en de draak, ook wel het aanhangsel van Daniël genoemd, en het gebed van Manasse.

Terwijl tot de derde soort gewoonlijk Jezus Sirach en het boek der Wijsheid gerekend wordt.

In Art. 6 onzer Belijdenis worden de apocriefe boeken achtereenvolgens genoemd.

Het 3e boek van Ezra wordt aldus geheeten, omdat het in de kanonieke boeken voorkomend boek van Nehemia wel eens als het tweede boek van Ezra wordt aangemerkt. Dit 3e boek van Ezra-is een vrije bewerking, een omgewerkte vertaling van het kanonieke boek van Ezra, met stukken uit 2 Kronieken en Nehemia. In dit boek is opgenomen een verhaal, hoe koning Darius drie hovelingen de vraag doet beantwoorden, wie de sterkste op aarde is. Wanneer Zerubabel aantoont dat de waarheid-de sterkste is, wordt hem om die reden verlof gegeven de ballingen terug te voeren.

Het 4e boek van Ezra is van anderen aard en dateert ook uit een anderen tijd. Waarschijnlijk is het geschreven in de eerste eeuw na Christus. Het bevat verschillende visioenen die Ezra van den engel Uriel zou hebben ontvangen, waarin een reeks van valsche voorspellingen, die allen betrekking hebben op strafgerichten, die weldra stonden voltrokken te worden. Het heeft de kennelijke bedoeling om de Joden moed in te boezemen, door te wijzen op den naderenden ondergang van het Romeinsche rijk.

Het boek van Tobias is een van de verdichte verhalen. In dit boek wordt n.l. een beschrijving gegeven van een zekeren Tobias, afkomstig uit den stam van Naftali. Niettegenstaande de zware rampen, die hij ondervond, werd hij weer gelukkig door het huwelijk van zijn zoon en door de genezing zijner bhndheid. Het verhaal wordt als historisch gegeven, maar staat vol niet alleen met geschiedkundige, maar ook met aardrijkskundige en rekenkunstige fouten. Waarschijnlijk zal het door een Palestijnschen Jood uit de 2e eeuw voor Christus geschreven zijn.

Het boek Judith is eveneens een verdicht verhaal. Daarin wordt ons iets meegedeeld van den tocht van een der veldheeren van Nebukadnezar, Holofernes genaamd. Deze belegerde de stad Bethulië, welke echter door den moed en de listen van eene weduwe, Judith genaamd, van den ondergang werd gered. De bedoeling van den schrijver van dit boek was klaarblijkelijk om zijn volk te bevestigen in het vertrouwen op den Heere en hen te bewaren voor afgoderij. Toch is de leer van dit boek in strijd met Gods Woord, omdat de heldin er van niet anders is dan een geslepen bedriegster, wie de schrijver het doet voorkomen, alsof haar valschheid door den Heere gezegend zou zijn. Waarschijnlijk is dit boek ook in de 2e eeuw voor Christus geschreven.

Het boek der Wijsheid is van anderen aard en behoort tot de z.g.n. Leerboeken. Het doet zich voor door Salomo geschreven te zijn; het begint met een vermaning tot de rechters der aarde om naar wijsheid te streven, aangezien de wijsheid de bron der gerechtigheid en de leidsvrouw tot de onsterfelijkheid en de gelukzaligheid is. Vervolgens wordt een lofrede op de wijsheid gehouden en de weg aangewezen om haar te verkrijgen, terwijl ten slotte de vruchten der wijsheid en daartegenover de gevolgen der dwaasheid worden voorgesteld. De schrijver heeft blijkbaar ook de bedoeling gehad zijn volk te bevestigen in het geloof en het te waarschuwen voor ongeloof. Waarschijnlijk was hij een Grieksche Jood, die wilde aantoonen dat de ware wijsheid in den Joodsclien godsdienst te vinden was. Uit den inhoud van het boek blijkt dat hij in Egypte, waarschijnlijk in Alexandrië, heeft geleefd.

Jezus Sirach behoort eveneens tot de z.g.n. Leerboeken. Het wordt ook wel eens genoemd Ecclesiacticus, waarschijnlijk om het kerkelijk gebruik dat wel eens van dit boek is gemaakt. Het boek bevat een verzameling van spreuken, die vooral betrekking hebben op het gebied der practische wijsheid, welke in haar aard en oorsprong, zoowel als in haar kenmerken en vruchten geteekend wordt. Het eindigt met een beschouwing over de werken des Heeren in de schepping en in de geschiedenis van Israel, terwijl het laatste hoofdstuk een dankzegging is. De schrijver van dit boek dat over het geheel een pantheïstische strekking heeft en dus met de Heilige Schrift in strijd is, noemt zelf in een der laatste hoofdstukken zijn naam. Gewoonlijk neemt men aan, dat het boek in, de 3e eeuw vóór Christus geschreven is.

Baruch is, evenals Tobias en Judith, een verdicht verhaal. In de Septuagint (de vertaling der zeventig) is het achter Jeremia geplaatst. Meermalen heeft men het dan ook aan Jeremia's schrijver, den zoon van Nerija, toegewezen. In hoofdzaak bevat het een belijdenis van zonden, opgesteld in navolging van Daniël 9, en een erkennen van Gods gerechtigheid. Na een vermaning om naar wijsheid te zoeken, wordt echter ten slotte ook do hoop geuit op een toekomstige heerlijkheid. Het boek, dat telkens in strijd komt met de leer der Schrift, kan het best begrepen worden, wanneer men het beschouwt als na de verwoesting van Jeruzalem geschreven te zijn.

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen