Stichtelijke overdenking.

Het licht der wereld.

Aan den hemel prijken tallooze sterren, ook zilvert er eene maan; doch God de Heere schonk ons het gouden licht van slechts ééne zon. Aan sterren en maan hebben we zeer zeker veel te danken, doch wie onzer is in staat, ons eene beschrijving te geven van het nut der zon?

Onder de kinderen der menschen stonden vele wijsgeeren, profeten en leidslieden op, doch de hemelsche Vader zond tot de gevallene wereld slechts één Christus.

Sommige wijsgeeren spraken nuttige woorden, doch wie sprak als Christus ? Vele profeten uitten kostelijke profetieën, doch wie profeteerde als Christus? Jehova's priesteren offerden troostrijke ofïers, doch wie ontstak eene offerande als Christus?

Evenwel, voor zoover wij zien kunnen, bevinden zich onder de duizenden der menschen, die de aarde bevolken, naar verhouding, slechts weinigen, die Hem van harte liefhebben, en met oprecht gemoed dienen.

Maar ach hoe moeten wij ze beklagen, die wel geroepen worden, doch niet luisteren, die waarschuwing op waarschuwing ontvangen, doch zich van den Christus afwenden; immers wat zij versmaden, zullen zij nergens vinden; wat zij meenen te vinden, buiten Hem, is slechts droombeeld en zelfbedrog, en de bitterste ontgoocheling komt achteraan, als zij zullen vallen in de handen van den levenden God; want alleen Jezus is het licht der wereld, en slechts die Hem volgt, zal in de duisternis niet wandelen, maar het licht des levens hebben.

Jezus Christus is een geheel êênig licht. Dit ligt er in, in Zijn stoute woord dat hij in den vroegen morgenstond (zie vs 2) uitsprak op Jeruzalem's tempelberg: „Ik ben het licht; ik ben het licht der wereld.' Er is alzoo geen licht nevens Hem, en alle licht, dat ooit straalde, is Zijn licht.

Geen licht nevens Hem! Breng welke vlam ook bij de zon, en zij verbleekt. Plaats eiken mensch naast Christus, en die mensch is niets. Salomo was niet zoo schoon als de eenvoudige lelie des velds; plaats hem echter naast Christus, en hij wordt zelfs donker. Jona was een groot profeet, maar de Heere zei: „meer dan Jona ben ik." Johannes de dooper was een heilig man, doch van Christus zegt hij: „Hij moet wassen, ik moet minder worden, " en: „Ik ben niet waardig den riem Zijner schoenen te ontbinden, "

Alle licht is Zijn licht! Zeker, ook vóór Jezus komst in het vleesch gloorde er heilig licht, doch was 't iets anders dan Jezus' licht? Als de morgenzonne aan de Oosterkimme zal gaan verrijzen, schiet zij uit hare lichtbundels eerst vele pijlen vooruit, om haar glorieuse baan te bereiden. Niet anders handelde de Opgang uit de hoogte, het groote Levenslicht, de Zonne der gerechtigheid.

't Licht van Henoch of Elia was Zijn licht; het licht, zoo groot, zoo schoon, dat in David's psalm blinkt, is Jezus' licht. Ja, zelfs als ons in de donkere nevelen van een vroeger of tegenwoordig heidendom nog iets tegenglimmert, dat naar licht zweemt, ook dat nog was een omfloerste lamp, door Jezus in Zijne algemeene genade daar ontstoken. En zoo ook de glansen en gloed, die na Jezus' heengaan flikkeren, 'tis al des Heeren. Zoo was van Paulus heilig licht de Heere Jezus de fakkeldrager. En als ook heden ten dage een vrome of leeraar een brandende kaars op den kandelaar mag wezen, een baken in zee; een vuurtoren aan 's levens kusten, 'tis Jezus' werk, 'tis van Hem, die in den hemel wandelt tusschen de gouden kandelaren en de zeven starren in Zijne rechterhand houdt, en aan Zijn gordel draagt de sleutelen der hel en des doods. Want evenals een diamant in een donkere kamer zelfs niet gemerkt wordt, doch in de zon gebracht naar alle zijden veelkleurige lichtsprankels heenwerpt, zoo beteekent een Christen slechts iets onder den liefdescepter van Immanuël. ,

Jezus' licht is een zegenrijk licht. Wie zou den zegen door Hem verspreid naar waarde kunnen beschrijven!

Zijn licht is de bron van alle geestelijke warmte. Hij doet den thermometer des gemoeds het kille vriespunt verlaten en hooger rijzen. Hij deed een David verlangend jubelen:

Hoe branden mijn genegenheên, Om 's Heeren voorhof in te tréên!

Hij was oorzaak, dat de Emmaüsgangers zich na Zijn vertrek verwonderd afvroegen: „Waren onze harten niet brandende in ons, als wij met Hem reisden over den weg? Ja, waar de Zon der gerechtheid door de slagschaduwen van het zondaarshart haar vuurkolom heendraagt, daar gaat het oude voorbij, en brandt het nieuwe hart van ijver, hoop, trouw en heiligen liefdegloed.

Jezus' licht is een bron ook van vreugd. De vreugde der wereld is zoo hol, zoo ledig, zoo gemaakt, doch de vreugde des Christens, hoewel niet zoo luidruchtig, is dieper, waarachtig en beproefd. Velen van Gods volk heeft zij in de gevangenis, in de vleeschschroeiende vlammen van den brandstapel, op het ziekbed, in de armoede, op het sterfbed in de schaduw der doodsvallei, niet verlaten. Zoo roept Habakuk: „Alhoewel de vijgeboom niet bloeien zal, en gëene vrucht aan den wijnstok zijn zal, dat het werk des olijfbooms liegen zal, en de velden geene spijze voortbrengen, dat men de kudde uit de kooi afscheuren zal, en dat er geen rund in de stallingen wezen zal; zoo zal ik nochtans in den Heere van vreugde opspringen, ik zal mij verheugen in den God mijn heils." En Oecolampadius sprak op zijn sterfbed tot de hem omringenden:  „Vrienden, ik heb een goede tijding: ik reis heden heen naar 't beste vaderland."

Jezus' licht is de bron ook der vruchtbaarheid. Geestelijke wasdom, 't uitbotten der bloesems, 't zetten der knoppen, 't breken dor zaaddozen, 't strooien der vruchten, 't zijn altemaal dingen, waaraan den Christus, het Hoofd der Kerke, met Zijnen Vader en den Heiligen Geest, de eere toekomt, want voor den mensch is alle roem uitgesloten.

Eigenaardig is dat de ware vruchtbaarheid nederig maakt. Als we langs de korenvelden dwalen, kunnen we opmerken, dat de ledige aren rechtstandig groeien, doch de rijpe aren buigen , hare kopjes nederwaarts naar haar wortel heen; zoo draagt ook de vruchtbare, ware Christen het gewaad van ootmoed en geeft Christus, den Wortel van David's huis de eere, en zullen Gods kinderen in het blinkend Jeruzalem hunne gouden koningskronen van hunne hoofden nemen en neerleggen aan de voetbank van Jezus' troon, eeuwig zalig zingende: „Gij, Heere, zijt waardig, dat U de lof en de aanbidding worde toegebracht."

Doch waartoe hiervan meer? In 't kort herhalen we, en mochten we hiermede onze zielen voeden uit Jezus' eigen mond, gelijk de tortelduive dit wel doet bij haren meester : „ Die Mij volgt, zal in de duisternis niet wandelen, maar het licht des levens hebben."

Jezus' licht is ook een strijdend licht.

Licht is een strijdend element. Het ontdekt de duisternis en bekampt die. Als het morgenrood gloort, trachten nevelen en schaduwen zich met hare donkere schilden te bedekken en staande te blijven, doch eindelijk worden haar de schilden door de fiere zonneglansen afgenomen, hare sluiers verscheurd en moeten zij beschaamd wegvluchten.

Zoo ook kwam de Zone Gods niet om vrede te brengen op de aarde maar het. zwaard. Overal waar onze Borg komt brengt Hij strijd, den strijd van het rijk des lichts en het rijk der duisternis, van het koninkrijk der hemelen en het rijk der hel. De gansche kerkgeschiedenis is er vol van. Namen als van Herodes, Pontius Pilatus, Nero, Arius, Alva e.a. herinneren het ons. Reeds ten tijde van Kaïn en Abel laaide de vlam van den strijd hoog op, en wanneer zal het einde zijn? Den Heere alleen is dit bekend.

Strijd brengt de Heere ook in het eigen hart van al Zijne uitverkorenen. De Heere toch ontdekt hen aan het Godonteerende karakter der zonde; daarom oingordt de Heere Zijn volk ook met de wapenen des lichts, en moeten zij het vuur in tegen de zonde buiten het hart en in het hart. Aan dezen heiligen oorlog kan geen enkele van Gods kinderen ontkomen. Pas als zij thuis zijn, komt er een einde aan; immers als de Heere Zijne kinderen binnenroept sluit hij die helhonden van duivel en zonde buiten.

Jezus' licht is ook een nimmer ondergaand licht.

De zon neigt zich eiken avond, als moede van haar dagtaak, ter ruste, maar de Lux mundi, het Licht der wereld, niet; integendeel Hij kent geen ondergang en klimt steeds

O zeker, de gestalten van Gods kinderen zijn zeer verschillend, hun stand is vaak onvast, hier werpt een Elia zich moedeloos in de woestein; ginds ziet een Petrus naar wind en golven, verliest "Jezus uit 't oog, en zinkt in de diepte; elders betreedt Mozes den weg der ongehoorzaamheid; een ander verlaat zijne eerste liefde; weer een wordt ongeduldig onder het kruis; een ander moet bestraft over afgezakten staat; een ander geeft den vijand kwartier; een ander sluimert in, en verliest zijn reispas; weer een raakt verward in de doornen der zonde; weer een... doch waartoe meer? Dit alles is Jezus niet. Jezus Christus is gisteren en heden dezelfde en tot in alle eeuwigheid. Hij is de rijzende Zon, die niet verdween al verbergde zij zich achter wolken en donkerheid. Zijn naam zal in steeds meerdere landen worden genoemd, en Zijn evangelie gepredikt van pool tot pool, van rivier tot rivier; en als de Heere alle dingen nieuw gemaakt heeft, zal de aarde vol wezen van Zijne kennisse, gelijk de wateren den bodem der zee bedekken.

Maar, geliefden, is Hij ons licht, ons leven, onze liefde ? Gelukkig als dat zoo is. Hij zal Zijn volk niet begeven of verlaten.

Door U zal 'k overwinnen,

Uw trouw verandert niet;

En kom 'k de feestzaal binnen.

Dan zal 'k U eeuwig minnen

En zing U 't nieuwe lied.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen