Staat en Maatschappij.

Het Opiumvraagstuk.

Nog altijd blijft het Opiumvraagstuk de brandende kwestie voor Indië. Het gebruik van opium — het zoogenaamd opium-schuiven — is het schandelijk kwaad, dat zoowel het geestelijk als het stoffelijk welzijn van den inlander bedreigt.

Veel ontzettender nog dan Overal elders het drankmisbruik, is in Indië in zijne gevolgen het opium-schuiven voor den Maleier of den Javaan. Aan dat opium-schuiven, waaraan haast de geheele Indische bevolking verslaafd is, gaan geslachten na geslachten ten gronde.

Om nu aan het opiumgebruik den breidel aan te leggen, heeft de regeering het voor het verkrijgen van opium zoo verderfelijke pachtstelsel van lieverlede vervangen door de regie. Voor de eerste maal kwam het nieuwe stelsel in 1894 in toepassing.

Zooals de naam doet kennen, werd vóór 1894 door de regeering het recht, om opium te verkoopen, verpacht. Vooral waren het de Chineezen, die ten koste van groote sommen gelds als pachters optraden.

De algemeene opinie over dat pachtstelsel is, dat het een zeer afkeurenswaardig stelsel is, waarbij men op de meest immoreele wijze feitelijk den inlander overliet aan den Chinees, den pachter, die alle moeite deed om den inlander te leeren schuiven.

Van die wijze van doen van den Chinees, gaf Dr. Scheurer in de vergadering van de Tweede Kamer van 23 November eenige treffende staaltjes, die hij in zijn praktijk als dokter waargenomen had, bij menschen, die hij behulpzaam was om van het opium af te komen.

Ik heb — zoo zeide de afgevaardigde van Sneek — zelfs personen bij mij gehad, die mij vroegen hen op te sluiten in een der bijgebouwen, om zoodoende met behulp van medicijnen los te worden van de begeerte om opium te schuiven, Ik was daarmee druk bezig, tot op een goeden keer de pachter bij mij kwam met de flesch medicijnen, die ik aan een der Javaansche patiënten had gegeven en mij op zeer brutale wijze gebood op te houden met die menschen medicijnen te geven en hulp te verschaffen. Ik wist niet wat dit beduidde en ging naar den assistent-resident om hem de zaak mede te deelen. Wat was het antwoord, dat ik ontving ? Dat ik een weinig voorzichtig moest zijn, want die opiumpachter had die pacht voor zooveel gepacht en ; hij kon het natuurlijk niet lijden, dat zooveel menschen geen opium meer schoven. Ik moest een weinig voorzichtig optreden tegenover dezen pachter.

Ik heb gezien hoe die pachters werken in de desa's (inlandsche dorpen), hoe de doekoens, de inlandsche Javaansche geneeskundigen, geregeld geld ontvingen van den pachter om den Javaan het schuiven te leeren wanneer zij ziek waren of ongesteld.

Tot zooverre Dr. Scheurer.

Uit hetgeen hij hier mededeelt, blijkt duidelijk welk groot kwaad in dit pachtstelsel schuilt, en hoe het noodzakelijk werd, om met deze wijze van doen te breken. Gelijk reeds opgemerkt werd, kwam voor het pachtstelsel de regie in de plaats. Het regiestelsel bedoelt nu, om wat men vroeger door den Chinees liet doen, dit zelf ter hand te nemen. Intusschen is daardoor de zaak er niet minder bedenkelijk op geworden. Het moge een voordeel van de regie genoemd worden, dat er thans geen belanghebbenden meer zijn, die' de Javaansche inlanderswereld leert schuiven en dat gevallen als waarvan Dr. Scheurer gewaagde, niet meer zullen plaats hebben, maar waarin de regie bij het pachtstelsel ten achter staat is, dat waar laatstgenoemd stelsel bij een ieder weldenkend mensch afschuw opwekte, in welken afschuw ook het opiumgebruik .deelde, thans bij de regie, nu de exploitatie van het opiumgebruik geheel in handen der regeering is, dit gebruik wel iets van zijn afkeurenswaardigheid gaat verliezen.

Als bewijs van de groote ellende, die het opium-schuiven veroorzaakt, moge een enkele bladzijde uit het boek van Raden Adjang Kartini ons doen kennen. Die hoogstaande vrouw geeft weer wat leeft in het bewustzijn van het volk, waar zij zegt:

".... Een kwaad, erger, grooter nog dan de alcohol, is er hier. 't Is het opium. O! wat een ellende dat afschuwelijk goed over mijn land, over mijn volk heeft gebracht, is niet te zeggen! Het opium is de pest van Java. Ja, erger nog dan de pest is 't opium. De pest is niet altijddurend, vroeg of laat zal zij wijken, maar 't kwaad door opium gesticht wordt gaandeweg grooter en grooter, breidt zich hoe langer hoe meer uit en zal niet, nooit verdwijnen, eenvoudig, omdat het is beschermd door 't Gouvernement. Hoe grooter het verbruik van opium op Java is, des te voller zal de schatkist zijn. De opiumpacht is één der rijkste bronnen van inkomst der N.-I. Regeering. Wat geeft 't of 't volk er wel of niet bij vaart ? ....

de Regeering vaart er wel bij, dit is 't voornaamste. De vloek van het volk vult den buidel der Ned.-I. Regeering met tonnen, met millioenen gouds. Velen zeggen, dat 't gebruik van opium geen kwaad is. Geen kwaad! — wat zijn dan de tallrjke moorden, brandstichtingen, diefstallen, . die onmiddellijk het gevolg zijn van het gebruik van opium ? Neen, opiumschuiven is geen kwaad, zoolang je 't kan doen, je geld hebt, om dat vergift te koopen; maar wanneer je't niet kunt doen, je geen geld hebt om 't te koopen en je bent een verslaafd schuiver, dan ben je gevaarlijk, dan ben je verloren. De honger in je maag kan je tot dief maken, maar de honger naar opium maakt je tot een moordenaar. Men zegt hier: Eerst geniet je van 't opium, maar op 't laatst verslindt 't opium je. En dit is heel, heel waar! O! 't is ellendig om zooveel kwaad om je heen te zien, en onmachtig te zijn iets daartegen te doen....«

Tot die ellende, , welke hier beschreven wordt, leidt het opiumgebruik.

Het bedrag nu dat ten bate van de Indische schatkist uit de regie verkregen wordt, bedraagt voor 1910 de aanzienlijke som van ruim 18 millioen gulden.

Dat geld knaagt aan den geestelijken en stoffelijken welstand van den inlander. In het belang van dien inlander zal het tot afschaffing van het gebruik van opium moeten komen.

Het Chineesche rijk ging ons voor, In dat muzen-keizerrijk is de invoer van opium verboden.

Toch rijst ook voor Indië de blijde morgen, waarin het ontzettende kwaad, dat in het opium-schuiven gelegen is, tot het verleden zal gaan behooren. Hier en daar kent men in Indië toch reeds de verboden kringen. Dat zijn kringen waarbinnen het opiumgebruik niet is toegelaten. Die kringen, moeten uitgebreid en vermeerderd worden.

Zeker, dat alles zal geld kosten. Zal de geldkwestie in het opium-vraagstuk een rol blijven spelen?

Wij hopen van niet. Het kostelijk leven van den Javaan roept om uit de ellende, waarin het met betrekking tot het opiumgebruik verkeert, verlost te worden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen