Uit de Pers.

De Jongelingsvereeniging.

Ds. Schouten, predikant „bij de Geref. Kerk" te Arnhem schrijft in „de Geldersche Kerkbode" (overgenomen in „de Heraut") het volgende:

Wij vragen een oogenblik uwe aandacht voor een gewichtige zaak, die uwe belangstelling dubbel waardig is, omdat zij alleszins urgent mag genoemd. Wij vragen uwe aandacht voor onze jongelingen, uwe belangstelling voor onze jongelingsvereeniging.

De jongelingsvereeniging, door sommigen miskend en door anderen verworpen, vertegenwoordigt een gewichtig volksbelang. Wat toch is het geval?

Nauwelijks hebben onze kinderen de schoolbanken verlaten en maken zij kennis met het leven, in winkel en kantoor, in werkplaats en fabriek, in beroep en bedrijf, of zij worden bedwelmd door den geest van den tijd die in onze dagen zijne slachtoffers bij duizenden telt.

Gij moet wel met gesloten oogen door de wereld wandelen, indien gij niet bespeurt, dat daar rondom u honderdtallen van jongelingen van Christelijken huize wankelen ten doode. En wij gaan, als belijders van den Christus, niet vrij uit voor God, indien wij in den tegenwoordigen tijd niet al onze aandacht aan onze jongelingen wijden. „Red degenen, die ter dood gegrepen zijn, want zij wankelen ter dooding, zoo gij u onthoudt. Wanneer gij zegt: Ziet, wij weten dat niet, zal Hij niet, die de harten weegt, dat merken? en die uwe ziel gadeslaat, zal Hij dat niet weten? want Hij zal den mensch vergelden naar zijn werk."

(Spreuken 24; 11, 12).

De jongelingsleeftijd is een van de schoonste perioden van het leven des menschen.

De jongeling, hij staat daar aan den ingang van het volle, rijke, schoone menschenleven, met al het vuur van zijn jeugdig hart, met al de poëzie van zijn ontluikend leven.

Het was bij hem tot dusverre nog maar een spelevaren op de kalme binnenwateren, maar straks zal de groote reize over den wijden oceaan des levens moeten ondernomen.

Uitgestrekt is die zee! Hoog gaan menigmaal hare golven! Onstuimig zijn dikwerf hare baren! Als hij straks de reize gaat ondernemen, dan zal hij op zijn tocht kennis maken met mist en met donkerheid, met afgrond en met branding, met noodweer en met storm. Vele klippen zal hij moeten ontten ontzeilen. Vele zandbanken zal hij moeten vermijden. En nu wordt in den jongelingsleeftijd dat scheepske voor de afvaart in gereedheid gebracht. Vele goederen moeten aan boord aanwezig zijn, zal het scheepke het ruime sop kunnen kiezen en met goed gevolg de groote reize kunnen volbrengen.

Het luchthartig Liberalisme meent, als er maar een sporthemd en een voetbal, een fiets en een biljartkeu aan boord is, dat dan de reize over de levenszee wel kan ondernomen.

Het morrend Socialisme is zich beter van den ernst des levens bewust. Het onderwijst zijn jongelingen in de stuurmanskunst, het zaad der ontevredenheid wordt bij zakken vol aan boord gebracht, als het straks gemalen en gebakken wordt, kan het tot teerkost dienen op de reize.

Het oppervlakkig Mysticisme meent dat het reeds meer dan genoeg doet, als het den jongeling een paar bijbelteksten meegeeft, en als het bij. de afvaart een paar krachtige vermaningen tot hem richt.

Het Calvinisme is echter van een gansch andere gedachte. Het geeft zich rekenschap van al den ernst van het leven.

De jongeling is een reiziger naar de eeuwigheid, maar zijn pad loopt door den tijd heen en dat pad is met ijdelheden omsingeld.

De jongeling moet den smallen weg naar den hemel betreden, maar die weg ligt over de aarde, en die aarde ligt in het booze. De jongeling moet God dienen, niet in «een hoeksken met een boeksken», maar in het veelbewogen, rijkgeschakeerde menschenleven.

Het weet, dat de Heere van eiken jongeling eischt de ontwikkeling van de gaven hem toevertrouwd, opdat hij daarmede moge woekeren voor de eerezijns Gods.

En daarom moet voor alle dingen de Gereformeerde belijdenis aan boord, aleer de groote reize over de zee des levens wordt ondernomen.

Zij moet zijn, zijn spijze en zijn drank, zijn gids en zijn vraagbaak, zijn kompas en zijn roer, zijn anker en zijn zwaard. Zij moet zijn, de lucht waarin hij ademt, het licht dat hem geleidt, de regen die hem verkwikt, de zon die hem koestert.

Die belijdenis kan hij niet missen, want zij geeft helderheid aan zijn hoofd, warmte aan zijn hart, stuur aan zijn wil en kracht aan zijn hand. Zij licht hem in over zijne reize, zij doet hem kennen zijn koers, zij eischt hem op voor zijn taak, zij bekwaamt hem voor zijn roeping.

Zij vermaant hem om den Heere zijnen God lief te hebben van ganscher harte, van ganscher ziele, van ganschen gemoede en met alle krachten.

Zij verplicht hem om te belijden met mond en hart, door woord en daad, in.handel en wandel.

Als de Gereformeerde belijdenis aan boord is, als de jongeling haar kent met zijn hoofd en lief heeft met zijn hart, dan kan de levensreize ondernomen. Want dan wordt straks bij de afvaart de kruisvlag van den Leeuw uit Juda's stam in top geheschen, dan staat de Man van smarten, die nu is de Heere der heerlijkheid, aan het roer, dan doet de ademtocht des Geestes de zeilen van het scheepke zwellen, dan is een voorspoedige reize gewaarborgd, eene behoudene aankomst verzekerd.

Want nog altijd blijft op de vraag van den dichter: «Waarmede zal de jongeling zijn pad zuiver houden»? het antwoord van kracht: Als hij dat houdt naar Uw woord.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen