Ned. Herv. Jongelingsbond

A. V rij onderwerp.

De Hemelvaart van Christus.

Punten:

1. Bewijzen dat Hij opgevaren is.

2. Hoe Hij opgevaren is.

3. Waarheen Hij opgevaren is.

4. Waarom Hij opgevaren is,

~Voot punt 1 a. door voorbeelden afgeschaduwd: Ezech, 44: 2, 3, ; Hebr. 6:20.
b. door profeten gezegd: Dan. 7: 13, 14.
c. door evangelisten beschreven: Mark. 16:9, Luk. 14:51.
d. door elf apostelen getuigd: Hand. 1:9
e. door engelen verklaard : Hand. 1 : 10, 11.
f . door apostelen in de zendbrieven versterkt en bevestigd: Efeze 4 : 8, 10, 1 Petr. 3 : 22
Voor punt 2.
a. zegenend ; Luk. 24 : 51, Matth. 28 : 20, Efeze 1 : 3.
b. zichtbaar: Hand. 1 :9, Rom. 10: 14, 17, 18.
c. door eigen kracht: vergelijk 2 Kon. 2:11.
d. in een wolk: Hand. 1:9, Matth. 24:30; 26:64.
e. met geluid der bazuin: Ps. 47 : 5.
f . in triomf; Ps. 68: 19, Efeze 4 : 8.

Voor punt 3.
In den hemel; lees hierbij Efeze 4:10, Hebr. 7 :26.
Voor punt 4.
a. Reden aan Christus' zijde: zie daarvoor Luk. 24:26, Ps. 68 : 19, Zach. 14: 4, Hebr. 4: 14.
b. Reden aan onze zijde. Zie hiervoor Efeze 4:8, 1 Cor. 15:55, 57, Joh.14: 2—5, Hebr. 11:40, Hebr. 4:10, 5 : 8 , 9 , Joh. 17:4 en 5 Joh. 16:8—10.

B. V r a a g b e s p r e k i n g.
C. V a d e r l a n d s c h e G e ' s c h i e d e n i s.
Het graafschap Holland in de 10de eeuw. Zie hiervoor les 10 uit ons handboek.
B. te H.
P.S. Door omstandigheden is een kleine wijziging gekomen in het Rooster, zooals men wel zal gemerkt
hebben. Maar we zullen trachten het weer zoo goed mogelijk in orde te maken. D.V. komt de volgende
week de bijbelbespreking over Gen. 4 : 9—einde.
B. te H.
Correspondentie.
Aan de aangesloten vereenigingen wordt bericht . dat de Chr. Jongelings-Vereeniging' «Onderzoek de
Schriftens te IJselmuiden als lid tot onzen Bond wenscht toe te treden. (Zie Art. 8 van het Statuut.)
DE BONDSSECRETARIS.

John Bunyan.

„Bizonderlijk mocht ik indrinken de zoete gedachte, dat Hij, de Heilige, Zich willig voor mijne zonden aan het kruis had laten nagelen. Ik zag Hem in den geest als den Zoon des menschen zittende ter rechterhand des Vaders en als Middelaar pleitende ook voor mij."

Gansch andere dagen braken nu aan voor Bunyan.

Maar Satan is listig, het hart is boos, vleesch en bloed zijn niet gewillig in den dienst des Heeren en verstaan de geestelijke dingen niet. De strijd bleef niet uit. Mismoedigheid drukte hoofd en hart.

Reeds 'had hij bijna weer alle hoop opgegeven, toen hem het woord voor den geest kwam: „Ziet de voorbeelden der ouden aan en merkt ze op: wie is ooit te schande geworden, die op Hem gehoopt heeft? "

Terstond voelde hij daarvan de vertroostende kracht; immers van het begin van Genesis tot het eind van Openbaring was er niemand te vinden, die op God had vertrouwd en met dat vertrouwen bedrogen was uitgekomen.

Omniddellijk ging hij aan het zoeken in zijn Bijbel om dit woord te vinden, maar hij vond het nergens en ook kon niemand, wien hij er naar vroeg, den tekst hem aanwijzen. Meer dan een jaar lang werd hij aldus teleurgesteld ; en toen, bij het bladeren in de apocriefe boeken, viel zijn oog op de lang.gezochte woorden, gevolgd door deze andere, niet minder vertroostend: Wie is er ooit verlaten, die in de vreeze Gods gebleven is, of wie is er ooit van Hem versmaad, die Hem aangeroepen heeft ? " (Boek van Jezus Sirach 2 : 11 en 12).

Van deze woorden, hoewel voorkomend in de apocriefe boeken, voelde hij, dat ze op de waarheid der kanonieke boeken gegrond waren en hij kon er den Heere voor danken.

Nog was hij evenwel niet, waar hij wezen moest om met die blijde verzekerdheid vervuld te mogen worden. Tienduizend werelden had hij er voor willen geven, om ze te mogen bezitten.

Veel sprak hij over zijn hoop en vrees met de arme vrouwen in Bedford. Deze onderrichtten hem en brachten hem nu in aanraking met Ds. Gifford, den leeraar hunner gemeente, van wien Bunyan veel mocht leeren, niet zonder zegen voor zijn ziel.

We kunnen veilig aannemen, dat Bunyan aan hem denkt, wanneer hij in "de Pelgrimsreis" spreekt over „Evangelist" en „Uitlegger."

Deze Ds. Jan Gifford heeft een merkwaardige geschiedenis gehad.

In den strijd bij Maidstone, in Kent, 1 Juni 1648, was hij als officier in handen gevallen van Fairfax, die vóór Cromwell bevelhebber was van het Puriteinsche leger.

Geen ander uitzicht dan de galg bleef er voor Gifford na den slag over. Maar den nacht vóór de terechtstelling werd door de welwillendheid van den Puritein Fairfax aan Gifford's zuster vergund haar broer in de gevangenis te bezoeken. De wachthebbende soldaten waren, doodelijk vermoeid, door den slaap overmand, en daardoor gelukte het die zuster, Gifford veilig voorbij de wacht en buiten de stad te brengen. Eenige dagen hield hij zich daar in slooten en kreupelhout verborgen en ontkwam eindelijk naar Londen en vandaar naar vrienden in Bedford. Gifford had vroeger de geneeskunde bestudeerd en zoo spoedig als hij dat veilig doen kon, trad hij als geneesheer te Bedford op.

Maar was hij als soldaat een losbandige geweest, als burger was hij veel erger. Zijn leven in Bedford was een openbaar schandaal, zijn bittere haat tegen de Puriteinen maakte hem alom berucht en zijn spelen en drinken maakten hem straatarm en brachten hem tot gedachten aan zelfmoord. Maar toen kwam hij onder de macht der waarheid, en we zien hem in lompen gekleed met een zwaren last op den rug, roepende: „wat moet ik doen, om zalig te worden? "

De - Heere komt hem te hulp met Zijn wondere en overvloeiende genade in Jezus Christus geopenbaard voor een arm en in zichzelf gansch verloren zondaarsvolk. En Giffords bekeering was zóo sprekend en in het oog vallend, dat stad en omtrek er van weerklonk. Hij schaamde zich zijner belijdenis niet en sloot zich openlijk aan bij de strengste Puriteinen van de Puriteinsche stad Bedford.

Zijn talenten en gaven bleven niet verborgen en rijk begenadigd door den Heere, zich verblijdend in zijn Heiland en Borg, treedt de vroeger zoo losbandige officier als dienaar des Woords op bij de kerk van Bedford, tijdens Cromwell's krachtig landsbestuur.

Is bet wonder dat de eenvoudige, vrome vrouwen, wier gesprekken Bunyan zoo gaarne beluisterde, hem, bij al zijn vragen, verwezen naar hun leeraar Ds. J. Gifford?

En het duurde niet lang of Ds. Gifford, die ook van de toestanden van Bunyan gehoord had, zocht ook zelf gelegenheid om Bunyan te ontmoeten, door welken omgang deze hoe langer hoe meer overtuiging kreeg, dieper ook ingeleid wordend in de kennis van innerlijke ellendigheid, „want", — zoo schrijft Bunyan, „daarvan wist ik eigenlijk nog zoo weinig..."

{Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen