Uit de Pers.

Gereformeerde kerkliederen.

Ds. J. C. Sikkel, Geref. predikant, te Amsterdam, schrijft in „ Hollandia" over gezangen in de kerk aldus:

«Altijd is onze overtuiging geweest en altijd zal onze overtuiging blijven, dat de Gereformeerde Kerk als Christelijke Kerk de Psalmen móet zingen.

Maar ook altijd is onze overtuiging geweest en altoos zal onze overtuiging blijven, dat de Gereformeerde Kerk als Christelijke Kerk nevens de Psalmen een eigen kerkelijk Christelijk lied niet alleen mag maar ook moet zingen.

De Gereformeerde Kerk moet als Christelijke Kerk niet alleen het Woord Gods hebben, maar ook haar eigen Belijdenis.

Dit behoort tot haar wezen als Kerk, dat ze niet slechts de Heilige Schrift opheft als uitdrukking van haar geloof, maar dat ze dit geloof ook uitspreekt in haar eigen Belijdenis. Beide, de Schrift en de Belijdenis, zijn noodzakelijk een met het geloof; en daarom zijn ze éen met de vergadering der geloovigen. Het geloof is uit het gehoor van het Woord Gods, en het geloof is, omdat het geloof is, geroepen tot belijden.

Hierom wordt dan ook in de vergadering der Kerk niet alleen het Woord Gods gepredikt in de verklaring en toepassing der Heilige Schrift, maar de Gemeente wordt dan ook opgebouwd in haar Belijdenis des geloofs door de verklaring van den Catechismus.

Hierbij behoort naar hetzelfde beginsel de roeping der Kerk, om den Heere te aanbidden en haar smeeking voor Hem te brengen met haar eigen woord in den dienst der gebeden.

Hierbij behoort heel de roeping der Kerk tot liturgie, tot een bewust dienen van den Heere in haar eigen woord, dat antwoordt op Gods Woord.

En hier behoort onweersprekelijk de roeping der Kerk, om Gode lof te zingen, niet enkel met den Psalm der Schrift, maar ook met haar eigen Christelijk kerkelijk lied.

Verder schrijft Ds. Sikkel:

»De ernstige gegronde en plichtmatige weerstand, die in de vorige eeuw tegen den bekenden bundel der «Evangelische Gezangen» opgekomen is, heeft zijn oorzaak en recht gehad in den inhoud van dien bundel en in de wijze, waarop hij ingevoerd is.

De weerstand tegen dien bundel zal bij de Gereformeerden dan ook nimmer overwonnen worden en met dien bundel zal bij de Gereformeerden nooit iets te beginnen zijn.

Dit strekt de Gereformeerden tot eer. Daarin toonen zij Gereformeerden te zijn.

Maar om al wat er aan de geschiedenis van dien bundel "Evangelische Gezangen* verbonden is, zal het ook zoo moeilijk blijven, in de Gereformeerde Kerken tot goede uitvoering der kerkelijke roeping inzake het Christelijk kerkelied te komen.

Wie hierin niet met wijsheid handelt en zelf niet goed Gereformeerd en kerkelijk gevoelt, loopt groot gevaar, een gezangentwist in de Gereformeerde Kerken te verwekken.

Er moeten eerst Christelijke liederen zijn, waarin de Gereformeerden zelf de uitdrukking vinden van hun geloof, en die zij daarom zingen.

Met de lofzangen van Zacharias, Maria en Simeon met het Gebed des Heeren, zooals wij die in dicht en zangwijs bezitten, is dit het geval. Die liederen hebben de Gereformeerde Kerken dan ook ingevoerd en ze stellen ze op prijs.

De Tien Geboden echter zijn als kerkelijk lied reeds uiteraard minder geschikt. Ze zijn ook geen lied, en ze kunnen het nooit zijn.

En het berijmen van enkele Schriftgedeelten kan ook geen kerkelijk lied geven. Zoo zijn ook de Morgenzang en de Avondzang niet wat het Christelijk kerkelijk lied moet zijn.

Ons kleine bundeltje van "Eenige Gezangen* achter onze kerkelijke Psalmen eischt dus reeds herziening.

Enkele liederen, die voor eeuwen in de Christelijke Kerk geboren, zijn, en waarin het geloof in aanbidding, in lofverheffing van God, en in getrouwe belijdenis als kerkelijk lied uitkont, moesten echter in onze Gereformeerde Kerken niet ontbreken.

Wij rekenen daaronder bijvoorbeeld het Te Deüm laudamus.

Zoo zijn er ook in later eeuwen Christelijke liederen in de Kerk geboren, die kerkelijk lied kunnen worden.

Er is daarom niets tegen, dat hoogstaande en zaakkundige mannen, die in dezen over de fijne keur beschikken, een getal van zulke liederen, al is het slechts een betrekkelijk klein getal, in een bundel samenbrengen, en dat ze deze liederen met zangwijs in de kerkelijk gebruikelijke halve noten bij een uitgever verkrijgbaar stellen.

Ze kunnen daarbij dan uitspreken, dat ze deze liederen aan de Gereformeerde geloovigen aanbieden, in hope, dat ze alle of voor een deel in het kerkelijk leven ingang mogen vinden.

Ook anderen kunnen hunnerzijds een bundel daarnaast leggen.

Als de bijen de bloemen keuren voor hun honing, zoo zullen dan de Gereformeerden zelf deze liederen keuren. Sommige zullen algemeen in huis en kring gezongen worden; andere zullen misschien ongebruikt blijven liggen.

Dan komt de tijd en gaat vanzelf de weg open, waarin de Kerken zelf hun lied nemen uit wat tevoren reeds lied der Gereformeerden geworden is.

Het lied maakt men niet; het moet geboren worden. En dit geldt pok van het kerkelijk lied.

Aan het aanbieden ter Synode van een bundel liederen, waarvan niemand weet, en waaraan het Gereformeerde geloofsleven geen getuigenis gegeven heeft, gelooven en denken wij daarom niet.

Wij achten zoo iets eenvoudig onmogelijk.

En nog meer onmogelijk achten wij het invoeren van een gezangbundel door een Gereformeerde Synode buiten het leven der Kerk om.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen