Ingezonden.

Geachie Redactie.

Naar aanleiding van het door u overgenomen stuk van den Heer Slotemaker de Bruijne zij het mij vergund enkele kleine opmerkingen te maken.

1e. Bij de behandeling van het kerkelijk vraagstuk, gelijk als bij elk godsdienstig zedelijk onderwerp, gaat de Gereformeerde uit van de vraag: wat eischt God in Zijn Woord van ons ? Bij den Heer Slotemaker de Bruijne schijnt dit absoluut geen vraag te zijn. De Kerk heeft te vragen naar Gods getuigenis en daarnaar te leven. En zij mag niet in de plaats daarvan allerlei nuttigheidsvragen stellen, die meer blijk geven van eigenwilligen godsdienst dan van gehoorzaamheid aan wat de Heere eischt Het is in het kerkelijk vraagstuk niet allereerst de vraag, hoe de heidenen in ons land bekeerd zullen worden, maar of de Kerk zich als het lichaam van Christus zich in gehoorzaamheid aan haar Hoofd zal onderwerpen. Indien zij zulks doet met betrekking tot haar innerlijk leven behoeft Dr. Slotemaker de Bruyne zich niet? bezorgd te maken over haar uitwendig leven. Zij zal dan zeker met innerlijke ontferming bewogen zijn over de heidenen in binnen-en buitenland en waarschijnlijk meer voor de massa gaan doen dan nu. Want de Hervormde Kerk als zoodanig doet er zoowat niets voor. Zij laat de massa omkomen in ongeloof, nadat zij haar eerst door ongeloofsprediking van zich vervreemd heeft. Dat behoeft niet te verbazen, want wie in eigen huis niet vraagt naar Gods Woord en dus goddeloos leeft, vrede zoekend in eigen weg, zal bij zijo optreden naar buiten ook naar Gods Woord niet vragen.

2e. Dr. Slotemaker de Bruijne wil de oplossing van het kerkelijk vraagstuk in geen geval zoeken in den weg van oplossing der Herv. Kerk. Nu, dat is te begrijpen. Wie wil dat eigenlijk wel? Maar in dezen is het al wederom niet de vraag : wat wij willen, maar wat God wil? En nu is zeker met blindheid geslagen wie niet ziet, dat God bezig is de Herv. Kerk op te lossen. Immers, leert het historisch proces sinds 1816 onmiskenbaar zeker, dat die oplossing in vollen gang is, afgezien van de vraag, of iemand dat goed vindt of niet, wil of niet wil. Naar rechts en naar links hebben vele duizendeen de Herv. Kerk verlaten en nog meer duizenden zijn er, die principieel met alle Kerk en godsdienst gebroken hebben en het niet eens de moeite waard achten de Herv. Kerk te vei laten, totdat het lidmaatschap geld gaat kosten. En dat hetgeen nog in de Herv. Kerk is met zijn velerlei richtingen, die hoe langer hoe, verder uit elkander gaan, ook hoe langer hoe rijper wordt om de uitwendige kerkbanden te verbreken, wie kan dat ontkennen ? De oplossing der Herv. Kerk is' in vollen gang, ondanks al het geroep dergenen, die zeggen het niet te willen.

Dat dit zoo geschiedt, is het noodwendig gevolg van en het rechtvaardig oordeel over hare zonde, over haar verlaten van Gods woord, over haar nietbelijden in woord en daad van den Naam des Heeren Maar wij gelooven, dat God uit dezen chaos orde kan scheppen, dat llij uit den dood der Kerk haar leven doet geboren worden en dat Hij, die trouwe houdt, bezig is een nieuwe Gereformeerde Kerk te formeeren, die de waarlijk Gereformeerde belijders omvat.

3e. Dat er naast de Gereformeerde Kerken dezer landen ook kerkformaties met andere belijdenis zullen zijn, is niet twijfelachtig. Dat was van ouds zoo en er is geene reden om aan te nemen, dat er b.v. geen ethische kerk zal ontstaan. Op een enkele plaats, waar overwegend gereformeerde prediking is, vormt zich reeds een evangelisatie-kring van ethisch gehalte. Dat die ethische kerk een volkskerk zal zijn, is echter niet aannemelijk. Zij zal bestaan uit een groepje dat zich wat te ontwikkeld en te deftig waant om met het volk op te gaan.

Dr. Slotemaker de Bruijne heeft als ideaal dat deze Kerk »ruim« zal zijn, met een »ruim« standpunt en met »ruime« menschen.

«Ruim" is echter een zeer betrekkelijk iets. Het is vruchteloos daarover te twisten. Wat Dr. Slotemaker de Bruijne ruim acht, vind ik en menigeen met mij benauwd en benepen. Het zoogenaamde ruime evangelie van vele ethische predikanten is voor een aan zijne zonden ontdekten worstelaar zoo benauwd, dat hij er geen vrede in vinden kan, omdat hij een volkomen Zaligmaker behoeft, die ook zijn onwil overwint met onwederstandelijke genade.

En wat de liturgie aangaat, dat is een vraagstuk, dat in het niet zinkt bij het kerkelijk probleem. Zooveel kan echter wel verzekerd worden, dat als de meer naar Gods Woord gaat leven, zij ook met betrekking tot de liturgie zich zal aanstellen naar 'dat Woord en geen liederen zal aanvaarden, die in lijnrechten strijd zijn met Woord en belijdenis. En natuurlijk, wie dan in zulk een gereformeerde kerk zich niet kan vinden, het er niet ruim genoeg acht, die moet elders gaan, en als hij dat niet verkiest, dan zal de kerkelijke tucht hem tot de orde roepen, opdat de Kerk hare eere handhave..

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen