Sterven.

Mijn God, ik weet, dat ik moet sterven; ik weet hoe ras de mensch vergaat; 'k weet, dat ik hier geen deel kan erven, dat tot in eeuwigheid bestaat. Och, toon mij door genade dan den grond waarop ik sterven kan!

Mijn God, 'k weet niet wanneer ik sterve; zij 't morgen, heden nog misschien, dat doodsbleek mij de kaken verve gelijk we een bloem verflensen zien, — o, houd mij dag aan dag bereid tot d' overgang naar de eeuwigheid !

Mijn God, ik weet niet hoe ik sterve; hoe mij de hand des doods beroert. Waar de een de kleinste laafnis derve, wordt de ander zacht naar huis gevoerd. Hoe 't zij. Uw wil geschiede, indien ik stervend slechts op U mag zien!

Mijn God, ik weet niet waar ik sterve; wat zode eenmaal mijn stof bedekt. Geen nood, indien ik slechts verwerve, dat mij Uw mond ten leven wekt. Waar dan mijn graf ook wezen zal, mijn Vader, Gij zijt overal.

Dies, trouwe Vader, als ik sterve, ontvang mijn geest dan in Uw schoot! Ik weet toch, dat ik niet verderve waar Christus mij behoudnis bood. Ik wacht getroost hoe, waar, wanneer ik sterve en zijn zal bij den Heer'.

Naar het Duitsch.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen