Geduld.

Een hart, o God, in leed en kruis geduldig, dat ben ik U en mijn verlossing schuldig. Laat mij dien plicht, zoo vaak verzuimd te heeten, toch niet vergeten! Ben ik niet stof gelijk mijn vaadren allen, van U, o God, misdadig afgevallen? Doe ik te veel als ik mijns levens plage ootmoedig drage? Hoe vaak, o God, als wij het kwade maaien, ontvangen wij wat we in verdwaasdheid zaaien, en noemen loon, dat wij verdiend bekomen, verdriet der vromen! Of is gebrek, waarin de tragen klagen, zijn haat en pijn, die trots en wellust dragen, des zwelgers smart, des nijds verbeurd verblijden, dan Christlijk lijden?

Of is de vloek van wie Uw Raad verachten, die nooit naar God en ware godsvrucht trachten, maar morrend in hun dofheid zich bedroeven, dan ziel-beproeven?

Gij-zelf, o God, Gij wilt door Uw kastijden ons kranke hart genegen en bevrijden als we ons door U, gehoorzaam, leeren laten de zonde haten.

Jaag ik met vlijt naar des gewetens vrede, zoo werkt het al mij zelf ten beste mede. Gij, Heer', regeert; uw wil is wijs en heilig en leidt mij veilig.

Ik ben een gast en pelgrim hier beneden; niet hier, maar daar, daar smaak ik zaligheden. Wat is bij u, o eindeloos verblijden, dit korte lijden ?

Zoo ik maar niet mijn jammer zelf vermeer, zoo ik als mensch, als Christen hier verkeere en lijd en duld, zoo kan ik lijdenskrachten van God verwachten.

Ik ben een mensch en'leed moet lijden werken, doch in den nood zich in zijn' Schepper sterken, op Hem te zien, dat is in alle smarten, de troost mijns harten.

Den blik omhoog! Wie draagt de hemelscharen? Merk op, wie spreekt „tot hiertoe" tot de baren ? Is Hij het niet, de Heer', de God uws levens, uw Vader tevens?

Wil uw verstand d'Al wetende overtreffen? Hier moogt ge al niet waarom gij lijdt beseffen, eens zal uw mond in 't Vaderland daarboven Zijn Wijsheid loven.

Hij tuchtigt ons, opdat wij sterk verlangen van Hem des Geestes heiliging te ontvargen en met den troost der hulp, die wij bemerken andren te sterken.

Des Heeren Kruis werkt wijsheid, sterkt de krachten, leert in 't geloof geduldig God verwachten, met vromen moed het pad des levens loopen en 't beste hopen.

Naar C. F. GELLIÏET. 1912.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen