Allerlei.

Geen tijd om te eten.

In den tijd, dat de landstreek nabij Cincinnati pas bewoond werd, had Ben Jackson er een huis gebouwd en was begonnen het bosch uit te roeien en den grond te ontginnen, 't Was zomerdag en 't was zeer geschikt weer voor den arbeid. Daarom spande Ben alle krachten in. Reeds vroeg in den morgen wekte bij zijn knechts en ze gingen het woud in om reeds vóór het ontbijt een stuk werk te verrichten: wanneer moeder de vrouw een paar uren later het ontbijt gereed had, dan blies ze op den horen, en dat was het teeken tot afbreking van den arbeid. Met blij gemoed kwam dan Ben met zijn volk zich aan tafel zetten om den maaltijd alle eer aan te doen.

En als 't eten gedaan was, kwam Martha met een Bijbel, en legde hem voor haar man neer, zooals ze altijd gedaan had, zoolang ze getrouwd waren. Doch ditmaal kwam ze aan 't verkeerde adres.

„Neen, vrouw", zei Ben, "daar hebben we vandaag geen tijd voor. 't Weer is zoo geschikt, we hebben zooveel te doen, dat we maar gauw weer beginnen. Komaan, jongens!"

Allen stonden op, en Martha zweeg. Doch toen ze later op den dag met Ben alleen was, sprak ze hem er over aan. „Dat gaat toch niet, Ben", zei ze, „dat wij den Bijbel en het gebed zouden verwaarloozen. Daar kan God Zijn zegen niet over geven."

„Maar nu ben je toch kinderachtig, " zei Ben.

„Denk je nu eens even in, hoe druk we 't hebben. En dan kan opeens het weer omslaan, en dan kunnen we misschien in geen weken iets doen. Neen laten we nu als verstandige menschen handelen."

Wat Martha ook praatte, ze kon haar man niet bewegen. „Nood breekt wet, " zei hij, en de arbeid duldde geen uitstel.

Zoo bleef de toestand eenige dagen tot groote droefheid van Martha. Toen besloot ze de toevlucht te nemen tot andere maatregelen.

Weer waren 's morgens Ben en zijn mannen naar het bosch gegaan en ze hakten in het hout, dat de spaanders vlogen. Ten slotte bemerkten ze aan hun maag, dat het tijd werd voor het ontbijt. Doch geen hoorngeschal klonk. „Martha zal zich wat verlaat hebben", dacht Ben. En hij wachtte. Doch tevergeefs.

„We hebben zeker niet goed geluisterd, jongens", zei hij ten slotte, „we gaan maar naar huis."

Doch ze keken vreemd op, toen ze thuiskwamen. De tafel was niet gedekt, geen koffie was klaar, het vuur was niet aan, niemand was in de keuken te zien. Ben ging in de huiskamer en daar vond hij Martha rustig aan haar breikous. „Maar hoe heb ik 't nu? " vroeg hij verbaasd.

„ Wel, ik dacht, je had zoo'n haast je zou wel geen tijd hebben om te eten." „Geen tijd om te eten? Maar we kunnen toch niet leven zonder te eten? "

„Ben, je kunt evengoed leven zonder eten, als leven zonder den Bijbel en het gebed. Je geest heeft het hemelsche brood evenzeer noodig als je lichaam het aardsche.

Beschaamd keek Ben vóór zich. „Ja, vrouw, " zeide hij na eenig nadenken. „Je hebt gelijk. Maak ons nu maar spoedig een ontbijt gereed, en daarna geef je mij den Bijbel weer. We willen den huisgodsdienst niet weer verzuimen."

Martha maakte den maaltijd gereed en Ben hield woord.

Uit „Ons Kerkblaadje."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen