Het lied van den lijdenden Knecht des Heeren.

Wie heeft geloofd, een luistrend oor gegeven aan wat Gods mond verkonden deed aan de aard? Wie heeft geloofd; wien is ten eeuwgen leven de machtige arm des Heeren geopenbaard ?

Gelijk een rijsje, ontlokt aan dorrende aarde, een wortelscheut, wien vrucht noch wasdom beidt. Zoo wies ook Hij — een distel in de gaarde — gedaanteloos en zonder heerlijkheid.

Hier faalde 't oog, belust op pracht te staren, den minsten schijn van wat bekoort te ontwaren en heeft, onthutst, zich van Hem afgekeerd.

In de eerste kracht ontzenuwd en gebroken, van allen glans ontledigd en verstoken, stond daar „de Lijder" voor ons, onbegeerd.

Hij was veracht. — Veracht, - wie zou Hem wenschen, dien Man van smart, verzocht met krankte en kwaad; de onwaardigste, de onooglijkste aller menschen, een beeld des leeds, een schrik voor elks gelaat?  Hij was veracht; veracht, en wij ook wendden meewarig de oogen af van al de ellenden, waaronder Hij zoo smaadlijk ging gebukt.

Schoon Hij, vervolgd, geplaagd om onze plagen, ook onze smart, ons wee heeft willen dragen, wij achtten Hem van God vervreemd, verdrukt.

Hij is gestriemd, doorpriemd om onze zonden ; verplet, verbrijzeld om onze euveldaden; de straf, waardoor wij-zelf den vrede vonden, heeft Hem de ziel met weedom overlaèn, ons lot is op Zijn schuldloos hoofd gevallen; als blinde schapen dolend, hadden we allen op eigen weg den rug God toegekeerd.

Toch heeft de Heere — o wonder van genaden — ons aller schuld en zonde op Hem geladen en van ons hoofd gerechte wraak geweerd.

God eischte recht, Hij gaf dat-recht voldoening en sloot den mond in Zijn lankmoedigheid.

Gelijk een lam, dat stom, ter schuldverzoening, naar de offerplaats ter slachting wordt geleid; gelijk een schaap zich roerloos-stil laat scheren, zoo boog Zijn hoofd zich voor den wil des Heeren, zoo gaf de Man van groote smart den geest.

Van angst verteerd, door vloek en doem verslagen, is — wie vermeldt, wie telt zijn levensdagen ? — de plaag der schuld mijns volks op Hem geweest.

Hem heeft de dood bij vorsten plaats gegeven, ofschoon zijn graf bij boozen was gezet, omdat zijn hand nooit onrecht had bedreven en geen bedrog Zijn lippen had besmet,

't Geheugde God dien Kranke neer te vellen, maar Die Zijn ziel ten ofiter wilde stellen om andrer schuld zal zaad zien en voortaan ziet eeuw aan eeuw zijn zoendood vruchten dragen en 't heerlijk werk van 's Heeren welbehagen zal door Zijn hand voorspoedig verder gaan.

Hij zal het zien wat heil Zijn lijden wrochtte; verzadiging is voor Hem weggelegd; rechtvaardiging voor eiken vrijgekochte is rijpe vrucht der kennis van Mijn Knecht. Hij droeg de schuld voor allen, die Hem vreezen; dies wordt het deel van velen Hem gewezen en strekt de buit van grooten Hem ten schat. Die, om Zijn volk te redden van de zonden, gelijkgesteld met zondaars werd bevonden, hun schande droeg, zieltogend voor hen bad.

1913.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen