Uit het kerkelijk leven.

Even goed als de predikant het bemerkt uit welk huisgezin het kind komt, wordt hij het óok gewaar welke school zijn catechisanten bezoeken. En zoo als bij het op hoógen prijs stelt, indien in het huisgezin hem huipe geboden wordt bij zijn taak om de kinderen te onderwijzen naar de Schriften, zoo waardeert hij ook gaarne de Christelijke School, waar dag aan dag aan de opvoeding en de ontwikkeling van het kind gewerkt wordt naar Bijbelsch beginsel.

Kerk en School kunnen ook onmogelijk van elkander gescheiden blijven, zonder wezenlijke, ja, onafzienbare schade voor het opkomend deel.der gemeente.

Geen predikant, die weet wat wil, kan daarom in zijn hart vrede hebben met een godsdienstloos schoolstelsel. Veeleer moet hij rusteloos arbeiden, dat de gedoopte jeugd, de toekomst der gemeente, op de School onderwezen wordt in Christelijken geest.

Catechiseeren met een geslacht, dat dagelijks stelselmatig ontkerstend wordt, is een even ondankbaar werk als het beploegen van een rotsgrond, die een deel van ons akkerveld uitmaakt.

Daarom mag ook geen predikant zich onzijdig houden of zich onttrekken, wanneer het gaat om de oprichting van een School met den Bijbel. Er moet meer warme sympathie betuigd worden en er moet krachtig worden meegewerkt bij oprichting en instandhouding.

't Zal, wanneer de predikanten ook hierin hoe langs hoe meer leeren verstaan wat hun roeping is, ook voor onze Herv. Kerk van onberekenbaar voordeel kunnen zijn.

Nanst de Kerk .kome alom een School met den Bijbel!

Avondmaalvieren.

Om te laten zien, dat de modernen met hun opvattingen in zake onzen Christelijken Godsdienst geheel en al in strijd zijn met hetgeen in onze Hervormde Kerk altijd als „hoofdwaarheid" is erkend, laten we hier volgen wat door twee moderne predikanten geschreven is over „Avondmaalvieren". De een vult de. beschouwingen van den ander aan en bewijzen dan saam, dat het zoo waar is: dat moderne menschen in onze Hervormde Kerk niet thuis hooren en zich zelf ook alleen in die Kerk kunnen handhaven, indien ze ja en neen tegelijk zeggen.

Wat we hier laten volgen ontleenen we aan het Weekblad voor de Vrijzinnige Hervormden (Donderdag 3 April '13).

Dr. H. J. Toxopeus, modern Luthersch predikant te Amersfoort, schreef in het weekblad Eenheid:

«Waarom is aan de aanneming tot lidmaat zoo bepaald verbonden de viering van het avondmaal ?

Ook hier hebben we nog een overblijfsel van de oude opvatting, namelijk van een sacrament, dat alleen mag worden toegediend aan die menschen, die gedoopt zullen zijn en geloofd zullen hebben.

Wij moeten ook hier het oude kleed wegdoen, en dan houden we iets heel goeds en schoons over. Voor ons toch is het avondmaal een symbool van broederliefde, van hoogere eenheid, van saamhoorigheid. En het lijkt me een veeg teeken, wanneer de leden der gemeente zich niet meer opgewekt voelen, om aan het avondmaal deel te nemen. Zonder symbolen kunnen wij menschen ons godsdienstig leven het al heel moeilijk stellen.

Zoo zien wij, dat ook voor ons, vrijzinnige Christenen, die oude zaken nog veel hebben te zeggen, als we maar beginnen met ons de dingen goed voor te stellen, «

Daar kan Dr. C. J. Niemeyer, modern Hervormd predikant te Bolsward, zich niet geheel mee vereenigen. En dat wordt aaneiding dat hij dan ook zelf gaat zeggen wat hij omtrent het Avondmaalvieren denkt.

Zijn gevoelen is dan:

Deze opvatting van het avondmaal achten wij onvoldoende en onbevredigend.

Ja, het avondmaal is ook zinnebeeld van; broederliefde, van saamhoorigheid. Dat wordt zeker vrij algemeen erkend.

Het verzet, dat zich in het eerst openbaarde tegen het gebruik van persoonlijke bekertjes, vond bij menigeen vooral zijn grond in de vrees, dat door afschaffing van den gemeenschappelijken beker het broederlijk karakter van het avondmaal schade zou lijden.

Maar het avondmaal is meer dan dit alleen. Bij het avondmaal herdenken wij Jezus' dood, zijn dood, die de kroon was, de bezegeling van zijn leven, herdenken wij hem zelf in zijn geheel eenige beteekenis voor het godsdienstig leven der menschheid en van iederen mensch afzonderlijk.

Door de teekenen van brood en wijn tot ons te nemen, verklaren wij, dat wij Jezus niet hebben vergeten, maar hem in gedachtenis houden met . eerbied en dankbaarheid, dat wij er prijs opeerbied en dankbaarheid, dat wij er prijs op stellen, naar hem ons te noemen, en hem" voor oogen willen houden als ons hoogste Voorbeeld, als onzen grooten Meester.

Dat verklaren wij niet ieder afzonderlijk, maar tezamen. En daarom ligt ook niet in die verklaring alléén de beteekenis. Wij zouden de beteekenis aldus kunnen sarnenvatten : Het avondmaal is een zinnebeeld van broederliefde, van saamhoorigheid, ja, maar dan bepaaldelijk van onze saamhoorigheid als Christenen, als menschen, die allen volgelingen verlangen te zijn van Jezus."

Ieder die niet geheel onbekend is met dogmen-geschiedenis en Kerk-historie, moet verbaasd staan over de modernen, die kalm durven beweren, dat zoo'n beschouwing van het Avondmaal en van den dood van Christus naar den geest van onze Hervormde Kerk is en met de hoofdlijnen van onze Hervormde belijdenisschriften overeenstemt!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen