Uit het kerkelijk leven.

De Gereformeerde Kerk en het Volksleven.

VI.

„Gij zijt het licht der wereld, het zout der aarde".

Het beteekent wat, dat de Heiland dit tot Zijn discipelen — en in hen töt Zijn Gemeente gezegd heeft.

En nog eens, het is gezien toen de eerste Christen-zendelingen uittrokken door Azië naar Europa en verder.

Ook Nederland weet er van te getuigen.

Of zijn het niet de zendelingen geweest die ons Vaderland hebben gebracht tot de kennisse des heils en het ruwe volksleven hebben doen veranderen naar uitwijzen van Gods Woord?

'Was het Christus' Kerk niet die hier werkte als het zout, die hier stond als een licht op den kandelaar, als een getuige Christi, aanwijzende voor elk terrein des levens wat naar Gods wil is?

Christus' Kerk richtte hier te lande scholen op, waar het onbeschaafde volk de eerste geestelijke ontwikkeling werd geschonken. Kapellen en Kerken werden gebouwd, waarin de nieuwe Christelijke leer verkondigd werd. Kloosters en abdijen stichtte men, waarin kunsten en wetenschappen — naast deemoedvolle vroomheid — naarstig werden beoefend.

En, toen in de Kerk van Rome langzamerhand het bederf was binnen geslopen; toen Godsdienst tot beeldendionst verwerd; toen oprecht berouw en begeerte naar vergeving van zonden ontaardden in profane aflaathandel; toen in de kloosters het weinige licht, dat daar nog overgebleven was, onder de korenmaat gesteld werd — toen deed de Heere vrome en godvreezende mannen opstaan, die, zwak in zich zelf maar sterk in hun God, de zuivere beginselen van den christelijken godsdienst opnieuw predikten en den eerediensl in gelouterden vorm herstelden,

En wéér stond de Kerk van Christus — nu gereformeerd en van Rome's dwalingen gezuiverd — - onder ons volk als het Licht, als de kaars op den kandelaar, schijnend voor allen die in het huis zijn en door de vensteren de lichtstralen uitwerpend héél in de verte, naar allen kant.

Zoo was onze Hervormde Kerk een groote kracht ten goede in ons volksleven.

Maar door de ellendige pretenties van de Overheid en door de on Bijbelsche illusies onzer Vaderen is zij bij vernieuwing hoe langer hoe meer afgeweken van de eenvoudige waarheid naar Gods Woord en als Staatsen Volkskerk werd zij grooter en grooter, maar boette haar Bijbelsche, fundamenteele waarheden in en het goud werd verdonkerd, terwijl haar invloed onder het volk alleen op kunstmatige manier kon worden bestendigd.

Om in 1816 méér nog gebracht te worden onder leeringen, die geboden van menschen zijn, waarbij wij het betreuren, wanneer wij om ons heen zien, hoe onze Hervormde Kerk zoo weinig aan haar roeping beantwoordt, die zij heeft óok in betrekking tot het volksleven.

De moedwil des ongeloofs en de booze geest dér revolutie heeft in al de gekerstende landen de laatste 150 jaar veel kwaad gedaan, nadat flauwheid en doodigheid binnen de muren der Kerk reeds veel veroveringen gemaakt hadden.

De booze geesten der helle en der wereld zoeken de fundamenteele waarheden in het midden van Christus' Kerk te verbreken en weg te rukken, wetende dat dan tegelijk de christelijke grondslagen in het midden van het volksleven gemakkelijk kunnen worden omgewoeld en weggeslagen.

En in plaats dat nu onze Hervormde Kerk de geesten beproeft of ze uit God zijn, laat zij alles in haar midden vrij uitspreken en getuigen, daardoor geworden zijnde een verdrukster van de waarheid naar Gods Woord en een Koninkrijk dat tegen zichzelf verdeeld is.

Waarbij haar invloed in het midden van de natie zóo geworden is, dat men het woord uit de oudheid hier kan toepassen: „het is Sion — niemand vraagt er naar"

Dat moet worden gevoeld en als zonde en schuld voor God en voor de menschen beleden.

Want immers juist tegen den moedwil des ongeloofs en de booze geesten der revolutie heeft zij de banier der waarheid hoog óp te heffen.

Het is haar roeping om tegen de geesten uit den afgrond te getuigen; om tegen het menschelijk juk haar wederrechterlijk opgelegd krachtig en zonder ophouden te protesteeren, totdat het verbroken ligt; om het pand haar van Christus toebetrouwd te bewaren, te verdedigen en alom te gebruiken tot voordeel en zegen voor klein en groot, rijk en arm.

Een hooge roeping heeft zij als Kerk van Christus.

Waarbij zij met een wondere, goddelijke, sterke kracht mag worden gevoed, uit Hem, die bekleed is met alle macht en heerlijkheid in den hemel en op de aarde.

In God doet ze kloeke daden.

Ook zelfs als de vloedgolf van ongeloof en bijgeloof alles dreigt stuk te slaan en alles dreigt weg te spoelen, dan mag zij, als zij getrouw is aan haren Koning, daar staan als een sterke rots, rustig in het midden der golven.

Sterven kan de Kerk des Heeren niet.

Want Christus, haar Hoofd, sterft niet maar leeft in Eeuwigheid en houdt Zijn Kerk zélf in stand.

Vluchten behoeft zij ook niet.

Want Christus is met haar alle de dagen, tot aan de voleinding der wereld.

En satan met zijn' trawanten zullen tot het einde toe ervaren, dat ze in de Kerk van Christus een geduchte kracht hebben, die altijd tegenover hen staat en nooit zal gebroken worden, als zij staat in het geloof, getrouw aan de waarheid, steunend op haar Hoofd, ziende op den Oversten Leidsman en Voleinder des geloofs, Jezus Christus, die gezegd heeft: vreest niet, gij klein kuddeke, want Ik heb de wereld' overwonnen en het is Uws Vaders welbehagen ulieden het Koninkrijk te geven.

't Eenige dus wat van de Kerk des Heeren gevraagd wordt is, wat ook van elk geloovige gevraagd wordt: getrouw te zijn in den weg des Heeren, bewarende Zijn Woord, de voeten richtende in het pad Zijner geboden, levend met Christus, roemend in Zijne genade.

Alle sterkte en grootheid der menschen is van God vervloekt.

Alle wijsheid der wereld is Gode dwaasheid.

Alle leeringen, die geboden van menschen zijn, veracht God.

Het heilige niet heilig te houden, veroordeelt de Heere.

Alle afwijking van Gods Getuigenis doet kracht en invloed op anderen inboeten.

Ja, de Heere heeft het gezegd, dat Hij daarbij Zijn toorn zal openbaren over gansch de gemeente en het volk zal doen verloren gaan, zonder kennis zijnde.

Waar geen profetie is, — dat wil dus zeggen : waar geen leven is uit God en geen getrouwheid bij 's Heeren waarheid, met verkondiging van Zijne rechten en inzettingen — daar komt magerheid, doodigheid, afval, vloek en oordeel, duisternis en ondergang.

Maar mag er door genade geloof en getrouwheid zijn, dan heeft de Heere het alzóo verordineerd, dat Zijn Kerk op aarde is het zout der wereld, het licht der aarde.

Niet om iets in de Kerk.

Maar omdat de Heere het maaksel van Zijne hand daartoe heeft verordineerd en daartoe wil bekwamen.

Omdat Hij haar geroepen heeft, om te verkondigen de deugden des Heeren, die haar zelf uit de duisternis overzette in Zijn goddelijk licht en uit den dood riep tot het leven.

Omdat zij in Christus mag gevonden worden, die gezegil heeft; alle rank'die in Mij blijft zal veel vrucht dragen; die in Mij gelooft, stroomen des levenden waters zullen uit zijn buik vloeien.

(Wordt vervolgd.)

De verdrukte onschuld.

Maakten wij eenigen tijd geleden bezwaar, dat de Hoofdredacteur van „de Geref. Kerk" een ingezonden stuk uit Middelburg plaatste waarin het voorstel gedaan werd ons Bondsblad „de Waarheidsvriend" voortaan liever het leugenblad te. noemen — een kwajongensaardigheid die voor publicatie weinig geschikt was en ook te vroeg kwam — van bevoegde zijde hooren we, dat het ingezonden stuk van Amersfoort (ook in ons blad opgenomen) op het Bureau van „de Geref. Kerk" ter zijde gelegd is, omdat het allicht verwijdering zou wekken.

Verwijdering tusschen Ccmfessioneelen en Gereformeerden komt er dan schijnbaar minder op aan. De heer Krijger van Middelburg kreeg ten minste vrij logies in „de Ger. Kerk". Maar als 't een confessioneel predikant raakt, dan is er een prullenmand....

Nu zouden we daar niet over spreken, indien Ds. Eringa van Woerden niet iets dergelijks wilde uithalen.

Wij hadden n.l. iets geschreven aangaande de houding in Woerden tegenover de Gereformeerden.

Ds. Eringa kwam in een ingezonden stuk inlichtingën vragen en zinspeelde daarbij alvast op den naam van ons Bondsblad.

Wij beloofden inlichtingen te zullen geven.

En p. o. ontvingen we toen — vóordat die inlichtingen gepubliceerd waren — een schrijven van Ds. Eringa, waarin hij berichtte: Geachte Redactie, mag ik U verzoeken mij geen enkel no. van de Waarheidsvriend" meer toe té zenden. Ten opzichte van de punten waar het om ging heb ik mij verantwoord. Op hetgeen er verder mogelijk bijgehaald zal worden ga ik niet in en laat dat geheel voor uw rekening".

Vóór wij dus geantwoord hadden werd reeds gezegd: 't kan mij niets scheelen, wat ge verder zegt, ik heb gelijk en gij hebt zonder eenigen twijfel ongelijk ...

Dan is 't spoedig beslist.

En we behoeven niet verder te praten.

Wat we dan ook niet zullen doen.

Waarbij we verder het oordeel aan onze lezers overlaten, niet twijfelend of ze zullen den indruk hebben gekregen, dat de houding van vele confessioneelen tegenover de Gereformeerden zéér royaal, zeer broederlijk en vriendelijk is.

Er ontbreekt eenvoudig niets aan van die zijde.

En men kan daar weer verder heel vromelijk ach en wee klagen, dat er toch zoo'n verwijdering is tusschen broeders van het zelfde huis.

Waaraan men zelf geen part of deel heeft..

Mundus vult decipi, decipiatur ergol

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen