Vragenbus.

VRAAG. Mag de Kerkeraad een vrouw aanstellen om catechetisch onderwijs te geven, terwijl de ouderlingen zich aan dat werk onttrekken, zeggende voor dat werk niet bekwaam te zijn?

ANTWOORD. In de eerste christelijke gemeenten, toen men vol was des Heiligen Geestes, en de geloovigen aangedaan werden met groote kracht uit de hoogte, was het reeds een zaak van veel voorzichtigheid om mannen te vinden die voor ouderling geschikt waren. Want ze moesten gaven en tijd hebben om zich aan de gemeente te kunnen geven en de gemeente in allerlei te onderwijzen, te helpen, te.troosten en te beschermen. Hoe verder men evenwel kwam in de geschiedenis, hoe grooter dat de gemeenten werden en hoe moeilijker het werd om geschikte mannen te vinden, bekwaam en gewillig tot het aanvaarden van het ambt van ouderling.

Ook moesten de werkzaamheden weer verdeeld worden — zoodat men langzamerhand kreeg: bedienaren des Woords (leer-ouderlingen, ) ouderlingen (regeer-ouderlingen, ) diakenen — doch ook diakonessen, gelijk er ook broeders en zusters uit de gemeente hun diensten boden voor allerlei werk.

Spreken we dus van de ambten, dan tellen we er drie: dienaar des Woords, ouderling en diaken (hoewel art. 2 van de Dordtsche Kerke-orde van vier diensten spreekt, zeggende: de diensten zijn vierderlei: van de Dienaren des Woords, van de doctoren, van de ouderlingen en van de diakenen).

Maar bij en naast die ambten komen er allerlei werkzaamheden die door leden der gemeente kunnen en dienen verricht te worden — de z. g. n. »leeken arbeid«.

Op menige plaats in Paulus' brieven wordt met groote ingenomenheid gewag gemaakt van den stillen naar gezegenden arbeid van geloovige en gedienstige broeders en zusters uit het midden van de gemeente. De geloovigen vormen immers ook een priesterlijk volk!

Dat kan ons aanwijzing geven tot beantwoording van de bovenstaande vraag.

Toen het werk zich uitbreidde en toen het hoe langer hoe moeilijker werd, om mannen des geloofs en der kracht te vinden voor het werk, dat in de steeds groeiende kerken te doen was, — kwam de leekenarbeid naar voren.

Hoe veel te meer moet dat dan niet in ónze dagen. Want hoe staan nu de zaken in de gemeente ? Voor predikanten en ouderlingen en diakenen wordt het hoe langer hoe moeilijker alles te verrichten wat er in de gemeente te doen is.

De taak van den predikant is zoo héél anders geworden dan vroeger.

Alles is zoo anders samengesteld. Heel het leven heeft zoo'n ander aanzien gekregen. De nooden en de eischen des tijds zijn maatschappelijk, sociaal, geestelijk zoo gansch anders dan vroeger. En alles maakt, dat de taak van den dienaar des Woords zich zoo zeer heeft uitgebreid. Van dien aard zelfs, dat voor een predikant in een groote gemeente preeken, catechiseeren, huisbezoek, ziekenbezoek, bijbellezingen houden, vergaderingen bijwonen, schoolzaken behartigen, administratie werk doen, boeken en couranten bijhouden, schrijven over diiigen die kerk en Godsdienst, in-en uitwendige zending raken enz. enz., beslist onmogelijk geworden is.

Men kan daar lang en breed over praten, maar die zegt dat het wèl mogelijk is, die zegt iets wat hij niet verantwoorden kan en wie zegt: »dan moeten de predikanten dit of dat maar nalaten"  die weten ook dikwijls niet waarover ze oordeelen.

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen