Financiën.

Daar ligt mij zoo bij, dat ik eens heb hooren verhalen van een soldaat, die tijdens den oorlog op een eenzamen post op wacht was gezet. Het leger, waar hij bij behoorde, trok evenwel terug en de bevelvoerende commandant vergat den op post staauden soldaat af te lossen. Deze, getrouw aan zijn plicht, om niet zonder commando zijn post te verlaten, is daar van koude en gebrek omgekomen. Men vond hem later dood, met zijn geweer in de armen.

Dat was trouw van dien krijger. Al te trouw, zou men bijna zeggen. Maar hoe te oordeelen over dezen commandant, die zijn soldaat zoo kon vergeten?

Ziet, waarde lezers, deze geschiedenis kwam mij voor de aandacht, toen , ik eens dacht aan enkelen van mijn blikken soldaten, die hier en daar op post staan. Niet dat ik bevreesd ben dat ze van honger zullen sterven, maar ik maak mij toch wel bezorgd over enkelen, waar ik in zoo langen tijd niets van gehoord heb. Ik wil daarom niet vallen in „de fout van bovengenoemden commandant en eens naar hun welstand informeeren.

Evenals elke soldaat hebben ook deze ieder èen nummer en dat kan mij in deze zeer nuttig zijn. Ik behoef dan niet de namen te noemen dergenen bij wie zij ingekwartierd zqn. Ik wil dan eens enkele van die nummers noemen en hoop dat degenen, die dat nummer onder hun dak hebben, zoo goed zullen zijn mij eens op de hoogte te brengen, wat er sedert met hen gebeurd is. Of ze nog wel behoorlijk hun plicht doen, en nog dienst doen voor het doel waarvoor zij zijn gekomen, of somwijlen voor andere doeleinden worden gebruikt. Als een commandant, die het wel of wee van zijn soldaten ter harte gaat, zult ge mij dat zeker niet ten kwade duiden.

Zoo ontving ik op 15 Januari 1911, dat is dus bijna 3 jaar geleden, een kort maar eigenaardig briefje. Ik ken het nog wel uit het hoofd. Het was van den volgenden inhoud: Waarde penningmeester. In „De Waarheidsvriend" gelezen hebbende dat u busjes uitzendt met het doel om giften te verzamelen voor het Leerstoelfonds, zoo dacht ik bij mij zelve: Niet geschoten, vast geen wild, en daarom zou ik u willen verzoeken mij 2 busjes te zenden, dan zal ik het eens probeeren. Gr. uw vriend te in de Haarlemmermeer.

Ik zond onzen schutter No. 127 en 128. En of het nu komt dat er geen wild is in de Haarlemmermeer, of dat onze vriend de schietkunst heel niet verstaat, ik weet het niet. Het is nu 3 jaar geleden, maar ik heb van geen schutter, geen wild, of geen busjes ooit meer iets gehoord.

Nu vraag ik u, met dat verhaal van dien verongelukten soldaat voor oogen: heb ik geen reden om mij ongerust te maken ? Moet ik nu niet denken dat er iets «iet in den haak is? Ik hoop daarom dat onze Haarlemmermeersche vriend dit zal lezen en mij even zal rapporteeren wat er van aan is.

Het ligt niet in mijn bedoeling houders van busjes schrik aan te jagen, want het.is mij al wel voldoende wanneer-ik zelfs na 1 of 11/2 jaar maar eens iets hoor of zie, daar ik zeer goed weet dat niet een ieder in de gelegenheid is dit elk oogenblik op te zenden. Maar na 3 jaar wachten wil ik toch wel eens iets weten.

Ziende welk een belangrijk bedrag op het eind van het jaar door de vereenigde busjes is verzameld, doet het mij altijd veel genoegen er weer eentje te kunnen plaatsen. Ge kunt u dus mijn vreugde voorstellen, toen ik deze week een verzoek kreeg uit Oldebroek, om direct 3 busjes te zenden aan A. van L. Gz., O. V. d. P. en K. v. L. Jz., om daarmede te werken, als van harte instemmende met het doel van het Leerstoelfonds, en verder nog een aan L. V. te Den Haag. Dus dat is 4 stuks in één week. Prachtig. Ik hoop dat er nog meer aanvragen komen, vooral van pas aangekomen nieuwe leden.

En nu komen wij tot de ontvangsten.

Ik tel 8 postwissels, dus dat gaat al weer best.

Utrecht, van den penningmeester van de Afdeeling f 2.70, de inhoud van het busje van den heer D.

Zeist, van v. G. een gift van f2.

Middelburg, door Th. W. f 11. zijnde f5 voor de bondskas en f 6 als gedeelte van de collecte bij een gehouden spreekbeurt. Bij gelegenheid zou ik gaarne weten door wie die spreekbeurt is gehouden en als het eenigszins kon had ik liever de geheele collecte dan een gedeelte. Dat is bij spreekbeurten de tot nog toe gevolgde goede gewoonte, wat misschien de nog jonge Afdeeling niet goed wist. Intusschen mijn hartelijken dank.

Montfoort, f 2 namens diakenen der Ned. Herv. Kerk, als gevonden in de collecte bij het dankuur voor het gewas op 5 Nov. 1.1. Gever onbekend.

Oude-Tonge, fl door Ds. Verkerk, als gevonden in de collecte, van een lezer van „De Waarheidsvriend."

Asperen, f5.— van N. N. voor het Leerstoelfonds.

Benschop, f5.025 door den penningmeester van de Afdeeling, zijnde gecollecteerd tijdens een spreekbeurt door den heer Dr. v. Baarsel te. Hei en Boeicop, en eindelijk de laatste, die de heele week goed maakt uit Wilnis, f38 afgezonden door Ds. de Geus, zijnde de collecte bij de spreekbeurt gehouden door Ds. D. Boonstra. Uit deze plaats zijn we gewoon telkens een flinke collecte te ontvangen. Mogen grootere plaatsen hieraan een voorbeeld nemen.

Hartelijk dank voor al deze gaven. Moge de Heere er Zijn zegen over geven.

J. C. FLIEHE, Penningm.

Arnhem, Apeldoornsche weg 188.

Oude postz., Capsules, Zilverpapier.

Met hartelijken dank ontving ik deze week: 1e. van N. N. te Boskoop een pakje capsules, postzegels en zilverpapier.

2e. van Jo en Dirkje Rolffs te Sprang postzegels, capsules en zilverpapier.

3e. van N. N. te Eemnes-Binnen of - Buiten, dat weet ik niet, een pak postzegels, capsules en zilverpapier.

Dankbaar voor het gezondene, hoop ik de volgende week nog weer met een lijst te kunnen komen die iets langer is.

Mej. H. H. VERBEEK,

Kanaalweg 14, Scheveningen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen