FEUILLETON.

(Nadruk verboden.)

2) In 't licht der historie.

En bij het blaak'ren van dien vlam En 't sidd'ren der Douanen Voor onze Oranjevanen, Klink 't wijd en zijd door Amsterdam: , De handen uit de mouwen Voor Willem van Nassauwenl"

Maar dan, — blusch uit, o Burgerij! Het vuur van post en wanden: Laat slechts in 't harte branden Het Vuur, dat Vroed maakt, Vroom en Vrij! Dan kan op U betrouwen Wilhelmus van Nassouwen.

17 November 1813. De dag, toen in het vorstelijk 's-Gravenhage het edele driemanschap — met het oog op God en Oranje in 't hart — den waarachtig patriottischen moed greep om een einde te maken aan de macht van den Franschen dwingeland in Nederland en af te sluiten de zoo diep droevige periode der verdwaasde Fransche „Vrijheid, Gelijkheid en Broederschap."

Voorwaar, dat was een dag, die 17e November 1813 in Den Haag.

Toen Van Styrum en de zonen van Van Hogendorp zich in het Voorhout van Heije's „ schildwachtje", neen — aan de Nederlandsche natie vertoonden met de Oranjekokarde op de borst en de Oranjeliefde in de ziel.

Toen als een bliksemschicht het , Oranje Boven" uitflitste naar alle hemelstreken en de zoo lang onderdrukte Oranjegloed de harten der volksklasse in vuur en vlam zette.

We vragen ons weleens af: Wordt de beteekenis van dien 17den November 1813 toch eigenlijk wel verstaan?

O zeker, intuïtief worden de historische feiten door ons volk gevoeld. 'Maar we zouden wenschen, dat het , licht der historie" eens weer zóo helder scheen, dat het ook algemeen begrepen werd. We moeten eerlijkweg daar wel eens aan twijfelen.

Of is het niet ergerlijk, zoo vaak onze nationale vierdagen te zien onteeren door de houding en de gedragingen van een — zij het betrekkelijk klein maar in omgekeerde evenredigheid rumoerig — deel der feestvierende menigte?

Wat is het toch, dat de joelende groepen het eindeloos gedrein van een zeurigen, laffen straatdeun doet verkiezen boven den opwekkenden klank onzer nationale Oranjezangen?

De massa voelt als bij instinct de nationale vreugde, maar ze verstaat er den waren inhoud niet van. Ze mist deswegen het woord en het lied om het feestelijk gestemd gemoed uiting te geven. Daarom gaat het grooter deel zwijgend langs de bevlagde en versierde straat en dat kleiner deel, dat in elk geval zingen wil, neemt zijn toevlucht tot den laffen straatdeun met zijn pakkende melodie. Dat is, zoo komt het ons voor, de reden, dat ook op onze Onafhankelijkheidsfeesten in stad en dorp „Janus" op alle uren van den feestdag „zijn hoedje op" heeft gehad.

"Zijn hooge zai „En wat wastie blai!"

Maar aan wie een belangrijk deel der schuld van dit ware feit?

Ons dunkt, aan hen die in staat zijn ons volk van ander feestmateriaal te voorzien, en — het verzuimen.

Een bewijs?

Wat de drijfveer ertoe was, is ons onbekend. Maar toen het Rotterdamsche feest van den 17den November naderde, heeft een handig volksrijmelaar. dat straatlied, dat als altijd stormenderhand het hart der straatjeugd en van den man van de straat veroverd had, omgezet in een Lied van 17 November 1813.

Toen ergerde het niet, toen de straten der Maasstad weergalmden van Karel, heb jij je Oranjestrikje om ? Karel, wat ben je nu van plan? Roep jij Oranje-Boven ? We doen het na: hiep-hiep-hoera!

Welneen, we weten het wel, het is ons Oranjelied bij uitnemendheid — wat zeggen we? — eigenlijk ons éenig Oranjelied, ons , Wilhelmus" niet

Maar er licht toch zoo ook weer een straal van het „licht der historie" in, niet waar? in dat — noem het een deun! —

Karel, heb jij je Oranjestrikje om?

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen