Staat en Maatschappij.

Een dreigend gevaar.

Er dreigt voor ons volksleven een groot gevaar.

Dit gevaar bestaat hierin, dat socialisme en materialisme meer vat op ons volk gaan krijgen. Langs lijnen van geleidelijkheid zakt het volk steeds verder het hellende vlak af.

Op het terrein van de politiek kwam het reeds zoover, dat de drie groote groepen der concentratie het leiderschap der sociaal-democraten erkenden. Dit bleek duidelijk bij de verkiezingen van het vorig jaar, toen de vrijzinnigen, op eigen levensbehoud bedacht, de eischen aanvaardden, die de socialisten voor het verleenen van steun hun voorschreven. Niet de vrijzinnigen stelden de voorwaarden, maar de sociaal-democraten.

In het economisch leven staat het niet anders. Ook daar is de zuigkracht van het socialisme zoo sterk, dat, terwijl de aanhang van de revolutionaire arbeiderspartij, wat haar getalsterkte betreft, nog lange na niet geëvenredigd is aan de positie, die zij in het sociale leven inneemt, toch metterdaad van haar de krachtige beweging op het arbeidersvraagstuk onder de neutralen uitgaat.

En evenzoo valt op het stuk der openbare school het feit op te merkeu dat het ook hier weer de mannen van socialistische richting zijn, die de lakens aan de anderen uitdeelen. Naast dat socialisme staat nu het materialisme als welkom bondgenoot, om alles, wat ons volk nog aan het geestelijke doet vasthouden, te vernietigen.

Ook op dit punt wordt van de oude paden afgeweken. De geheele stembus-actie, die nog pas achter ons ligt, stond voor een groot deel van ons volk in het teeken der materie. Voor de groote massa ging het eenig en alleen om de vraag: welke partij de meeste stoffelijke voordelen aanbood. Het ideaal lag in het kostelooze staatspensioen". Bij de invoering van dat staatspensioen kon men het verantwoordelijkheidsgevoel voor den ouden dag er aan geven. Noeste arbeid, gepaard met zuinigheid en spaarzaamheid, behoefde, als uit den tijd zijnde, niet meer betracht te worden.

Zoo werken socialisme en materialisme op den geest van ons volk in, het daarbij rijp makende voor de revolutie.

Meent men nu dat zij, die nog aan de christelijke levensbeschouwing vasthouden, onder de werking dezer beide machten buiten schot staan, dan toch tast men daarin mis. Het zoet gefluit van den vogelaar mist ook op die mannen zijne uitwerking niet. Meer dan men zelfs maar denkt, geraken ook zij onder de bekoring van de valsche leuze van .vrijheid, gelijkheid en broederschap." De magnetische kracht van socialisme en materialisme trekt ook hen aan. Eerst van verre staande, komen zij van lieverlede dichterbij. De kracht der beginselen houdt men niet tegen, omdat die beginselen door velen hunner niet gekend worden. Vooral onder de jongeren is dit het geval. En dit moet tot nadenken stemmen.

Het mag in dit verband niet voorbij gezien worden, dat vooral de Kerk hier groote schuld heeft. Het is eene aanklacht bijzonderlijk tegen de Herv. Kerk, dat zij in hare roeping ook in deze aangelegenheid tekortschiet. Wat doet die Kerk voor het jonge geslacht? Zij vermeit zich wel in allerlei zaken, maar hare hoogheerlijke roeping om werkzaam te zijn om de beginselen naar Gods Woord in hare leden in te dragen, laat zij na. De vorming der jonge mannen tot belijders van den Christus in de fabriek, in de werkplaats, op het kantoor enz. laat haar koud. En daarmede levert zij hare mannen en vrouwen over aan het socialisme en aan het materialisme. Doch niet alleen werkt zij daartoe indirectelijk mede, maar zij boet voorts haar invloed op het volksleven in.

Op deze omstandigheden kan niet genoeg de aandacht gevestigd worden. Vooral in onzen tijd heeft de Kerk dubbele waakzaamheid te betrachten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen