Staat en Maatschappij.

Hoe zit dit?

Zaandam is in last. De vrijzinnigen, die met de sociaal-democraten zoo hoog wegloopen, hebben wil van hun werk. Zij zitten thans in de moeilijkheid. Zaandam geeft er een proefje van, hoe het onder het sociaal-democratisch bewind zal toegaan.

Geen vlag van de openbare gebouwen bij verjaardagen van het Vorstelijk huis, openbare viering van den len Mei-dag, de openbare school in banden van de rooie onderwijzers.

Met belangstelling wordt uitgezien naar den verderen loop der dingen.

Zullen de ouders van vrijzinnige richting hunne kinderen blijven toevertrouwen aan de socialistische school, of zullen zij er toe overgaan om een vrije school te stichten? In' Zaandam is daarvoor op dit oogenblik alle reden.

Eéne zaak blijft intusschen nog onopgehelderd.

Het is bekend, dat de socialisten voorstanders zijn, om naast de godsdienstige neutraliteit op de school ook de politieke neutraliteit door te voeren.

»Wij kunnen, zoo redeneeren de Ossendorpianen, den kinderen niet duidelijk maken, waarom zij moeten juichen bij de geboorte van een ander kind, evenmin, waarom op de feestdagen van leden van het Oranjehuis er , oranje" behoort gedragen te worden. Het verstand van het kind kan daar niet bij. Daarom is het noodig, om streng vast te houden aan de politieke neutraliteit, en alle dogma's van de school te weren.

Maar hoe staat het nu, zoo zouden wij op onze beurt willen-vragen, met de viering van den len Meidag. Wanneer het kind op dien dag van de school vrijaf krijgt en het vraagt, waarom die vacantiedag wordt gegeven, wat zullen dan de onderwijzers moeten antwoorden? Zal dan dit antwoord moeten luiden, dat het de jubeldag is van het internationale proletariaat?

Zal het kind daarvan dan wel iets begrijpen? Waar blijft hier de eisch van de politieke Neutraliteit ?

Het incident-Zaandam.

Het antwoord van den minister van Binnenlandsche Zaken op de vragen van den heer Brummelkamp in zake de 1 Mei-viering in Zaandam en het niet-vlaggen van de openbare gebouwen in die gemeente op den verjaardag van de Prinses, heeft niet bevredigd.

Dit nu was te verwachten. Immers de afgevaardigde van Loosduinen kleedde zgiie vragen zoo in dat er niets anders dan een zakelijk antwoord kon verwacht worden, eene bevestiging van regeeringswege dat de feiten zich hadden toegedragen zooals ze in de couranten werden medegedeeld.

Thans zal de heer Brummelkamp een stap verder moeten doen; hetzij door het indienen van eene interpellatie of door het stellen van een nieuwe vraag.

Het inslaan van den laatsten weg lijkt ons voorshands de meest voorzichtige.

De regeering heeft hare persoonlijke meening over het gebeurde te Zaandam uit te spreken.

Daaraan kan zij zich niet onttrekken. Het Nederiandsche volk heeft er recht op die te vernemen.

Aan den heer Brummelkamp is het om de regeering daartoe de gelegenheid te geven.

Langs het hellend vlak.

De voorstanders van de feministische theorie, d. w. z. van de leer, die het verschil in roeping en taak van man en vrouw ontkent en onder meer op het terrein der wetgeving vrouwen en mannen gelijk wil stellen, probeeren stap voor stap hun doel ten deze te bereiken.

Dit bleek ook weer de vorige week, toen bij gelegenheid van het artikel in de wet op de inkomstenbelasting betreffende de benoembaarheid voor de schattingscommissiën en de commissiën van aanslag er door een der feministen in de Kamer een voorstel gedaan werd om in deze commissiën ook de vrouw benoembaar te verklaren.

De Vrije Vrouwen-vereeniging had met dit denkbeeld hare groote sympathie betuigd.

Van anti-revolutionaire zijde werd het voorstel, dat door den vrijzinnigen afgevaardigde van Zwolle gedaan was, bij monde van Dr. Beumer krachtig bestreden. De Kampensche afgevaardigde zag in het amendement een oogenschijnlijk bescheidene, practische toepassing der theorie, die de vrouw van het huisgezin op het staatkundige en maatschappelijke arbeidsveld wil voeren. Die theorie achtte hij gevaarlijk voor het gezin, voor den Staat en voor de maatschappij en in strijd met hetgeen de Heilige Schrift op dit stuk leert.

Verwonderlijk waren bij het debat twee dingen.

Vooreerst dat de vrijzinnigen de eigenlijke leiding overlieten aan den sociaal-democraat Schaper, die op de meest infame wijze de vrouw van Christelijk beginsel door het slijk sleurde.

En in de tweede plaats dat toen het op stemming aankwam, de voormannen van de Christelijk Historischen zich vóór het amendement verklaarden. Op welke gronden zij dit deden, bleek niet.

Natuurlijk heeft de anti-revolutionaire Kamergroep, die eenstemmig zich tegen het amendement verklaarde, over hare houding in de vrijzinnige pers heel wat moeten hooren. De Vrijzinnig-Democraat schreef dat de moraal van deze geschiedenis is, dat de anti-revolutionairen als partij het element in de christelijke coalitie vormen, waarvan de feministen niets te verwachten hebben.

Wij beschouwen dit als een complimentje voor de anti-revolutionaire Kamerclub.

Intusschen doet het ons leed, dat we op dit punt weer verder langs het hellend vlak zijn afgegleden.

Het Handelsblad sprak er in zijn overzicht zijn blijdschap over uit, dat er weer een klein hoekje veroverd is van de staatsrechtelijke gelijkstelling van man en vrouw.

Zoo gaan wij steeds verder van den goeden weg af.

Op Hemelvaartsdag.

Ondanks de groote verschillen, die zich vooral in de laatste maanden bij de onderscheidene fracties in de concentratie geopenbaard hebben, heeft men gemeend de scheuren, die reeds zichtbaar werden, door het organiseeren van gemeenschappelijke partijvergaderingen in de verschillende provincies althans voor de oogen van het groote publiek te moeten verbergen.

Had men nu mogen verwachten, dat de concentratie, die het vorige jaar zich den volke voorstelde als de beschermvrouwe der Ned. Herv. Kerk, voor die samenkomsten een gewonen dag in de week had uitgekozen Dit is anders uitgevallen nu voor de meetings de Hemelvaartsdag werd bestemd.

Dr. Bos schreef in De Vrijzinnig-Democraat van 16 Mei: „Het is een gelukkige gedachte op Hemelvaartsdag alom in het land te getuigen"... niet van Jezus' opvaren ten hemel.

maar , van het voortbestaan der samenwerking van de drie vrijzinnige groepen."

Uit deze woorden blijkt de gezindheid van de vrijzinnigen — en hier was nu nog wel een hoogstaand man aan het woord — ten opzichte van het kerkelijk leven van ons volk.

Terecht veroordeelt De Standaard dat vergaderen van politieke partijen op den dag van Christus' Hemelvaart.

Wg lezen in dat orgaan: „Hef doet hoogst onaangenaam aan, dat de partijchefs der Concentratie juist den dag van Jezus' - Hemelvaart uitkozen, om heel 't land door, in alle provinciën, een groote politieke actie op touw te zetten.

Dat men op zulk een dag saamkomt, om belangen van Christus' Koninkrijk te bespreken, verstaat zich. Dat deed men ook onzer-zijds aldoor.

Hier daarentegen zal het strekken om allerlei geest en zin van wat Boven is naar beneden te trekken, en wat tot den Christus en zijn heerlijkheid moet opleiden, in kwesties van Pensioen én Kiesrecht èn Tarief geheel wereldsch af te leiden.

Het klinkt zoo tegenstrijdig. Van allen kant roept men uit de Concentratie-eerebank ons toe, dat men nu ook Links, o, zoo overgodsdienstig ds geworden, Hegeliaansch, Theosophisch, half Boeddhistisch en dan weer Agnostisistisch, roept 't alles uit den Linkschen half-cirkel voor Religie.

Zou men dan niet gedacht hebben, dat althans de gedenkdag van Jezus' Hemelvaart geëerbiedigd of ontzien zou worden?

Zoo al niet, omdat men zelf in Jezus opvaren ten hemel geloofde, dan toch, voor 't minst uit eerbied voor anderer geloof?

Doch niets er van. Als een prijsvraag uit was geschreven, op wat wijze men het meest in het oog loopend proclameeren kon, dat men met al zijn roepen voor Religie en nogmaals Religie, toch van zijn verzet tegen onze Christelijke politiek in niets wilde aflaten, zeg zelf, zou dan dit hinderlijk optreden op den dag van Jezus' Hemelvaart niet als beste antwoord met goud bekroond zijn?

Men wordt verdacht van tegen den Christus Gods in zijn politiek te kiezen. En wel ontkent men het, maar de klacht houdt aan.

En wat treft nu bij dezen stand van zaken pijnlijker,  dan dat men juist op den dag van Jezus' opvaren ten hemel, heel zijn aanhang in alle provinciën oproept, niet om in aanbidding voor den Koning van het Godsrijk neder te knielen, maar om zïeh te verliezen in de politiek?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen