FEUILLETON.

(Nadruk verboden.)

21) In 't licht der historie.

Of 't dan zoo prettig is, uit ouderhuis, uit vriendenkring, uit studeervertrek of werkzaal te worden weggeroepen om de kazerne te bevolken en u dag aan dag te oefenen in dingen, die ge niet aantrekkelijk vindt en waarvan ge vurig hoopt, dat ze nimmer praktisch nut zullen behoeven te doen? Of dat dan zoo prettig is?

Wie zegt het?

Of dat nu niet op andere wijze kon? Wie zal het tegenspreken?

Maar immers, daar zijn we nog niet. En noch gij, noch ik, nóch onze vereenigingen van Christen-militairen kunnen dat gebeteren.

Maar kom, treed nu eens naar voren, gij Christen-jongeling, die durft staande houden, dat in uw lotingsbiljet — zelfs als ge mèt mij die heele loting voor onzedelijk houdt! — niet een Goddelijke roeping tot u komt, die ge met blijdschap hebt op te volgen.

Dat ge dan van uw eerste schrede binnen de kasernepoort, van uw eersten slap op de valreep af, u in woord en gedrag en houding als Christen-jongeling hebt te openbaren, waarlijk, we zouden ons schamen zelfs maar te veronderstellen, dat we u dit nog zouden moeten zeggen.

In 't licht der historie.

Voor ons oog verrijst een beeldengroep.

De Christen-militairen en hun vereenigingen.

Voor volk en Vaderland en Koningin hebben ze de wacht betrokken aan den voet van Golgotha's kruisheuvel, het zwaard des Geestes, 't Welk is Gods Woord, in de hand, de banier des kruises vóór hen geplant. De moed en de kracht des geloofs spreken uit hun gelaat, dat zij dat zwaard nooit zullen loslaten, dat vaandel zich niet laten ontrooven en nimmer deserteeren van hun post.

Een andere beeldengroep.

Het oude bondsvolk Gods op de woestijnreize tusschen het huis der dienstbaarheid en het Beloofde Land der vrijheid. Verraderlijk aangevallen door den Amalekiet, heeft het den strijd te voeren onder bevel van Jozua.

Den strijd Gods, immers een strijd voor het Koninkrijk van den Christus, den tweeden Jozua.

Zie, het volk strijdt met den moed des geloofs — het overwint. Want daar op den berg Gods staat Mozes, de man Gods, den staf des gebeds omhooggeheven, gesteund door Aaron en Hur, den priester en den jongeling.

Daar plooit zich over deze beeldengroepen uit onze nationale driekleur; daar het beeld onzer Koninginne en het wapenschild des Vaderlands, symbolen van ons nationaal bezit. En in diamanten vuur verschijnt:

1813 — 1913.

Des Heeren hand heeft groote dingen aan Land en Volk gedaan; Komt, laat ons Hem ter eere zingen en dankbaar tot Hem gaan.

De apotheose verdwijnt, maar onze Christenmilitairen blijven in den kamp voor hun heerlijk doel. 'n Moeilijke strijd vaak, die hun niet zelden het verwijt hunner collega's op den hals haalt: Waarom strijdt ge niet mede voor ons belang? Die hen doet dreigen:

Straks zal het te laat zijn, als men u niet zal vergunnen mee te genieten van de voordeelen, die wij zonder uwe hulp veroverd hebben.

Maar dat verwijt noch dat dreigement deert hen. Want hoog daarboven staat het bevel van hun koning:

Zoekt eerst het Koninkrijk Gods en Zijne gerechtigheid.

En ze zien er niet op, neen, maar ze kennen haar toch, de belofte aan dat koninklijk bevel verbonden.

Ze zien er niet op!

Neen, midden uit hun strijd zien ze op naar den Hemel, waar hun Koning zit ten troon aan de rechterhand des Vaders.

Zien ze op tot den heuvel van ons nationale leven, of ook daar voor hen zij een Mozes, een Volksoverheid, met den staf geheven; een Aaron, een Christelijke kerk en een Hur, een Nederlandsche jongelingschap die de handen der Regeering stutten, opdat die handen gewis mogen zijn, totdat de zon ondergaat.

Nederland, waak en bid.

Nederland, bid en werk.

In 't licht der historie. Uw historie!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen