Staat en Maatschappij.

Volkswil.

Het Kabinet-Cort van der Linden wil regeeren overeenkomstig den volkswil.

Zoo liet de premier zich ten vorigen jare bij de behandeling der Staatsbegrooting in de Eerste Kamer uit.

Aan dit regeeren overeenkomstig den „volkswil" wordt men onwillekeurig herinnerd na de groote rede, die Mr. Treub, een der kopstukken uit het Kabinet, hield ter verdediging van het wetsontwerp der oorlogsleening.

Van Mr. Treub is, zooals die minister zich duidelijk en onomwonden uitsprak, later, als Europa weer tot rust zal zijn teruggekeerd, en de buitengewone omstandigheden, waarin ons land thans verkeert, zullen voorbij zijn, geen voorstel te verwachten, om de oorlogskosten door eene hefflng in eens te delgen.

En op dit punt zal het geheele Kabinet het met den minister van Financiën wel eens zijn; anders toch had hier tegenspraak van den minister van Binnenlandsche Zaken, die tijdens de Kamerdebatten steeds naast Mr. Treub was gezeten, moeten volgen. Het Ministerie alzoo homogeen met de afgelegde verklaring van een der raadslieden van de Kroon.

Haar hoe zal het nu in 1916 met dat regeeren overeenkomstig den „volkswil" gaan, wanneer in dat jaar de aflossing der leening opnieuw ter sprake komt en de „volkswil", wat niet zoo ondenkbaar is, zich eens verklaarde voor het leggen der oorlogslasten op de schouders van het kapitaal? Het beleid van het Kabinet zal dan in strijd komen met wat het volk als zijn wil te kennen geeft.

Het Ministerie zal dan in niet geringe moeilijkheden komen. Het zal op dat oogenblik eens terdege merken, hoe gevaarlijk het is, den „volkswil" als richtsnoer van het regeeringsbeleid te kiezen.

Het vrijzinnig beginsel levert op dit punt een gevaarlijk uitgangspunt. Het ontbreekt bij den „volkswil" aan vastheid en aan stevigheid.

Daarom is het zoo juist wat de anti-revolutiodaire partij belijdt, dat de Overheid geen dienaresse des volks moet zijn, maar dienaresse Gods.

Niet de volkswil, maar Gods Woord moet de grondslag zijn van het regeeringsbeleid.

Onjuiste formuleering.

In de afdeelingen der Tweede Kamer is naar luid van het voorloopig verslag de houding der regeering afgekeurd, omdat zij de Kerken niet had aangeschreven of verzocht naar aanleiding van den oorlog een biddag te houden, gelijk door den president van de Vereenigde Staten van Amerika is gedaan.

Deze klacht, die naar het ons wil voorkomen in haar inhoud onjuist gesteld was, heeft daarom van de regeering niet die beantwoording gekregen, welke gewenscht was.

De regeering toch zegt in haar antwoord, waar de Kamer in een ander verband op het gemis aan objectiviteit van het Kabinet gewezen had, dat het naar de meening der regeering veeleer met een objectief bewind in strijd zoude zijn, indien zij die geenerlei gezag over de Kerken uitoefent, niettemin zou aandringen op een zuiver godsdienstige daad, waartoe zij blijkbaar zelven zich niet geroepen achtten.

Het doet ons om het groote belang der zaak leed, dat de opmerking in het verslag niet precies is gesteld geworden.

Het moet niet zijn dat de regeering de Kerken aanschrijft of verzoekt een biddag te houden, doch het moet zoo zijn, dat de Overheid het volk uitnoodigt om op zekeren dag tot het gebed samen te komen. Voor de Kerken is het dan om op ordelijke wijze aan den wensch van de Overheid gevolg te geven.

In dezen geest, had de klacht tegen de regeering moeten geuit zijn, dan toch had ons volk kunnen vernemen waarom het uitschrijven van een biddag door de regeering werd nagelaten.

Nu gaf de Kamer de regeering de gelegenheid zich op gemakkelijke wijze van de zaak af te maken.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen