Uit de Pers.

In de Kerkbode van Velp van Zaterdag 23 Januari jl. schrijft Ds. P. Heymens Visser het volgende.

Storm op til?

De Synode onzer kerk werd het vorige jaar bestormd met verzoekschriften om scherper belijning der belijdenis, waar deze in onze kerkelijke reglementen ter sprake komt.

Het verlangen naar bevrijding van vage algemeenheden, onder wier toepassing we nu al jaren lang zuchten, bleek te zijn aangegroeid tot een krachtige actie, zooals we haar in geen jaren gekend hebben.

Deze bestorming is niet heel en al vergeefsch geweest. Al zou men meer wenschen, ééne wijziging zal dit jaar aan de classicale vergaderingen worden aangeboden, die van vérstrekkende gevolgen kan worden. Ze betreft het voorstel om voor de welbekende vragen bij aanneming en bevestiging van nieuwe lidmaten de ongelukkige uitdrukking te laten vallen «althans wat betreft den geest en de hoofdzaak van de daarin vervatte belijdenis, verklaring en belofte».

Wordt dit voorstel wet, dan is 't in het vervolg uit met de aanneming op willekeurig gestelde vragen en ook met de welbekende methode, om onder 't schild van »geest en hoofdzaak» niet met de hoofdwaarheden onzer belijdenis overeenstemmende jonge menschen de kerk binnen te brengen.

Van vrijzinnige zijde wordt daartegen verzamelen geblazen.'

Wat te begrijpen is. Hebben sommige vrijzinnigen gezegd, dat men moeilijk een formule zou kannen bedenken, die ze niet in hun geest zouden weten te aanvaarden, wanneer hun 't leven zuur gemaakt werd in de kerk, velen kunnen met zoo'n minderwaardige taktiek niet meegaan. Ze zien hun bestaan bedreigd en willen daarvoor de wapenen opvatten. Op verschillende vergaderingen gingen reeds krachtige stemmen op, zoodat mijn vraag of er storm op til is, niet gedaan werd zonder een blik op den onrustigen kerkelijken barometer. *•

Wat mij betreft, laat zoo'n storm maar opsteken. De allereerste vanzelf sprekende karaktertrek van een kerk is haar geloof. Dat is het essentieele van haar organisme. Haar bestaansreden. Haar levensvoorwaarde. Haar afteekening naast alle andere levensgemeenschap. Het druischt niet alleen tegen alle begrip maar ook tegen alle gevoel van geestelijke samenhoorigheid in, wanneer aanvaarding en verwerping van centrale geloofswaarheden in een kerkverband moeten samenhuizen.

In de praktijk is dit zoo in onze kerk. Maar zoo'n samen voorttobben is op den duur onhoudbaar. En wat het meest ernstig is, het is een zonde, die niet rustig mag aangezien of bestendigd worden. Het voorstel der synode is een misschien schuchtere maar toch besliste poging om de bedorven atmosfeer te zuiveren. De nieuwe lidmaten worden opgenomen in de kerk, en deze eischt in de groote hoofdzaken éénheid van overtuiging. Brengt die poging storm mee, we zullen het ons moeten getroosten, waar jaren lang »wind gezaaid» werd.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen