Staat en Maatschappij.

Van meer waarde.

Ook de Standaard ziet in de wijze waarop het eedsvraagstuk nader zal geregeld worden eene oplossing, die na verloop van tijd er vanzelf op zal neerkomen, dat de geheele eed weg gaat en dat het politieke atheïsme zal zegevieren.

„Het feit ligt er toch toe, zoo schrijft het blad, dat de toegeeflijke politici, die van den eed willen afzien, het eerewoord van den Godloochenaar hooger in waardij aanslaan, dan een pertinente verklaring van wie aan God gelooft. Wie het bestaan van net Heilige Wezen loochent, zal op zijn woord geloofd worden, de geloovige belijder niet. De keuze zal niet geheel vrij staan. Het zal niet aan allerlei voorzorgsmaatregelen ontbreken. Maar als het er ten slotte op aankomt, en er straks twee getuigen, in wat zaak ook, vlak tegen elkander staan, en de' één belijdt den Almachtige, en de ander niet, dan zal de Godloochenaar met zijn nadrukkelijke verklaring vrij uitgaan, maar zal de geloovige. moeten zweren".

Voor dengene, die naar Gods Woord wil leven, blijft een versterking van zijn woord door een eed eisch, daarentegen ziet de ongeloovige Godloochenaar aan zijn persoonlijk woord gelijke waarde toekennen als bij een belijder aan den eed wordt gedaan.

Werd dit stelsel bij den ambtseed reeds gevolgd, voortaan zal het bij aanneming van het wetsontwerp ook bij den getuigeneed zoo worden.

Een lastig geval.

De positie, waarin bij ons de sociaaldemocraten verkeeren, is voor de partij op het oogenblik - geen aangename.

Zq hebben het aan de buitenstaanders duidelijk te maken, hoe het mogelijk is, dat ondanks de zoo hooggeroemde eenheid der „Internationale" de partijen in de Rijken der oorlogvoerende mogendheden thans als vijanden eikander bekampen en hoe het te begrijpen is, dat zij die zonder ophouden den klassenstrijd predikten en in het kapitaal den grootsten vijand zien voor de komst van den „heilstaat" sedert Augustus arm in arm optreden met de burgerlijke partijen om, kon het zijn, den tegenstander te vernietigen. . Waar blijven hier die schoone leuzen van het socialisme?

En dan de strijd in eigen boezem. Bij menige partijgenoot is het vertrouwen in de partijleiding zoek. De partij die er altijd prat op ging, dat zij de hooge uitgaven voor de landsverdediging niet wilde en die in het leger het instrument zag om de macht der kapitalisten te versterken, moet het aanzien, hoe de mannen die in 's lands raadzaal haar vertrouwen hadden, eensgezind hun stem gaven aan de millioenen, die voor de oorlogscredieten gevraagd werden.

Wie had dit van de vertrouwensmannen in Nederland kunnen denken? Voor velen redenen genoeg om in de partij een actie te beginnen tegen hen die dit stoute stuk aandurfden. Men wil consequent doorgevoerd ïien al datgene wat men als socialist van de leiders als het echte revolutiebeginsel ten allen tijde geleerd heeft.

En gaat dit niet goedschiks, dan maar kwaadschiks.

Er is wind gezaaid en storm wordt geoogst. Is er eene partij, die in de moeilijkheden zit, dan is het de sociaal-democratie. Zij heeft de teugels niet in handen kunnen houden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen