Staat en Maatschappij.

Voor Gods eere.

Het is zoo ontzettend om het dag aan dag te moeten aanzien dat, terwijl de gruwelen van den oorlog voortduren, de Iijken zich op de slagvelden ophoopen, het uitzicht op het einde van den krijg steeds donkerder wordt en het gevaar niet denkbeeldig is, dat ook ons land nog in de worsteling der volken wordt betrokken, het volk als volk van eene verootmoediging voor den Heere niets wil weten.

Het moge waar zijn, dat de Kerken voller zijn dan anders, dat de prediking des Woords meerderen trekt dan gewoonlijk en dat men zich niet terughoudt om in mildheid de met minder aardsche goederen bedeelden tegemoet te komen, alle zaken die op zich zelf voortrefifelijk zijn, maar waaruit de klacht nog niet gehoord wordt: „Wij hebben gezondigd, mitsgaders onze vaderen."

En tegenover die velen staan de duizenden, die zich tegenover de Majesteit Gods stellen, die in onverschilligheid voortleven, zich slechts afvragende waarmede zullen wij ons vermaken ?

Er is schier geen tijd aan te wijzen, waarin men zoo naar nieuwigheden tracht, als in onze dagen. Comedies en theaters, bioscoopen en concerten zijn dagelijks tot de nok toe vol en telkens moet iets nieuws uitgedacht worden om het publiek te verzadigen.

In stede dat men stil en ingetogen leeft, jaagt alles naar verandering, naar genoegens en naar ontspanning.

Welk een schrille tegenstelling met al de ellende, die even over de grenzen, valt op te merken. Waar blijft het mededoogen, waar het medeleven in den rouw die in zoo menig gezin is binnengetreden?

En zooals het in het particuliere leven der menschen is, zoo is het ook met het publieke leven van het volk gesteld. In staat en maatschappij zijn de ordinantiën Gods niet meer toongevend. De groote menigte plaatst God buiten het openbare leven. Niet de geestelijke dingen staan voorop en geven aan het volksleven, leiding maar men laat zijne levensrichting beheerschen door de natuur. Men leeft naar de beginselen der rede. Wel luidt het nog in de staatsstukken, dat de Koningin regeert bij de gratie Gods, maar voor de meesten is deze belijdenis niet meer dan een klank. En niet weinigen zijn er die dit ouderwetsche begrip liefst zoo spoedig mogelijk zagen verdwijnen.

Zoo keert zich het volk als volk steeds verder van God af.

In deze dagen van wereldschokkende gebeurtenissen hebben wij op deze feiten bijzonder de aandacht te vestigen en ons er rekenschap van te geven hoe het leven van het volk zich komt te openbaren. Steeds sterker wordt daardoor den drang bij ons om op te komen voor de eere Gods en den eisch luider en luider te doen hooren, dat ons volk van de eigen gekozen paden heeft terug te keeren, wil het den toorn Gods ook niet over het vaderland halen.

Tot op heden werd ons land door Gods gunste voor den oorlog bewaard. De bede klinke dat de Heere ons ook verder genadig zij.

Maar dan hebben wij het als onze heilige roeping te verstaan, dat zoowel in ons particulier leven, als in staat en maatschappij wij naar Gods Woord hebben te leven.

Dat Woord moet weer te midden van ons volk als het Licht op den kandelaar worden geplaatst.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen