Psalm LXXXIX.

(Vervolg en Slot.)

'k Vond David, mijnen knecht, en zalfde hem het hoofd met heilige olie, hem van ouden tijd beloofd.

Met hem zal steeds mijn hand in voor en tegen blijven, hem zal mijn machtige arm de kracht en

sterkte stijven. Geen vijand zul hem ooit benauwen en doen bukken, geen zoon des onrechts ooit hem ganschlijk

onderdrukken. Ik zal in zijne plaats zijn vijand tegenstaan, zijn haters wijd en zijd vervolgen en verslaan;

mijn trouw en mijn gena maakt al zijn paden efifen en door mijn arm zal hoog, ja, hoog zijn hoorn zich heffen;

zijn hand zal, naar mijn wil, op alle zeeën komen, zijn rechterhand zal zijn op alle waterstroomen.

Hij zal Mij roepen: Gij, Gij zijt mijn Vader, Heer';

mijn God, de Rots mijns heils, mijn Schild,

mijn Tegenweer. En Ik, Ik huldig hem als mijnen eerstgeboren, den Overste, over 's aardrijks koningen

verkoren. Ik zal eeuw in eeuw uit mign gunst hem openbaren en eeuwig mijn verbond met hem getrouw

bewaren. Voor immer huldig Ik zijn raad en schraag zijn troon, als 's Hemels dagen, met almachtig gunstbetoon.

Als zijne zonen ooit mijn wijze leer verlaten, mijn paden niet betreên en mijn geboden baten, niet wandlen naar mijn wet en naar mijn wil niet vragen, zoo zal ik met de roe hen, d' afval wrekend,

plagen. Nochtans zal Ik mijn gunst niet breken, noch mijn trouw verloochnen jegens hem, hoezeer hij dwalen zou.

'k Zal de uitspraak vsn mijn mond verandren, noch ontwijden 't bezworen trouwverbond, gesteld voor alle tijden,

'k Heb bij mijn heiligheid, zoo langen tijd te voren: „indien Ik David lieg!" met duren eed gezworen.

Zijn zaad zal eeuwig zijn; zijn troon zal, opgericht gelijk de zonne in glans, staan voor mijn aangezicht.

Hij zal gelijk de maan in eeuwigheid beklijven, en wat de Hemel zwoer zal vast en zeker blijven. —

En nu verwierpt, verstiet Ge Uw knecht, den uitverkoren, nu-toorndet Ge op den eens gezalfden eerstgeboren ?

Gij hebt veracht den bond, gesloten met Uw knecht, zijn kroon, ontwijd ten bodem toe, in 't stof gelegd, zijn vesten omgekeerd en neergehaald zijn muren.

Hem plundren allen, die des weegs gaan;

zijn geburen werd hij ten spot en smaad; zijns vijands hand verheven hebt Gij, helaas; aan al zijn haters vreugd gegeven.

Gij hebt de vlijm zijns zwaards ook smaad'lijk bot gemaakt, ja, liet hem zelfs niet toe, dat hij ten krijg genaakt.

Gij hebt zijn glans verdoofd, zgn troon, in t stof gebogen, zijn jonkheid afgekort, met schand bedekt zijn oogen.

Hoe lang zult Ge U, o Heer', verbergen en, verbolgen, hem in den gloed Uws toorns gelijk een vuur vervolgen?

Gedenk mij naar Uw trouw! Wat is ons levenslot?

Tot welk een ijdelheid schiept Gij den mensch, o God!

Wie is de man, die leeft, en niet den dood eens proeve en die zijn ziele redt uit d'aangreep van de groeve?

Waar is, Jehovah, toch de gunst, dien Gij te voren aan David, Uwen knecht, hebt bij Uw trouw gezworen ?

Gedenk, o Heer', den hoon, Uw knechten aangedaan, dien 'k in den boezem draag, door menig volk begaan, den hoon, waarmede, o God, Uw vijanden ons honen, den hoon, dien zij den schreên Uws Rijksgezalfden toonen? —

Geprezen zij de Heer'; Hij zal ons niet beschamen.

Geprezen zij de Heer' voor eeuwig! Amen. Amen.

H. 27 Jan. 1915.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen