Psalm CXLIV.

Lof zij den Heer', Die tot den strijd mijn lenden gordt, miia handen wijdt, ter zege mij den weg wil banen; mijn Rots, mijn Burg, mijn Schild, mijn Kracht, van Wien alleen ik heil verwacht en d' eerbied van mijn onderdanen.

Wat is de mensch, dat Gij hem kent, des menschen zoon, tot wien Ge ü wendt, Jehovah, met Uw welbehagen? De mensch — een damp is hij gelijk, die voor de minste ritsling wijk'; een ijle schaduw zijn zijn dagen.

Neig toch Uw Hemel; daal, o Heer' van Uw verheven zetel neer; beroer de bergen, dat zij rooken; verstrooi, verwar met schicht op schicht, met bliksemlicht; op bliksemlïcht de boozen, die mij onheil stoken.

Reik uit den Hooge Uw Hand mij toe, die mij der zee ontkomen doe, wier wilde baren me overtogen; red me uit der vreemden-zonen hand, wier mond der valschheid is verpand, verraad en meineed, list en logen.

God zij mijn harp opnieuw gewijd, Die David van het zwaard bevrijdt, Uw Knecht, den Koning doet verwinnen. Red me uit der vreemden-zonen hand, wier mond der valschheid is verpand, die meineed doen en logen minnen.

Laat onze zonen, door Uw macht bewaard, als planten in de kracht der frissche jonkheid welig groeien. Laat onze dochtren, rein en kuisch, gelijk de zuilen van het Huis eens Konings, zoo bevallig, bloeien!

Dat in de schuren last op last van kostlijk graan worde opgetast; dat duizendwerf ons vee vermeêre! Geen breuke of neerlaag, kreet noch klacht! — Ja, heil het volk, zoo rijk bedacht, Dat zulk een God heeft als de Heere!

H. 1915.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen